De Flying Circus crew.

Oversteek naar de Azoren.

Dinsdag 14 mei starten we om één uur de motor om de haven van St. George uit te varen voor een oversteek van 1668 mijl naar Flores in de Azoren. Het weer is gelukkig ondertussen behoorlijk gekalmeerd want vannacht is er een zware depressie overgetrokken, waar we nu achteraan gaan varen. De wind is net naar het noordwesten gedraaid dus die hebben we mooi in de rug waardoor we de eerste dagen in oostelijke richting zullen varen. We doen nog snel even een fotosessie met de crew, voordat we de oceaan op gaan. Buiten staat er behoorlijk veel wind, zo’n windkracht 5 met vlagen 6. We zetten het grootzeil met het derde rif en rollen na een tijd de genua tot de helft in. De golven zijn erg warrig want er staan twee deiningen tegen elkaar in, een zuidelijke en een noordelijke die nu opbouwt, waardoor de boot aardig ligt te rollen. Tegen de tijd dat het etenstijd is wordt er weer zoals gewoonlijk bamisoep gegeten, want het is geen feest in de kombuis. We zijn allemaal redelijk zeeziek aan het worden en Raoul is de enige die nergens last van heeft. Het is nog wel even een heftig nachtje met veel wind.

We verlaten de baai bij St. George om de oceaan op te gaan.

De volgende dag draait de wind verder naar het noorden en varen we halve wind. Wel is de wind wat minder zodat het iets comfortabeler wordt aan boord, ook helpt het dat de golven langzamerhand uit één richting komen. Toch zijn we nog niet in geslingerd en voelen we ons niet top. We brengen grotendeels van de dag dan ook liggend, op bed of op de bank door. De jongens kijken vooral veel film op bed. Ook vandaag dus geen culinaire hoogstandjes en wordt er kantenklare pasta met water aangelengd. Een tegenvaller is dat we geen weerkaarten kunnen binnenhalen omdat de software van de satelliet telefoon op de computer niet meer te vinden is?? Gelukkig is Ton it specialist dus als hij morgen zeeziekte vrij is hoopt hij het te kunnen oplossen. De nacht verloopt redelijk rustig en de wind neemt nog verder af maar draait langzaam naar het noordoosten, zodat we nu aan de wind moeten varen, waardoor de boot toch redelijk schuin komt te liggen.

 

 



We hebben beet!

We worden ’s ochtends wakker van de vislijnen, want Ton is tijdens zijn vroege wacht aan het vissen geslagen en heeft beet. Bij het naar binnenhalen verspelen Raoul en Ton de vis, dus dat is wel even jammer. Nog geen vijf minuten nadat ze de vislijnen er weer in hebben liggen, hebben ze weer beet en dit keer lukt het wél om hem binnen te krijgen. Het is een enorme dikke tonijn van zo’n 8 kilo en 70 cm lang, Ton is enorm blij met zijn eerste vangst. Gelukkig voelt Ton zich vandaag veel beter en krijgt de software van de satelliet telefoon weer aan de praat. We zijn reuze blij dat we weer kunnen mailen en een weerkaartjes kunnen binnenhalen. Op de weerkaart zien we dat het hogedrukgebied ons inhaalt en dat er de volgende dagen erg weinig wind staat. De wind zit meer naar het noorden dus gaan we overstag en varen noordwaarts om voor de komende dagen wind te zoeken. Iedereen voelt zich vandaag weer wat beter dus het gewone leven begint weer een beetje op gang te komen aan boord. Voor de borrel eten we heerlijke verse tonijn als sushi en het smaakt super! De wind wordt steeds minder en we moeten uiteindelijk zelfs de motor bijzetten. Op zich niet zo heel erg want nu heb ik weer puf om te koken en ligt de verse vis ’s avonds heerlijk in de pan te sputteren. Als de zon onder is zien we een hele groep dolfijnen rond de boot zwemmen en volop springen. Het is een heel spektakel en een fantastisch gezicht, wat een ontzettend snelle en elegante dieren zijn het toch! De nacht verloopt erg rustig en we moeten op een gegeven moment het zeil zelfs naar beneden halen omdat er te weinig wind staat en door de deining de zeilen gaan klapperen.



Dolfijnen overal naast de boot.

 

Er staat ’s morgens nog steeds weinig wind maar het is daardoor wel heerlijk rustig aan boord, waardoor we voor het eerst sinds drie dagen weer uitgebreid ontbijten en er wordt zelfs weer school gedaan. Na schooltijd leert Ton de jongens hoe ze de weerkaarten met de satelliettelefoon moeten binnen halen en vol trots laat Luuk ons de nieuwe weerkaarten zien, waaruit blijkt dat in de loop van de dag de wind moet gaan toenemen.  De voorspellingen kloppen prima want na de lunch kan de gennaker erop, al moet de motor eerst nog wel even bij blijven staan. Wederom hebben we weer een heerlijke borrel met sushi waar we geen genoeg van kunnen krijgen! Na het eten is er genoeg wind om alleen op de gennaker verder te varen en kan de motor uit. We kunnen nu ook eindelijk voor het eerst richting ons doel gaan varen en we hebben ook redelijk wat stroom mee. Zo zouden we nog wel dagen door willen varen! Het wordt een heerlijke rustige nacht en Luuk houdt voor het eerst samen met mij wacht van 10 tot 12 uur ’s nachts.



Zonsopgang op de oceaan.

Tijdens de ochtendwacht van vier tot zes uur zie ik een fantastische zonsopgang. De zon komt als een ronde oranje bal uit het water op, wat een fantastisch gezicht is. Als ik het log invul blijkt dat we een kwart van de afstand hebben afgelegd en is het nog 1248 mijl naar Flores, dat is wel een feestje waard! De jongens kiezen ervoor om een pannenkoekenfeestje te houden, dus na de school gaan we uitgebreid pannenkoeken bakken en voor de liefhebbers is er ook spek en kaas. We eten op ons gemak in de kajuit en de middag glijdt aan ons voorbij. Helaas is de tonijn bijna op en eten we voor de laatste keer sushi de borrel en ’s avonds bakken we de laatste moten vis op. Als we na het eten de e-mails bekijken blijkt dat een boot, die net na ons vertrokken is, nog een stuk zuidelijker zit en geen wind heeft. We hebben het er dus goed aan gedaan om naar het noorden te varen, want we varen de hele dag al op de gennaker en maken mooie voortgang. Op de één of andere manier hebben we vandaag ook één tot anderhalve knoop stroom mee, de brand zit er dus goed in! Als we de nieuwe weersberichten bekijken zien we dat er over vier dagen een zware depressie overkomt. Om ons daar goed voor te positioneren gaan we vanaf vannacht oostelijk varen om aan de onderkant van de depressie te zitten met minder wind. In de loop van de nacht verandert het weer en is het zeer bewolkt en begint het te regenen. In een bui halen we de gennaker naar beneden en gaan op de genua en motor verder.

Luuk aan het componeren.

De volgende morgen is het enorm grijs en dat is wel even wennen, want we hebben tot nu toe elke dag zon en een fantastische heldere blauwe hemel gehad. We varen ondertussen halve wind in oostelijke richting en hijsen het grootzeil tot het tweede rif. Ton probeert weer een vis binnen te halen maar helaas vangt hij geen vis maar een meeuw, die in de vislijnen verstrikt is geraakt. We zijn niet de enige die trek hebben in vis! Gelukkig komt de meeuw zonder schade vrij. De hele dag blijft het grijs, regenachtig en buiig. We brengen dan ook grotendeels van de dag binnen lezend en film kijkend door, met buiten één man op wacht. Luuk is weer helemaal aan het blokfluiten en begint steeds meer liedjes te spelen, zelf te bedenken en op te schrijven, erg knap!! Sjoerd heeft z’n gitaar weer tevoorschijn gehaald en is ook druk aan het oefenen. We schrikken op als de stuurautomaat het plotseling niet meer doet als er een regenbui overkomt  maar gelukkig zit ik dicht bij het roer, zodat ik snel het roer kan pakken. Ton roept om de handleiding van de stuurautomaat maar Raoul gaat gelijk op onderzoek uit en het blijkt dat de stuurstang is losgekomen van de stuurautomaat. Gelukkig  kan hij de stuurstang er opnieuw inzetten. We halen allemaal opgelucht adem want om de rest van de reis zelf te moeten gaan sturen is een hele opgave! Voor de lunch maakt Ton een heerlijke tonijnsalade met de laatste visresten. Het  wordt tijd dat we weer een nieuwe vis vangen! Als we de weersvoorspellingen bekijken blijkt de depressie over drie dagen langzamer door te komen en achter ons te blijven. Niets is zo veranderlijk als het weer!! We proberen nu zoveel mogelijk de directe lijn naar Flores te volgen, maar de vaart is er vandaag behoorlijk uit omdat we nu zo’n knoop stroom tegen hebben. Om de dag sneller te laten gaan zetten we de klok één uur vooruit want tot Flores moeten we drie uur tijdsverschil overbruggen.



Overheerlijke tonijnsalade op brood.

’s Ochtends vroeg is het erg buiig en moeten we het zeil verder reven tot het derde rif. Het is dus weer rock’n roll tijd aan boord! De jongens hebben dan ook haarfijn door dat we onder deze omstandigheden geen school kunnen doen! Wel lijkt het vissen te lukken want Ton heeft tot twee keer toe beet, maar de vissen weten te ontsnappen. Jammer want psychologisch lagen de vissen al in de pan!  Maar ja zo blijft het in ieder geval een sport! Later op de dag is het weer in ieder geval een stuk opgeklaard en het zonnetje schijnt weer. Wel is het een stuk kouder als in het begin van de week en zit er nog wel veel wind onder de wolken, die voorbijkomen. We hebben ondertussen de stroom weer mee en we maken aardige voortgang. In de loop van de dag wordt het allemaal wat rustiger en kunnen alle reven er weer uit. Bij het binnenhalen van de weerkaarten blijkt dat we tot morgenochtend wind hebben en daarna zal het de komende dagen niet veel meer zijn. De routing op de computer geeft vandaag voor het eerst de route helemaal tot Flores aan en we zouden eventueel volgende week dinsdag met deze wind in Flores kunnen aankomen! Maar ja we zien wel, tot nu toe zijn de weersvoorspellingen langer dan drie dagen erg onbetrouwbaar gebleken, maar met het oog op lichter weer persen we er vandaag dan ook alles uit en blijven actief zeilen. Tijdens de borrel met guacamole en tortilla chips komen er weer dolfijnen langszij, het blijft mooi om naar de beesten te kijken! Bij gebrek aan verse vis eten we vandaag maar nasi! Helaas is de wind gedurende de avond al op en we zetten de motor bij en proberen te motorzeilen. Het grootzeil klappert alle kanten op omdat er nog hoge golven staan valt een leuver, waarmee het grootzeil aan de mast vastzit op het dek. Snel maakt Raoul me wakker en halen we het grootzeil naar beneden zodat we nog niet meer leuvers kwijtraken. De rest van de nacht varen we op de motor verder.

Dolfijnen blijven mooi om naar te kijken.
 

Dinsdagochtend vroeg zijn we op de helft van de trip en moeten we nog 842 mijl naar Flores. Helaas is er nog steeds weinig wind  en varen we nog op de motor, wel kunnen we daardoor de hele ochtend de watermaker laten draaien zodat we allemaal een lekkere douche kunnen nemen en toppen de tanks goed vol. Raoul naait de leuver weer in het grootzeil zodat dat probleem ook weer is opgelost. De boot ligt ook lekker recht en we maken daar goed gebruik van, want de boot krijgt weer eens een goede poetsbeurt en de jongens maken samen cake om te vieren dat we halverwege zijn.  Als schoolopdracht maken ze een mooie tekening over de oversteek met een rijmpje erbij en we hebben een feestelijke lunch met hotdogs.



Het gedicht over de oceaan.

Zo staat de hele dag in het kader van het feit dat we over de helft van de oversteek zijn. De stemming wordt nog beter als blijkt dat we gedurende de middag genoeg wind hebben om de gennaker te hijsen en de motor uit kan. Wel moeten we erg actief sturen om de gennaker vol te houden maar met een zonnetje op je bol is dat geen straf. Ton heeft contact met zijn gezin en zij informeren het verdere thuisfront van ons doen en laten. Zo is iedereen weer een beetje op de hoogte. Bij de borrel eten we de zelfgebakken cake en steken sterretjes aan om de cake nog feestelijker te maken. Als we de weersvoorspellingen bekijken zouden we vannacht genoeg wind voor de gennaker ’s moeten  hebben dus laten we hem op staan om zoveel mogelijk vaart te maken.

Een prachtig versierde cake!

Als Ton ’s ochtends mijn wacht om zes uur overneemt gaat het steeds harder waaien en maakt hij een paar mooie schuivers met de boot, tijd dus om de gennaker eraf te halen en te vervangen voor een grootzeil met tweede reef en de genua. We zien het front, met donkere wolken achter ons aankomen dat voor meer wind zorgt en de hele dag varen we vlak voor het weerssysteem uit. Het leuke is dat we daardoor een mooie windkracht 4 van achteren hebben, maar niet de bijbehorende golven omdat de wind nog niet de kans heeft gekregen om de golven op te bouwen. We varen als de brandweer met een gemiddelde van 7 tot 8 knopen terwijl het toch redelijk comfortabel blijft aan boord. Tot nu toe is dit de mooiste vaardag van deze trip en hopen we in 24 uur zo’n 170 mijl af te leggen wat voor ons echt een record is. Bij het ophalen van de weersberichten blijkt dat in de loop van de nacht de wind minder zal worden, we genieten er dus nog maar goed van en het zorgt voor een goede stemming aan boord. De routing op basis van de nieuwe weersinformatie geeft weer aan dat we nog steeds op dinsdag aan gaan komen dus nog een kleine vijf dagen te gaan. Wel is het jammer dat het vissen niet meer lukt, we hadden vanochtend wel even beet maar de vis heeft zelfs de staaldraad kapot kunnen krijgen en zwemt nu ergens met de haak rond? Om vissen aan te trekken gooien we een grote lokvis uit maar ook dat levert niets op. We eten uiteindelijk de laatste kip uit de koelkast op en we beginnen aardig door onze verse voorraad heen te raken dus over een paar dagen gaan we op blikvoer over! Onverwachts blijft het de hele nacht redelijk doorwaaien en schieten we mooi op.

 



We zetten de grootste lokvis in.

’s Ochtends zit er helaas de klad in en moeten we het grootzeil en genua eraf halen. Wel lukt het om met de gennaker op te blijven varen en gemiddeld zes knopen te blijven lopen. De mannen zijn er helemaal klaar mee dat ze de laatste dagen geen vis hebben gevangen en alle materialen worden nog eens nagelopen. Ze maken nu zelfs aan de lokvis een haak! Nu moet het volgens hen gaan gebeuren! Gedurende de dag neemt de wind steeds verder af en varen we op de motor verder. Het is een  relaxte dag, met een heerlijk zonnetje en met een goed boek komen we de dag door. Voor etenstijd komen er wederom een hele groep dolfijnen rond de boot zwemmen. Ongelooflijk hoeveel dolfijnen we tijdens deze trip gezien hebben. Toch blijft het elke keer leuk. We eten op ons gemak binnen in de kajuit en vergeten bijna dat we op de oceaan zitten zo heerlijk zitten we na te tafelen. Na het eten blijkt dat de wind doorgedraaid is en vult langzaam in van de andere kant, we hijsen de zeilen en gaan motor zeilend  de nacht in.

 

Relaxte dag in het zonnetje.

De volgende ochtend komt er steeds meer wind en kunnen we de motor uit doen. Naast ons zien we een zeiljacht, de Nyctea en Ton roept hem op via de marifoon. Het blijkt een zeilboot te zijn die meedoet aan de ARC Rally en richting Horta vaart, het is leuk om even contact te hebben en we wisselen wat gegevens en weersinformatie uit. Rond de middag hebben we nog maar 420 mijl, één vierde te gaan, we vieren dat met heerlijke wentelteefjes voor de lunch en een cadeautje voor de jongens. Ze hebben dit echt verdiend want tot nu toe hebben de jongens zich prima zelf vermaakt en er wordt niet of nauwelijks gezeurd of ruzie gemaakt, helemaal top!  Zo zijn nu helemaal in de ban van het zwaard vechten en van de stokken aan boord worden zwaarden gemaakt. Ze zijn uren aan het snijden en de kuip ligt vol houtkrullen! Natuurlijk gaat het tijdens één van de gevechten mis en is dat het einde van het zwaard vechten. Helaas houdt de wind er in de loop van de middag opeens weer mee op, de motor gaat aan en aan het einde van de dag blijkt dat we helaas weinig voortgang hebben geboekt. Het helpt natuurlijk ook niet dat we vandaag de klok nog een keer een uur vooruitgezet hebben. ’s Nachts zetten we de motor goed bij om toch wat meer mijlen te maken. Tijdens mijn wacht van tien tot twaalf passeert een zeilboot ons vanachter. Het blijkt de Mad Fish te zijn, die we voor het laatst in Guadeloupe gezien hebben, een Engels gezin met ook twee jongens in de leeftijd van Luuk en Sjoerd. Ik roep hun op via de marifoon en we kletsen even bij, hopelijk zien we elkaar nog in Horta.
 

De grootste visvangst tot nu toe!

De volgende dag is er nog steeds geen wind en we hebben de hele dag de motor aan. De dagen beginnen zich steeds meer aaneen te rijgen en we zitten helemaal in het ritme van wachtlopen, vishengels uitzetten, ontbijten, weerskaarten trekken, bijslapen of school, lunch, borrel, avondeten en wachtlopen. Tussendoor lezen we een boek of zitten in de kuip te kletsen. Het leven aan boord is heel simpel en overzichtelijk! Gelukkig lukt het vissen vandaag een stuk beter en de mannen vangen ’s ochtends een albacore.  Als we bijna aan de borrel willen gaat de hengel nog een keer af en dit keer hebben we een hele grote vis aan de haak. Ton gaat helemaal uit zijn dak en is bijna een half uur bezig om de vis voorzichtig binnen te halen. Uiteindelijk is het een gigantische tonijn, een albacore van 77 cm lang en wel 10 kilo! Het schoonmaken van de vis is een hele slachtpartij en de kuip zit vol met bloed. We hebben dus vandaag weer verse sushi bij de borrel en de vis gaat ’s avonds onmiddellijk in de pan, versere vis kun je niet krijgen en het smaakt heerlijk! We hebben zoveel moten en files van de vis kunnen snijden dat we waarschijnlijk nog vele dagen vis zullen eten! ’s Nachts komt de wind invallen en kunnen we de motor uitzetten.
 

Een enorm bloedbad in de kuip.

Zondagochtend blijft het aardig waaien en we varen ondertussen met het tweede reef in het grootzeil. Als we de weerkaarten via de satelliettelefoon binnenhalen en we de routing uitzetten naar Flores, dan zien we dat we daar morgen midden in de nacht aankomen. Aangezien we liever niet ’s nachts een haven binnenlopen zijn we daar niet zo blij mee. Als we ook nog eens zien dat wanneer we op vrijdag van Flores naar Horta zouden willen varen de wind tegen zouden krijgen dan is de keus snel gemaakt om nu door te varen naar Horta. De wind tot Horta is goed en we zouden er dinsdag in het begin van de avond kunnen zijn. We zetten nu dus als einddoel Horta in de kaartenplotter en moeten daardoor zo’n 100 mijl extra afleggen. De hele dag blijft de boot goed doorlopen wat erg goed is voor de mijlen en de stemming aan boord, maar het wordt daardoor wel een enorm hangdagje. We kijken allemaal erg uit naar het einde van de reis dat nu toch wel dichterbij aan het komen is! Voor de lunch, borrel en avondeten staat er natuurlijk tonijn op het menu!




De laatste dagen maken we goede voortgang.

 

We varen nog steeds halve wind met een windkracht 3 tot 4 met windvlagen 5 en lopen als een tierelier met een gemiddelde van 6 tot 7 knopen. ’s Ochtends zien we een zeilboot aan stuurboord en we nemen contact met hem op via de marifoon. Het blijkt een Nederlandse boot, de Cula te zijn met een solozeiler aan boord. Via hem horen we welke Nederlandse boten er allemaal aan het oversteken zijn want er schijnt weer een Nederlands Maritiem Radionet te zijn om 9.00 uur ’s avonds via de SSB Radio. We nodigen hem alvast voor een borrel uit in Horta! De hele dag blijven onze ogen op de teller gericht waarop de nog te varen mijlen staan aangegeven en het einddoel komt met steeds dichterbij, we zijn duidelijk aan het aftellen. In de middag passeren we Flores op grote afstand en zien vaag de contouren van het eiland. ’s Avonds eten we voor de laatste keer bamisoep want het is redelijk rock’n roll aan boord. Om 9 uur luisteren we het Nederlandse Netje uit en het blijkt dat er een hele groep bekende boten voor ons aan het oversteken zijn en op weg zijn naar de Azoren. De meesten hebben nog heel wat mijlen te gaan dus we zijn daardoor des te blijer dat wij er bijna zijn!




Het eiland Faial met Pico op de achtergrond.

Dinsdagochtend blijft het nog steeds goed doorwaaien. We zijn allemaal klaar om aan te komen en kijken vol verlangen uit naar de contouren van het eiland Faial, met het eiland Pico erachter. Raoul is de eerste die land in zicht ziet. Langzamerhand komt het eiland dichterbij en zien Ton en ik het ook. Aan de westkant van het eiland is in 1957 een vulkaan uitgebarsten waardoor er 2 vierkante kilometer land erbij gekomen is, van zee kunnen we de krater goed zien. Het eiland Faial is erg groen en ziet er netjes aangeharkt uit vanaf de zee. Het heeft enorm steile wanden en veel lava rotspartijen. De kinderen trekken ook de zeilkleren aan en varen de rest van de dag actief mee. Langs het eiland zijn er versnellingszones met wind zodat we een actieve zeilmiddag hebben. We komen rond half vier aan in de haven van Horta en leggen de boot aan de kade aan. Uiteindelijk hebben we 14 dagen gedaan over zo’n 1800 mijl dus daar zijn we heel tevreden mee. We hebben een goede oversteek gehad met niet al te veel gekkigheid. We zijn super blij dat we er zijn en gaan de komende dagen heerlijk genieten van Horta en de Azoren!

 

Beautiful sunset at the ocean sailing with the gennaker up.



Noodle soup for dinner.

Ton's first catch at the ocean.

Sailing with the gennaker up.

It is getting cold during the night watch.
 

 

Sjoerd bakes nice pan cakes.



Pancake party in the main saloon.



Sjoerd on the guitar.
 

 

Rock'n roll on board.



 

Raoul is sewing the slide into the main sail





Steering with the remote control.





We keep on sailing in front of the low.



Catch of the day: Albacore,
 

Nice meat of the albacore.



Getting the weather information via the satellite telephone.

 The flag of the Azores.

 Ready to arrive!

Active sailing!

The harbour of Horta on Faial.



Bijna overal heb je uitzicht op de oceaan in Bermuda en er staan prachtige huizen

Bermuda

Maandagochtend klaren we als eerste de boot in. De jongens zijn niet te houden en willen graag hun skeelers uitproberen. Terwijl wij de boot inklaren binden zij de skeelers onder en vinden een mooi stukje asfalt op de rotonde, naast het immigratiekantoor. Ze zijn blij dat ze eindelijk hun verjaardagscadeau uit kunnen proberen. Na het inklaren varen we de boot naar de ankerplek en zien dat de Modesty er ook ligt. We varen even langs om gedag te zeggen en worden gelijk uitgenodigd voor een borrel. We hebben de Modesty sinds Suriname niet meer gezien dus dat is erg leuk. We gooien het anker uit en ruimen als eerste de boot op en maken alles schoon. Als het blijkt dat we goed internet aan boord hebben zitten we de hele ochtend gekluisterd aan het internet om alle filmpjes te bekijken via ‘you tube’ over de troonswisseling van Willem Alexander. We hebben het gevoel dat we er op deze manier toch een beetje bij zijn geweest. Later op de dag verkennen we St. George en het blijkt een prachtig historisch stadje te zijn dat onder de Unesco valt. We vinden een winkel en schrikken van sommige prijzen zo is bijv. een fles cola 6 dollar. Aan het einde van de middag gaan we borrelen bij de Modesty en het is zo gezellig dat we uiteindelijk blijven eten. Zij vertrekken morgen naar de Azoren dus wie weet zien we ze daar weer terug. Bermuda bevalt tot nu toe erg goed alleen vinden we het wel erg koud. We hebben de truien weer tevoorschijn gehaald en zijn blij met de dekbedden.



Op het anker in de baai van St. George.

Na een goede nachtrust slapen we lekker uit, wat is het toch weer heerlijk om een nacht door te kunnen slapen! Vandaag geen haast en we ontbijten op ons gemak. Raoul brengt de genua voor wat kleine reparaties naar de zeilmaker en haalt alvast een paar jerrycans met diesel om zo de tanks weer bij te vullen. In de loop van de dag gaan we naar de kant waar een soort havenkantoor zit. We kunnen daar ideaal internetten en de dame van het kantoor weet alles over Bermuda. Vanwege het internet is het echt een ontmoetingsplaats voor zeilers en je komt er altijd wel iemand tegen voor een praatje. De jongens kunnen voor de deur naar hartenlust skeeleren dus iedereen is tevreden. ’s Middags lopen we door de knusse winkelstraat en ik vind er een winkel met mooie bermuda’s. Op Bermuda moet je toch tenminste één bermuda kopen! Aan het einde van de dag krijgen we nog bezoek van Zwitsers, die we voor het laatst in Martinique tegen gekomen zijn. Het leuke van Bermuda is dat we hier weer allemaal mensen tegen komen die we onderweg wel ergens gezien hebben.

St. George lijkt één groot openlucht museum met prachtige oude huizen.
 

De volgende dag is het grijs en het regent. Geen reden dus om op te staan dus we slapen weer lekker uit. We beginnen vandaag wel weer met school wat voor de jongens weer even wennen is. Raoul vervangt vandaag de olie van de motor zodat deze ook weer klaar is voor de verdere reis.  De hele dag blijft het regenen maar we vermaken ons prima met filmkijken, lezen en muziek maken. Sjoerd wil graag gitaar leren spelen en krijgt vandaag van mij zijn eerste les uit zijn gitaarlesboek. Ik kan zelf geen gitaarspelen maar samen komen we er wel uit. Zo komen we de hele dag door zonder van de boot af geweest te zijn. Na vandaag zijn we in ieder geval goed uitgerust!



Luuk op de blokfluit.

Gelukkig schijnt de zon als we opstaan en ziet de wereld er weer anders uit. We doen ‘s ochtends eerst school en aangezien we internet aan boord kunnen ontvangen, kunnen de jongens ook weer eens met de computer werken. Raoul haalt onze genua bij de zeilmaker op en ook de reparaties blijken erg duur te zijn, maar ja beter zo dan een gescheurd zeil op de oceaan. Na school gaan we de kant op en bekijken de historische gebouwen van St. George nog eens wat uitgebreider. St. George is de oudste stad van Bermuda waar het eerste parlement gevestigd was en Hamilton is pas later de hoofdstad van het eiland geworden. De huizen zien er allemaal kleurig en prachtig onderhouden uit. We lopen de stad uit richting het St. Catherine Fort en we wanen ons bijna in Engeland. Alle gazons zijn keurig geknipt en we ruiken continu bloemen. Het ziet er allemaal super verzorgd uit zo totaal anders dan de Carieb. Onderweg komen we nog een prachtige baai tegen met strand waar je goed kunt snorkelen, hier moeten we zeker nog eens een keer terugkomen. Het fort ligt op het uiterste puntje van het eiland en ligt mooi gelegen aan een zandstrand. Het fort is goed onderhouden en we leren hier iets over de geschiedenis van Bermuda. Zo blijkt het eiland genoemd te zijn naar de Spanjaard Juan Bermudez, die het eiland als eerste heeft ontdekt. Daarna is het pas door de Engelsen ontdekt  toen ze er schipbreuk geleden hebben onderweg naar Virginia, later is het pas door de Engelsen gekoloniseerd. Het eiland het eiland staan zo’n 90 forten dus om de paar kilometer vind je wel een fort. Vanaf het fort heb je mooi uitzicht over de oceaan en het gevaarlijke rif ten noorden van Bermuda.

Fort St. Catherine

Dagelijks kijken we naar de weersvoorspellingen en het ziet er tot nu toe nog niet goed uit. Er ontwikkeld zich volgende week een depressie ten noordoosten van Bermuda en vraag is hoe die zich gaat ontwikkelen. Voorlopig lijkt het alsof er een depressie boven Bermuda hangt want het is weer grijs en grauw. We doen ’s ochtends eerst school en pakken daarna de bus naar Hamilton, wat maar zo’n 15 kilometer verderop ligt maar met de bus doen we er wel een half uur over. Er zijn geen snelwegen op het eiland, daar is het trouwens ook te klein voor en we stoppen overal. Tijdens de hele busrit heb je continu wel ergens uitzicht op de oceaan want het eiland is maar heel smal en waarschijnlijk zo’n 30 kilometer lang. In totaal wonen er zo’n 65.000 mensen waarvan de meesten in Hamilton. We stappen in Hamilton uit bij het busstation en het begint te regenen. Hamilton heeft een leuk klein centrum, maar in de regen is er niet zoveel aan dus we zoeken een gezellig pub op om er te eten. We hadden de jongens trouwens nog beloofd om een keer uit eten te gaan voor hun verjaardagen dus dat komt mooi uit. We eten heerlijk ‘fish and chips’ maar helaas tegen Bermuda prijzen! Als we de pub uitkomen is het gelukkig droog en zien we nog wat mooie oude gebouwen. We vinden ook nog een goede supermarkt en slaan al wat spullen in voor de volgende overtocht en vinden gelukkig iets goedkopere cola! De busrit terug lijkt sneller te gaan en voor dat we het weten zijn we weer in St. George. We bergen de boodschappen aan boord en gaan naar de kant zodat de jongens kunnen skeeleren. Het is een heerlijk namiddag met zelfs wat zon. St. George is ondertussen aardig aan het vollopen met boten want er zijn zo’n 30 boten van de ARC rally bijgekomen en op straat is er echt een zeilerssfeertje aan het ontstaan!
 

Het parlementsgebouw van Bermuda.

Zaterdag mogen de jongens bepalen wat we gaan doen en ze zijn volkomen happy aan boord met het maken van muziek, lezen en filmpjes kijken. Wij doen ondertussen wat klussen zoals de was en Raoul probeert de bovenste trommel van het rolreefsysteem van de genua te vervangen wat helaas niet lukt, omdat de terminal van onze voorstag niet door de onderste trommel van het rolreefsysteem past. Heel jammer want we de problemen die we op de laatste oversteek hadden met het niet kunnen inrollen van de genua hadden we in de toekomst graag willen voorkomen.  Maar ja we zijn zover gekomen met het rolreefsysteem dus het zal wel loslopen. ’s Middags gaan we nog naar de kant zodat de jongens kunnen skeeleren. Als we ’s avonds klaar staan om Ton op te halen van de luchthaven krijgen we een sms’je dat hij vertraging heeft. Een uur later gaan we alsnog op weg naar de luchthaven. Als we eenmaal bij de bushalte komen blijkt dat we driekwartier moeten wachten. De eigenaar van de winkel bij de bushalte heeft medelijden met ons dat we zo lang moeten wachten en brengt ons naar de luchthaven. Zo staan we binnen 20 minuten op de luchthaven en moeten we daar nog wel wat tijd doorbrengen voordat Ton om kwart voor elf aankomt. Het is super leuk om hem weer te zien en de jongens zijn erg blij als Ton zijn tas aan boord begint uit te pakken er hagelslag en gestampte muisjes uitkomen!

Het skeeleren houdt de jongens fit!

De ochtend vliegt voorbij want er is genoeg stof om bij te kletsen! We kijken nog eens op de weersvoorspellingen voor de komende dagen en het ziet er naar uit dat we dinsdag halverwege de dag kunnen vertrekken, we varen dan achter de depressie aan die maandagnacht Bermuda passeert. Later op de dag laten we St. George aan Ton zien en lopen we naar een baai aan de noord kant van het eiland waar we graag nog een keer naar terug wilden. Het is een prachtige baai met ondiep water, mooie rotspartijen voor de kust en een klein strandje. De mannen gaan snorkelen bij de rotsen en zien mooie vissen. Wel merken we dat het water aanzienlijk kouder is dan in de Carieb en Sjoerd houdt het dan ook gauw voor gezien. Bij het strandje staat een leuke strandtent waar we een heerlijke lunch hebben en genieten van het mooie uitzicht. Heerlijk om nog even te genieten van deze luxe voordat we over een paar dagen weer een paar weken op zee zitten! Na de late lunch lopen we weer terug naar St. George en kunnen de kinderen zich nog eens helemaal uitleven op hun skeelers. ’s Avonds hebben we een erg gezellige avond met Ton en wordt de nieuwe VHF radio, die Ton heeft meegenomen geïnstalleerd.

Tobacco Bay.

De laatste dag willen we nog van alles doen dus we gaan al vroeg op pad. Als we de dinghy in de haven aanleggen zie ik dat we eventueel zouden kunnen aanleggen bij een andere boot aan de kade. Na nagevraagd te hebben bij het havenkantoor blijkt dat we daar inderdaad kunnen liggen. Aangezien het vandaag hard gaat waaien en er vanavond een depressie overkomt is het een fijn gevoel om de boot in de haven te hebben. We gaan dan ook terug naar de boot, halen het anker op en meren de boot af in de haven. We zitten wat later in de bus dan gepland maar we zijn wel erg blij dat de boot nu veilig ligt. Na een korte stop in Hamilton stappen we over op een andere bus want we willen vandaag naar de zuidkant van het eiland, naar Horseshoe Bay het mooiste strand van Bermuda. Eenmaal bij Horseshoe Bay gekomen blijkt het strand erg mooi te zijn met inderdaad een roze gloed maar het lijkt niet op de foto’s uit de reisfolder, want het ligt er enorm vol met Amerikanen en er staan enorme golven. We zitten hutje mutje en het lijkt wel Scheveningen op een mooie zomerse dag.

Stranden aan de zuidkust.

De mannen vinden het heerlijk om in de golven te zwemmen maar worden al gauw door de reddingsbrigade teruggeroepen dat ze niet zo ver moeten gaan. We zijn dan ook gauw klaar met Horseshoe Bay en lopen langs de kust en komen kleine idyllische  strandjes tegen omgeven met rotsen, die veel mooier zijn en waar niemand is. Eenmaal terug bij de bushalte nemen we de bus terug naar Hamilton waar we boodschappen doen voor de oversteek. Terug in St. George ruimen we de boot zoveel mogelijk op en doen de laatste klussen. We halen nog een borrel bij onze Zwitserse vrienden en hebben een heerlijke maaltijd in de plaatselijke pub. Bij thuiskomst bekijken we nog eens een keer de weersvoorspellingen en het besluit staat nog steeds vast om morgen rond de middag te vertrekken. ’s Ochtends hebben we dan tijd om uit te klaren, de laatste ‘verse’ boodschappen te doen en de laatste klussen te doen. Waarschijnlijk gaan we wel met redelijk wat wind weg en zal de zee nog wel rommelig zijn omdat het vannacht aardig gaat waaien. De dagen daarna zal het rustiger worden. We hopen er zo’n twee weken over te doen om in Horta op het eiland Faial in de Azoren aan te komen, maar dat hangt er natuurlijk helemaal vanaf hoeveel wind we hebben en uit welke hoek de wind komt! Als het er even inzit willen we voor Horta nog een stop maken in Flores, zodat de oversteek iets korter wordt zo’n 1668 mijl. We zijn er in ieder geval klaar voor en kijken er naar uit om weer in Europa terug te zijn!!

Tobacco Bay, Bermuda

The harbour of St. George.

View of St. George with its many churches.

Old parlement builing in St. George.

 

The boys like the artillery.

A beautiful view from the fort at the ocean.

 

The cathedral of Hamilton.

The centre of Hamilton.

Our new crew member Ton.

Nice snorkelling in Tobacco bay.

Beaches at the south side of the island.

 

 

Zonsopgang op de oceaan.

Oversteek van de Bahama’s naar Bermuda

 

Maandagochtend halen we om acht uur het anker op in de baai van Rock Sound, Eleuthera om te vertrekken naar het eiland Little San Salvador. Het is zeker 40 mijl varen dus een goede dagtocht voor de boeg. Als we de baai uitvaren valt ons weer op hoe ondiep de baai is en op sommige plekken is het maar 2,3 meter diep, terwijl onze boot 1,9 meter diep is, we hebben dan dus maar 40 centimeter water onder de kiel! Het zou een drama geworden zijn als we hier met laagwater overheen hadden proberen te varen. We varen voorzichtig de baai uit en eenmaal buiten varen we door een natuurlijk kanaal met aan beide kanten zandbanken en koraalriffen. Eenmaal onder het eiland gekomen varen we hoog aan de wind en het verbaasd ons dat het niet zo hard waait als verwacht en dat de wind ook zuidelijker is dan de voorspelling aangaf. Het idee begint te ontstaan om eventueel gelijk maar door te varen naar Bermuda. Als we om twee uur bij het puntje van het eiland zijn houden we scheepsraad en ook de jongens willen graag doorvaren. We hebben al zoveel leuke kleine eilandjes gezien en als we bij Little San Salvador een grote cruiseschip zien liggen dan is de keuze snel gemaakt, we varen door! We zetten nu Bermuda op de kaartenplotter als reisdoel en dat is zo’n 768 mijl varen. We varen met het tweede rif in het grootzeil en de genua op. We moeten helaas hoog aan de wind varen, maar omdat het niet zo hard waait valt het wel mee. Aan het einde van de middag komt het cruiseschip voorbij en roept ons op via de marifoon en meldt  dat ze met ‘7 kabel lengte’ voorbij komen. We hebben geen flauw idee hoeveel een kabel is, maar het zal wel goed zijn en het is wel netjes dat ze het ons laten weten. We eten ’s avonds bamisoep omdat de boot aardig schuin ligt en het koken niet zo aangenaam is. De jongens vinden dit wel prima want bamisoep is hun lievelingseten. We verdelen de wachten in drie uur op en drie uur af. ’s Nachts draait de wind verder naar het zuiden, zodat we nu de rechte koers naar Bermuda kunnen varen. Wel neemt de wind ’s nachts toe en maakt de boot aardige klappen. We hebben allebei moeite om goed te slapen onder deze omstandigheden en een eerste nacht is sowieso altijd weer wennen.

De volgende ochtend is het grijs en we krijgen allerlei regenbuien over. In de buien neemt de wind erg toe, terwijl voor en na een bui de wind draait en er soms zelfs helemaal geen wind is. Het is dus een redelijk actief zeilochtendje en we zijn blij als ’s middags de wind afneemt en we iets rustiger liggen. Als we de weersberichten bekijken dan komt er over een paar dagen harde noordoosten wind aan en om bij Bermuda te komen moeten we net noordoost varen! We besluiten om nu zo ver mogelijk oost te gaan varen om dan later weer noord te gaan varen. We moeten dus voorlopig hoog aan de wind blijven varen, maar omdat het nu niet zo hard waait is het prima te doen. We vieren ’s middag de troonswisseling van Willem Alexander met oranje chips en eten een hamburger met oranje kaas! Jammer dat we het niet ‘live’ mee kunnen maken maar ja, er zal vast later via you tube wel een filmpje over te vinden zijn. We hebben een heerlijke rustige nacht!

Luuk bakt zijn eigen verjaardagscake.

Woensdagochtend ochtend lijkt het me echt tijd om weer wat aan school te gaan doen. De wind is heel rustig geworden en we hebben zelfs de motor bij staan om vaart te blijven maken. De jongens zijn het er niet mee eens want deze week is er een Koninginnedag, 1 mei viering en hun verjaardagen. Ze hebben een punt en we lopen voor op het schoolprogramma, dus we geven ze deze week meivakantie. Het wordt een heerlijke ontspannen dag met een lekker zonnetje. Voor het eerst in twee dagen ligt de boot weer recht en aangezien het morgen Luuk z’n verjaardag is bakken we vandaag zijn verjaardag cake. In de loop van de dag komt er iets meer wind en kan de motor uit. Het is ondertussen zwaar bewolkt geworden dus er zal wel een weersverandering aankomen. We hijsen het hele grootzeil en varen rustig verder. We eten ‘s avonds eindelijk weer eens een goede maaltijd nu het nog kan. Als we ’s avonds de weersvoorspellingen bekijken zien we dat er morgenvroeg meer wind komt. Om in het donker geen zeilen te hoeven reven zetten we alvast twee reven in het zeil en gaan zo de nacht in. We verwachten een rustig nachtje te hebben maar niets is meer waar!  Om tien uur maakt Raoul me wakker en is de wind toegenomen tot windkracht vijf met vlagen 6. We reven het grootzeil tot het derde rif en rollen de genua half in. Op zich is de wind nog geen eens zo hard, maar doordat we aan de wind varen en de wind de golven erg opzweept, maken we enorme klappers op de golven. We krijgen veel golven over de boot heen en de kuip staat af en toe onder water. We besluiten dan ook om voor het eerst deze reis niet in de kuip de wacht te houden maar binnen te gaan zitten en om het kwartier te gaan kijken. Het wordt een erg onrustige nacht want de klappers die we maken zijn niet goed voor mast en de verstagingen! Tijdens een aantal klappen vallen er boeken van de planken, Luuk z’n drumstel en alles wat losligt. We gooien alles op ons bed in de voorhut, die we deze reis niet gebruiken omdat we in de achter cabine slapen. Gelukkig lijkt het ergste na een paar uur over en wordt het iets rustiger.

Luuk wordt 11 jaar.

’s Ochtends zijn we allebei nog moe en niet echt uitgeslapen maar Luuk is vandaag jarig en de kajuit moet versierd worden. Als Luuk wakker wordt is hij super blij dat alles mooi versierd is en hij is erg in zijn sas met z’n verjaardagscadeau, schaatsen en skeelers. We eten als ontbijt en lunch zijn verjaardag cake en maken er een gezellige dag van. Gelukkig werkt het weer ook mee want het waait minder hard en het is aan boord redelijk goed uit te houden. Luuk wil graag blokfluit leren spelen en noten leren lezen, dus vandaag krijgt hij vandaag van mij zijn eerste blokfluit les. Luuk heeft op de Bonn International School geleerd om blokfluit te spelen maar heeft daarbij nooit noten leren lezen. Hij pakt het daarom erg snel op en kan de eerste oefeningen makkelijk spelen. Het is vandaag Luuk zijn dag en als hij het avondeten mag uitkiezen wordt het wederom bamisoep! Aan het einde van de dag geeft Luuk toe dat het toch een leuke verjaardag was, want hij had er tegenop gezien om het op zee te moeten vieren omdat we het dan niet met andere mensen konden vieren wat we normaal doen.  ’s Avonds neemt de wind weer toe naar windkracht vijf maar dit keer zijn we beter voorbereid. We reven gelijk het grootzeil naar het derde rif en een halveren de genua. We installeren ons om de beurt tijdens de wacht in de kajuit met een dekbed en met een i-pod naast ons als wekker, om het kwartier gaan we buiten kijken of de zeilen nog goed staan, windrichting, windsnelheid en of er nog boten in onze omgeving zijn. Op deze manier komen we de nacht redelijk door al maakt de boot af en toe weer aardige klappen, maar we raken eraan gewend en het vertrouwen in de boot groeit. ’s Nachts gaan we nog een keer overstag om in oostelijke richting te varen, aangezien we de laatste dag naar het noorden gevaren zijn. Op deze manier willen we een gebied met veel wind ten noorden van ons vermijden.

Sjoerd maakt ook zijn eigen verjaardagscake.
 

Als het weer dag wordt neemt de wind weer af en we moeten zelfs de motor bijzetten. Sjoerd is morgen jarig en hij is al helemaal in de verjaardag stemming. Hij versiert de kajuit met nog meer ballonnen en maakt samen met mij zijn verjaardag cake. Wederom weer een heerlijke rustige dag en Luuk begint steeds beter te blokfluiten en speelt graag met de blokfluit CD mee. ’s Middags begint het te betrekken en neemt de wind weer toe. We hebben nu nog maar zo’n 280 mijl te gaan dus het moet lukken om zondag bij Bermuda aan te komen. De motor gaat uit en we gaan alleen verder op zeil. Net als we willen gaan eten neemt weer de wind enorm toe naar windkracht vijf en vlagen 6. We reven het grootzeil naar het derde rif en proberen de genua te halveren wat niet lukt omdat het rolreef systeem geblokkeerd is. We varen dus verder met een genua, die een klein beetje is ingerold. Gelukkig gaat het niet harder waaien en redden we het zo. Het koken wordt echter een enorme uitdaging en ik moet me vastbinden aan het fornuis, de jongens vinden het een heel spektakel. Wederom een onrustige nacht maar gelukkig zijn de hardste vlagen na een paar uur over.

Sjoerd wordt 9 jaar.

Vandaag is Sjoerd jarig en hij staat al om half zeven naast zijn bed. Gelukkig zijn de jongens nog te overreden om even een filmpje te kijken en kunnen we nog even bijslapen. Rond negen uur pakt Sjoerd zijn cadeau uit en eten we zijn verjaardag cake als ontbijt. Hij is super blij met zijn skeelers en schaatsen en hij is erg blij dat hij hetzelfde cadeau heeft als Luuk, zodat ze samen kunnen skeeleren. Gelukkig wordt het gedurende de dag wat rustiger en wordt het comfortabeler aan boord. De jongens zijn de hele dag met de skeelers in de weer en kunnen niet wachten tot ze in Bermuda zijn om ze uit te proberen. Helaas komt de wind vandaag uit het noordoosten en ziet het er niet naar uit dat we rechtstreeks naar ons doel kunnen varen, dus het zal wel maandag worden voordat we aankomen. Het is echt Sjoerd zijn dag en hij geniet er volop van. Rond de middag zien we nog twee dolfijnen vrolijk zwemmen voor de boot. Wederom eten we cake als lunch en mag hij het avondeten kiezen. We borrelen lekker in het zonnetje en genieten ervan dat het rustiger is. We moeten nu zelfs de motor bijzetten en hebben een rustige nacht. Wel merken we dat we dichter bij Bermuda komen want er varen ’s nachts een aantal containerschepen voorbij. 

Raoul klimt in de mast om het rol reef systeem te repareren.

Op zondag begint het einddoel in zicht te komen en is de stemming opperbest aan boord. We kunnen allemaal niet wachten totdat we er zijn want tot nu toe varen we al zes dagen aan de wind en dat hebben we deze reis nog niet eerder meegemaakt. Het is een heerlijke rustige dag met nauwelijks wind en we motorzeilen de hele dag door. Raoul gaat ’s ochtends de mast in om het rolreefsysteem te maken, zodat we de genua weer in en uit kunnen rollen. Een aardige klus maar gelukkig lukt het. Er staat een heerlijk zonnetje en we vermaken ons prima met blokfluiten, skeelers uitproberen, lezen, slapen en borrelen. We zien vandaag weer voor het eerst Portugese oorlogsschepen op het water, kwallen met een soort uitstulping (zeil) dat boven water komt. Er staat weinig wind en we motorzeilen rustig richting Bermuda. Om 11 uur ’s avonds zien we voor het eerst de lichtjes van Bermuda en als we vijf mijl van het eiland vandaan zijn worden we opgeroepen op de marifoon door de kustwacht van Bermuda. Ze willen alles van ons weten en we moeten ons weer melden als we bij de ingang van de geul zijn van St. George. Om half acht melden we ons als we bij de ingang van de geul zijn, we krijgen te horen dat we de boot bij de immigratie aan kunnen meren en moeten gelijk inklaren. We staan ervan te kijken hoe strak alles hier in Bermuda geregeld is. We meren even later aan bij het immigratie kantoor en een meneer neemt vriendelijk de lijntjes aan om ons welkom te heten in Bermuda, wat een ontvangst! We zijn blij om weer vaste grond onder onze voeten te voelen en zijn blij dat de boot na bijna 7 dagen aan de wind gevaren te hebben weer recht ligt!!

Foto genomen vanuit de mast.

We gaan een weekje genieten van Bermuda en ons dan weer klaarmaken voor de grote oversteek naar de Azoren!

Arrival in Bermuda.

 

Luuk is reading the recipe for his birthday cake.

 

Luuk's birthday present.

Birthday cake as lunch.

Sjoerd loves the batter of his cake!

Sjoerd and his present.


















The channel to St. George.