flying circus

zondag 17 maart 2013

Little Jost van Dyke op de British Virgin Islands.

British Virgin Islands en United State Virgin Islands

Woensdagochtend komen we bij daglicht aan in de British Virgin Islands. Columbus heeft de eilanden de naam ‘de Maagden’ gegeven, omdat het ontelbare eilanden bij elkaar zijn in nagedachtenis aan St. Ursula en de 11.000 maagden. Als we om acht uur de eerste eilandjes bereiken breekt de zon net door en varen we langs het eerste eilandje, dat niets meer is dan een hoop zand met drie palmen en een groot rif eromheen maar het is in ieder geval leuk als binnenkomer! We navigeren zorgvuldig en vinden het kanaal tussen de riffen door dat naar de Northsound van Virgin Gorda leidt. De Nordsound is een enorme baai met verschillende ankerplekken. We ankeren voorlopig eerst in Gun Creek omdat we de boot moeten inklaren en naar de immigratie toe moeten. Graham en Joan zijn net voor ons aangekomen en we leggen bij hun aan. We zien de Mare Liberum ook binnenlopen en de drie kapiteins klaren de boten in. Uiteindelijk varen we met de Karma terug naar het rif en vinden er een mooie ankerplek. We hebben een fantastisch uitzicht op het rif, de zee en de andere eilanden. Na een nacht doorvaren zijn we aardig moe en proberen om de beurt overdag wat slaap in te halen. Raoul gaat ’s middags nog met de jongens snorkelen bij het rif en Luuk vermaakt zich met het windsurfen. Aan het einde van de middag zien we de Annalena naast ons het anker uitgooien dus dat is gezellig. Aan het einde van de middag gaan we naar Leverick Bay, een resort waar ze een leuke bar hebben en muziek tijdens happy hour. Er heerst een heerlijke ontspannen vakantiesfeer en we besluiten gelijk nog een dag te blijven!

Samen met de Annalena achter het rif bij de ingang van de North Sound, Virgin Gorda.

In St. Maarten hebben we een drukke tijd gehad en zijn aan een aantal dingen niet toegekomen. Zo moet de was nog gedaan worden, het weblog afgeschreven worden en moet er zeker nog een keer school gedaan worden. In het resort hebben we grote wasmachines gezien dus Raoul gaat ’s ochtends de was doen terwijl ik school doe met de kinderen. Ook hebben we eindelijk weer eens internet aan boord want we kunnen het signaal van het resort oppikken. Tijd dus om weer eens wat te skypen, e-mail nakijken en proberen ons hotmail adres gaande te krijgen wat nog steeds niet gelukt is! Als de was droog en opgevouwen is wordt het hoog tijd om weer wat te ontspannen. Raoul gaat met de kinderen waterskiën en we gaan daarna met z’n allen naar het resort om gebruik te maken van het zwembad en de snelle internetverbinding om het weblog te updaten. Gelukkig begint happy hour vroeg waar we met de Karma en Annalena goed gebruik van maken. We zitten heerlijk aan het zwembad met uitzicht over de baai en het rif met een ‘painkiller’ (cocktail) in de hand!

Schoonmaken van de King vis.

De volgende dag zijn we weer helemaal klaar om te reizen en halen om acht uur het anker op om samen met Karma richting Anegada te varen. Alleen op de genua varen we naar het rif ten oosten van Anegada want we hebben het plan om bij het rif te gaan snorkelen. Onderweg vangen we een enorme King vis wat onze eerste vangst weer is na twee maanden! Na twee en half uur varen vinden we de ankerplaats achter het rif en we maken ons aan Karma vast. Graham maakt de dinghy klaar en met z’n allen gaan we met de snorkelspullen verder het rif op. Het is een raar gezicht om onze twee boten achter het rif te zien liggen want we liggen er zielsalleen en er zijn geen andere boten in de wijde omtrek te bekennen. Gelukkig is het vandaag erg rustig weer en zijn er nauwelijks golven zodat we tijdens het snorkelen goed zicht hebben. We zien allerlei mooie koralen, gekleurde vissen en dit keer een grote rog. De rog ligt plat op de bodem maar zwemt na een tijdje majestueus weg. Voor ons is dit de eerste keer dat we een rog in het wild zien zwemmen dus de dag kan niet meer stuk. Als we terugkomen bij de boot halen we het anker op en varen verder naar Anegada waar we aan het einde van de middag aankomen. Anegada is zo plat als een pannenkoek en vanuit de verte zagen we als eerste de huizen en pas later het land. We gaan in de baai voor anker en gaan met de dinghy aan land. Het eerste wat ons opvalt is de rust dat het eiland uitstraalt. Er lijkt alsof er weinig gebeurt, er zijn geen mensen in de bar en het ziet er zelfs wat verlaten uit. We gaan op weg naar de flamingo’s die tien jaar geleden opnieuw zijn uitgezet in de zoutwater lagune van Anegada. We hebben aanwijzingen gekregen dat we de weg moeten volgen tot de brug. Nadat we een goed half uur in de brandende zon hebben gelopen hebben de kinderen al geen zin meer om naar de flamingo’s te gaan. We houden een auto aan en vragen hoe ver het nog is naar de brug en we krijgen spontaan een lift. Eenmaal bij de brug aangekomen zien we de flamingo’s in de lagune maar het zijn kleine roze stipjes en helaas heeft niemand eraan gedacht om een verrekijker mee te nemen, jammer. De jongens hebben geen zin om terug te wandelen en komen de met het idee om ook terug te liften, zowaar de eerste auto stopt. Wederom krijgen we een lift en de man vertelt ons dat het eiland 300 inwoners heeft, dat verklaart waarom het allemaal zo rustig is. We worden netjes bij de bar afgezet waar we de enige klant zijn. Jammer dat we de flamingo’s niet van dichtbij hebben kunnen zien maar de inwoners hebben hier wat op gevonden, overal vinden we flamingo’s om ons heen op de huizen, als verlichting op borden etc. ’s Avonds hebben we een heerlijke bbq met King vis wat altijd goed smaakt als je het zelf gevangen hebt. Helaas komt er in de loop van de avond steeds meer golven de ankerplaats in waardoor we een onrustige nacht hebben.

Flamingo lagune op Anegada.

Zaterdagochtend varen we terug richting Virgin Gorda en het plan is om te gaan duiken bij de eilanden groep de Dogs. Als we rond de middag bij de Dogs aankomen blijken er enorme golven rond de westkant van het eiland Great Dog te staan waardoor het onmogelijk is om er te duiken. Karma heeft de laatste vrije mooring opgepikt van het National Park, bij het eiland Great Dog en we kunnen bij hun aanleggen. We hebben een heerlijke lunch met vis op het achterdek van Karma en genieten van de mooie omgeving. Na de lunch varen we naar Marina Cay, een klein eilandje met een groot rif eromheen dat erg beschut ligt achter het eiland Great Camanoe en Scrub Island. Wat is het heerlijk om weer rustig stil te liggen met de boot!

Lunch aan boord van de Karma.

De volgende dag hebben we een rustige start. Joan en ik gaan met de dinghy naar het eiland Marina Cay. Op het eiland staat een resort en we lopen de heuvel van het eiland op en genieten van het mooie uitzicht. We drinken een kop koffie in de bar van het resort dat uitzicht op het rif heeft en voor de bar ligt een klein zandstrandje, een lijkt me een ideaal vakantieoord! Ik kan me voorstellen dat je hier met een boek op een ligstoel helemaal gelukkig kan worden! Op de terugweg naar de boot zien we de Mare Liberum liggen en buurten even en spreken af om elkaar later in de week te ontmoeten. Wij maken ons ondertussen klaar om verder te varen naar het eiland Jost van Dyke. Om bij Jost van Dyke te komen moeten we door een nauw kanaal tussen de eilanden door varen. Het is dus wederom belangrijk om nauwkeurig te navigeren tussen de riffen en rotsen door. Het is een prachtige zeiltocht en er is steeds weer iets moois om naar te kijken.

Bubbling pool.

Elk eiland heeft z’n mooie baaien met zandstranden, het water is fantastisch turquoise en we komen meerdere kleine zandstrandeilanden tegen. Na twee uur varen komen we bij Little Jost van Dyke aan waar we een ankerplaats achter het eiland vinden. We buurten even bij Graham en Joannie en als we terugkomen hoor ik een brommend geluid. Het blijkt de waterpomp te zijn aanstaat maar er loopt geen water uit de kraan. We checken de watertaken en één watertank blijkt finaal leeg te zijn terwijl we zeker weten dat die nog vol was. We zoeken overal in de boot en vinden de boosdoener, de slang is van de boiler afgekomen en één totale watertank (150 liter) is in de boot gelopen. We zetten snel de bilge pompen aan en Raoul begint het overige water met een maatbeker op te scheppen. Raoul blijft aan boord om de klus verder te klaren en ik ga met de kinderen naar de kant om naar de ‘bubbling pool’ te gaan. Helaas zijn de golven vandaag te groot om te gaan zwemmen in de ‘pool’ want er komen enorme brekers binnen, die een enorme zuigkracht hebben dus we bekijken het spektakel vanaf de kant. Het is in ieder geval een mooi gezicht om de golven tegen de rotsen te zien slaan. Als we terugkomen bij de boot heeft Raoul een nieuwe slang gemonteerd en is er geen schade aan de motor of de accu’s want alles heeft onder water gestaan. We zijn blij dat alles met een sisser is afgelopen!! Helaas komen ook nu weer golven de baai in waardoor de boot aardig ligt te rollen.

De baai van Jost van Dijke.

De volgende ochtend gaan we vrij vroeg op pad naar Great Harbour, de grootste baai van Jost van Dyke omdat we het rollen zat zijn. Gelukkig is het maar een half uur varen en we ankeren dan ook om negen uur al in Great Harbour. Het ligt hier inderdaad wat rustiger en we kunnen gewoon de week weer beginnen met school. Tussen de middag hebben we een heerlijke lunch bij Karma aan boord. We nemen afscheid van ze want wij gaan vandaag door naar Sooper’s Hole dat aan de westkant van het eiland Tortola ligt. We willen namelijk morgen daar de ferry naar St. John, US Virgin Islands nemen zodat we een visum voor 90 dagen krijgen om de US binnen te kunnen. Het is maar een klein anderhalf uur varen en voordat we het weten zijn we in Soper’s Hole. We pikken een mooring op en gaan met de dinghy naar de ferry maatschappij. Het blijkt geen enkel probleem om morgen met de ferry mee te gaan en er is altijd plaats! Soper’s Hole is verder niet meer dan een haven met toeristische winkels eromheen en we zijn dan ook al gauw uitgekeken. We liggen hier rustig en hebben een prachtig uitzicht op de andere eilanden en St. John.

Met de ferry naar St. John.

Dinsdagochtend staan we vroeg op om de ferry te nemen naar St. John. We varen vol speed met de ferrry langs de noordkant van St. John, waardoor het maar een half uurtje varen is voordat we bij Cruz Bay aankomen en de jongens genieten van de tocht, weer eens wat anders dan varen met de Flying Circus! In St. John aangekomen merken we dat we in de VS zijn aangekomen, want bij de immigratie worden alle handafdrukken en foto’s genomen en krijgen we de felbegeerde visum in ons paspoort voor 90 dagen reizen in de VS. We merken wel een verschil met de British Virgin Islands want dit deel van de Carieb is duidelijk beter georganiseerd. De wegen zijn netjes verzorgd met duidelijke bewegwijzering, nette winkelcentra met goede winkels en een aardige restaurants langs de zee. Cruz Bay is maar een klein stadje en via de vvv krijgen we goede informatie over wat we deze dag kunnen gaan doen. We besluiten om een wandeltocht te maken vanuit Cruz Bay naar een paar leuke stranden aan de noordkant van het eiland, kaarten en informatie over de wandeltocht pikken we op bij het Virgin Island Visitors Centre. Het is een leuke wandeling door een droge vegetatie met prachtige cactussen, die metershoog reiken maar vaak overgroeid zijn door bomen. Na een half uur lopen komen we bij Honeymoon Beach, een hagelwit strand met uitzicht op een turquoise zee. Als we de enigen waren zou dit inderdaad een honeymoon beach kunnen zijn maar we delen het strand met vele Amerikanen, die op een cruiseschip reizen! Op St. John lopen vele kuddes met wilde ezels rond en we zien een kudde op het strand. De ezels zijn wel zo tam dat de jongens ze kunnen aaien! Al met al hebben we een heerlijke luie middag op het strand van St. John. Om half vier nemen we de ferry terug naar Soper’s Hole en varen we gelijk door naar Peter Island waar we net voor het donker aankomen en naast de Karma ons anker uitgooien.

Wilde ezels op St. John.

De volgende morgen zien we ook de Mare Liberum binnenlopen want we hebben met elkaar afgesproken om te gaan duiken bij de Indians, een drietal rotsen met mooie koralen en vissen. Uiteindelijk gaan we met z’n allen op de Karma naar de Indians en vinden nog een vrije mooring om de boot aan vast te leggen. Bas, Graham, Raoul, ik en de jongens maken ons klaar om te gaan duiken en Graham neemt brood mee om de vissen te lokken. Het is een prachtige duik met enorme rotswanden met koralen en vissen. Graham heeft erg veel succes met het brood en de vissen duiken er massaal op af waardoor we veel vissen zien. Bas heeft een onderwatercamera mee en schiet veel foto’s. Dankzij hem kunnen we eindelijk laten zien wat we normaal onderwater zien en waardoor we een leuke herinnering aan deze duik zullen hebben. Marieke, Joan en de meisjes snorkelen rondom de Indians en zijn ook erg enthousiast als ze terugkomen. We varen uiteindelijk terug naar Peter Island waar onze boten nog voor anker liggen en maken ons klaar voor een bbq. Op het eiland hebben we een leuk strand gezien om te bbq’en waar de kinderen heerlijk kunnen spelen en wij op ons gemak wat kunnen eten, zo is iedereen tevreden!!

Met z'n allen duiken.

Prachtige koralen.

Raoul en Luuk onderwater.

Irma en Sjoerd.

Vandaag staat er nog een duik op het programma en we varen met z’n allen naar Salt Island waar we een mooring op kunnen pikken om te duiken op het wrak de ‘RMS Rhone’. Eén van de eerste stalen schepen postschepen, die gezonken is tijdens een orkaan waardoor er redelijk wat overblijfselen te zien zijn. Het is weer eens wat anders dan langs een rotswand te duiken en we bekijken alle overgebleven scheepsonderdelen op ons gemak. De vissen vinden het ook een prettige leefomgeving want er zitten hele scholen verborgen o.a. onder het roer. Het leven op de zeebodem gaat gewoon door en er hebben zich vele gekleurde koralen gevormd op de bodem. Raoul en Luuk zien ook nog een schildpad voorbij zwemmen. Er staat vandaag een behoorlijke stroming waardoor we hard moeten peddelen en na twintig minuten duiken is het goede er wel af. Als we bovenkomen blijken we uiteindelijk tot 17 meter gedoken te hebben wat onze diepste duik tot nu toe met de kinderen is. We hebben een heerlijke lunch bij Graham en Joan aan boord en nemen afscheid van de Mare Liberum, die naar Jost van Dyke gaat. Wij varen verder naar Buck Island en vinden een rustige baai om te ankeren en hebben een gezellige laatste avond met Graham en Joan. Helaas zullen we afscheid van ze moeten nemen want zij gaan terug naar St. Maarten en wij trekken morgen verder naar de St. Thomas in de USVI. We hebben in ieder geval een heerlijke tijd met ze gehad en wie weet waar we ze ooit nog weer eens zullen treffen?

Leuke huizen in Soper's Hole.

Vrijdagochtend varen we al vroeg naar Soper’s Hole waar we de boot uitklaren. Rond elf uur varen we verder langs het eiland St. John en hebben de stroom goed mee. Al gauw zijn we voorbij St. John en varen tussen een nauwe doorgang richting Charlotte Amalie dat op St. Thomas ligt. Er staat vandaag totaal geen wind dus we motoren het hele eind en komen na de lunch in Charlotte Amalie aan dat de hoofdstad van St. Thomas is. Het eiland ziet er duidelijk volgebouwd uit vergeleken bij St. John dat voor 80% een natuurpark is. We gooien het anker uit voor de stad, maken de dinghy klaar en varen naar de immigratie waar wederom foto’s en vingerafdrukken van ons worden genomen. We moeten een hele papierwinkel invullen en als de mevrouw vraagt wanneer we weggaan dat blijkt ze ons voor morgen gelijk uit te kunnen klaren. Ideaal, hoeven we gelijk niet meer terug te komen! We varen met de dinghy naar Yacht Haven, een haven vol met megajachten wat altijd leuk is om naar te kijken. We vinden uiteindelijk een grote supermarkt vlak bij de haven en slaan in voor de komende dagen op de Spanish Virgin Islands.

Presbyteriaanse kerk.

Voor de zaterdagochtend hebben we een vroege start want we staan al om 9 uur op de boulevard van Charlotte Amalie. We lopen als eerste door het historische gedeelte en bekijken de overblijfselen van de Deens historie. Amerika heeft namelijk de eilanden St. John, St. Thomas en St. Croix in 1917 van Denemarken gekocht. Zo zijn er nog vele straatnamen in het Deens en is de Presbyteriaanse kerk er een overblijfsel van. In het historische gedeelte staan prachtige houten huizen en beklimmen we het oude gedeelte door gebruik te maken van de vele trappen met honderden treden. Bovenop de heuvel staat het kasteel van Blackbeard wat we helaas niet kunnen bezichtigen omdat het nu een hotel is. We lopen de heuvel af en komen dan in het hartje van Charlotte Amalie uit dat voornamelijk bestaat uit duty-free shops. Gelukkig zijn er vandaag geen cruiseschepen en kunnen we er rustig rondwandelen. Raoul zoek alvast zijn verjaardagscadeau uit en laat zijn oog vallen op een Go-Pro fototoestel, waarmee je o.a. onderwater foto’s kunt maken. We zijn al vrij gauw uit gewinkeld en gaan terug naar de boot. We halen het anker op en halen diesel bij de marina in de volgende baai want we hebben de afgelopen tijd veel gemotord! Om twaalf uur zetten we koers naar Culebra, het eerste Spanish Virgin island dat we aandoen. Er staat zowaar wind en voor het eerst sinds we in de de BVI’s aangekomen zijn hijsen we weer het grootzeil en kunnen we zonder motor!! De tocht verloopt vlekkeloos en rond vier uur laten we het anker vallen in Ensenada Honda. Jammer genoeg hebben we het heerlijke zeilgebied van de BVI’s nu achter ons gelaten maar we kijken ook zeker uit naar de Spaanse Virgin Islands en in het bijzonder Puerto Rico!

Honeymoon Beach, at St. John in the USVI.

The British Virgin Islands courtesy flag.

View from the anchorage.

Flamingos painted on the houses.

Karma and Flying Circus at the anchor in Anegada.

View from the bar at the Resort at Marian Cay.

Beautiful sailing along the islands.

Sjoerd at the bubbling pool.

A lazy afternoon at Honeymoon beach.

BBQ at Peter Island.

Luuk and Raoul in a tunnel underwater.

Beautiful fishes.

The whole family underwater.

Castle of Bleakbird.

Many steps in the old town.

donderdag 7 maart 2013

Heineken Regatta, Sint Maarten.

St. Maarten

Dinsdagochtend begint Raoul al vroeg om de kapotte verstaging eraf te halen. Hij gaat de mast in en rond negen uur is het hele karwei klaar en zijn beide verstagingen, die we willen vervangen eraf. We willen namelijk ook de verstaging aan de linkerkant van de mast vervangen, zodat aan beide kanten nieuwe verstagingen zitten. De tuigerij maakt de nieuwe stagen op maat, walst de terminals erop en rond de middag is Raoul al weer bezig om de nieuwe verstaging te monteren. De boot is ondertussen in een werkplaats verandert waardoor wij grotendeels van de dag in het internetcafé Lagoonies doorbrengen dat vlak voor de deur ligt, wat goed uitkomt want het blog moet weer geupdate worden! Aan het einde van de dag is de hele klus geklaard en zitten er een nieuw paar verstagingen op de boot. Heerlijk dat dit probleem ook weer verholpen is!!

Raoul in de mast aan het werk.

We hebben aan de tuigerij gevraagd of we nog een dag langer aan hun steiger mogen liggen omdat we vandaag de buitenboord motor voor reparatie wegbrengen. De motor staat op het punt om het te begeven en zonder buitenboord motor is het lastig om voor anker te gaan, want dan hebben we geen vervoer meer naar de kant. Gelukkig kunnen we blijven liggen maar het nadeel is dat het ontzettend warm wordt op de boot omdat er geen zuchtje wind bij de kant staat. Ook vandaag brengen we dus veel tijd in het internetcafé door waar het wél goed toeven is. Tot onze schrik komen we erachter dat we niet meer bij ons hotmail adres kunnen dus het zit even niet mee. Gelukkig zijn er ook nog een paar lichtpuntjes want de motor is aan het einde van de dag gerepareerd en de Annalena komt in de haven naast ons liggen. Ook hebben we ons ondertussen ingeschreven voor de Heineken Regatta, die a.s. vrijdag begint. In St. Eustatius waren er tijdens de borrel bij het zwembad met de Nederlanders al plannen gesmeed om mee te doen en uiteindelijk gaan we met onze boot meedoen en Marieke en Bas van Mare Liberum als mede organisatoren. Als we aan het einde van de middag met Gerard en Rommy zitten te borrelen zien we de Mare Liberum aankomen varen en ze gaan bij ons aan de steiger liggen. Natuurlijk komen ze ook gezellig mee borrelen en voordat we het weten heeft niemand meer zin om te gaan koken. Het internetcafé Lagoonies heeft vandaag paella op het menu staan want ons allemaal erg lekker in de oren klinkt en verhuizen we met z’n allen daarheen.

Op anker in de Simpson Bay.

Donderdagochtend wordt het toch echt tijd om bij de steiger van de tuigerij weg te gaan, maar we maken we laden eerst de boot vol. We lopen naar de Grande Marche supermarkt en komen met een volle winkelwagen uit de winkel. Gelukkig kunnen we de boodschappen laten bezorgen en rijden we zelf mee, een ideaal systeem! Rond de middag vertrekken we en varen we de Simpson lagune over naar de ankerplaats. Als we eenmaal liggen komt de Mare Liberum erbij, de Annalena en we zien de Ostrea ook binnenkomen. Zo lijkt het wel een kleine enclave met Nederlandse boten. Op zich wel handig want alle van elke boot vaart er wel iemand met ons mee tijdens de Heineken Regatta en zo kunnen we de logistiek simpel houden. Bas helpt mee met de voorbereidingen om onze boot weer om te toveren tot wedstrijdboot. Zo gaat de buiskap eraf, de surfplank, duikflessen, netten van de zeereling en stallen we alles op hun boot. We hebben er in ieder geval allemaal erg veel zin in!

Jongste crew van de Heineken Regatta.

De volgende ochtend leggen we bij de Mare Liberum aan en stappen Marieke, Bas en de kinderen aan boord om mee te varen met de wedstrijd. Even later komen Rommy en dochter Lynn van de Annalena eraan, Pieter van de Ostrea en met Jo de Duitse solozeilers en is onze bemanning compleet. Als we om negen uur voor de brug liggen om naar buiten te varen lijkt het wel spitsuur. De stemming zit er overal goed in en we worden toegejuicht door mensen van het balkon van de St. Maarten Yacht Club, dat tijdelijk is omgetoverd tot het Heineken Huis. Eenmaal buiten in de Simpson Bay aangekomen nemen we alle posities van iedereen door en maken we ons klaar voor de start. We varen mee in de Lotery class, die bestaat uit zo’n elf totaal verschillende boten waarvan wij met onze 40 foot één van de kleinsten zijn. Daarnaast zijn er nog zo’n zes andere klassen die dezelfde wedstrijdbaan varen als wij. Wat een spektakel is het om rond te varen tussen al deze boten en de adrenaline stijgt. We hijsen de zeilen en oefenen een aantal zeilmanoeuvres.

De brug van Simpson Bay.

Als ons waarschuwingsschot afgaat hebben we nog 5 minuten voor de start en blijken we totaal verkeerd te liggen omdat er een paar grote catamarans vlak voor de startlijn liggen, die daar totaal niets te zoeken hebben. Er wordt heel wat geschreeuwd maar helaas levert het ons een slechte start op. Het eerste rak moeten we hoog aan de wind en we doen ons best om de achterstand goed te maken.
De kinderen zitten allemaal aan de hoge kant en elke keer als we overstag gaan, kruipen ze netjes over het brugdek naar de andere kant. We duiken elke baai in om gebruik te maken van de stroming en halen zo veel boten van andere klassen in. Het leuke van deze wedstrijd is dat het wedstrijdveld zo groot is, zodat er altijd wel andere boot bij je in de buurt is. Als we bij Phillipsburg zijn ronden we de boei en varen we halve wind langs de oostkant van het eiland richting het noorden waar een ander boei ligt. Nadat we deze gerond zijn varen we zuidwaarts terug naar Philipsburg en hijsen de genaker. Het is een krappe koers om de genaker te varen en komen erg dicht onder de kust met veel ondieptes maar het lukt net. Als we de boei bij Philipsburg ronden is het voor de wind naar de finishlijn. Het is bloed warm voor de wind en we zijn dan ook blij dat we er zijn. Uiteindelijk komen we als vierde over de startlijn wat niet slecht is. Later blijkt dat we door onze rating vijfde geworden zijn maar we begrijpen niet hoe deze rating is samengesteld want we moeten bijna even hard varen als een 46 footer?? Waarschijnlijk is de rating voor sommigen ook een lot uit de loterij???? Toch hebben we allemaal een super dag gehad en komen tot de conclusie dat dit toch een andere manier van zeilen is dan wat we het laatste half jaar gedaan hebben!! Terug in de Simpon Bay Lagune heeft Gerard van de Annalena een heerlijke maaltijd klaar staan voor de hele bemanning en hebben we later nog een hele gezellige avond waar de rum rijkelijk vloeit!!

Pieter: voordekker

Raoul: schipper

Marieke: genua trim

Woensdagochtend starten we weer in Simpson Bay en varen we bijna met dezelfde bemanning, helaas kan Pieter vandaag niet mee, maar Gerard heeft zich nu bij ons aangesloten. Dit keer hebben we een super start, die wel bloedstollend spannend is want links van ons zitten er een aantal boten zo dichtbij dat we er zo op over kunnen stappen. Rechts van ons is er ook geen ruimte want we passeren rakelings het startschip en ik roep snel tegen de kinderen dat ze hun benen binnenboord moeten halen, zo vlak gaan we erlangs! Raoul staat achter het roer en ziet een andere boot achter ons bijna tegen onze bimini aankomen. We halen allemaal opgelucht adem als we ons na de start snel vrij kunnen varen. Toch geeft het ook een enorme kik dat we zo goed gestart zijn maar ben ik blij dat het goed gegaan is want we racen op het moment wel met ons ‘huis’! Het eerste rak is aan de wind en al gauw ronden we de boei en varen in westelijke richting langs het eiland. Het is een voordewinds rak en we lopen mooi met de spinnaker op. Er staat een leuk windje en we ronden als eerste van onze klasse de boei aan de westkant van het eiland. Helaas moeten we deze voorsprong weer weggeven aan onze grootste concurrent de Biba een 54 footer, die als een speer achter

Drukte bij het ronden van de boei.

ons aankomt en halve wind langs ons heen raast richting het noorden.

We blijven echter geconcentreerd doorvaren langs de westkant van het eiland. De zeilen worden optimaal getrimd en Raoul, de schipper houdt ons voortdurend bij de les!! Aan de noordkant van het eiland ronden we de boei en varen aan de wind naar de finishlijn, die in Marigot Bay ligt. We finishen uiteindelijk als tweede uit onze klasse en zijn blij met het resultaat!! We leggen de boot voor anker in Marigot Bay, dat tot het Franse deel van het eiland behoort maar ook toegang geeft tot de Simpson Bay Lagune. De brug naar de lagune gaat pas om half drie open dus we hebben tijd voor een heerlijke lunch, zwemmen wat in het rond in de prachtige baai met zandstrand en helder blauw water. Als we door de brug gaan motoren naar het Nederlandse deel van de lagune. Het Franse deel van de lagune is slecht onderhouden en we lopen een keer vast en varen later tegen een buis aan die onderwater ligt en niet gemarkeerd is. Balen, want dat kan veel schade aan de kiel opleveren!! We bereiken onze ankerplek en Raoul gaat gelijk onderwater om te kijken of er schade is. Uiteindelijk blijken er alleen een paar krassen op de kiel te zitten en komen we dus met de schrik vrij. ’s Avonds heeft Marieke een heerlijke maaltijd bereid en genieten we met z’n allen na van de dag. Wel gaan we dit keer wat vroeger naar bed!

Gerard op de genua trim.

Rommy aan het roer.

Lynn op de grootschoot.

Zondag is het alweer de laatste dag van de Heineken Regatta en begint de vermoeidheid z’n tol te eisen, maar we gaan er allemaal wel weer voor!! We hebben een vroege start en halen Graham en Joannie op van de Karma, die gisteren in St. Maarten zijn aangekomen en de plaats innemen van de bemanning van de Annalena. Gelukkig kan Pieter weer meedoen en hebben we zo weer een complete bemanning. We varen om acht uur door de brug en zijn dus vroeg in Marigot Bay en hebben tijd voor ontbijt en een kopje koffie. Het waait vandaag aardig tussen de 15 en 20 knopen. Tijdens het proefvaren blijkt de boot makkelijk uit het roer te lopen in vlagen en zetten we het eerste rif in het grootzeil waardoor we het zeil goed vlak kunnen trimmen. We willen voorzichtig starten en geen gekke capriolen uithalen zoals gisteren, want daar waait het nu echt te hard voor! We varen rustig op de startlijn af en remmen de boot door de zeilen te laten vieren. Vlak voor het startschot halen we de zeilen aan en blijken uiteindelijk een perfecte start te hebben.

Volop actie aan boord.

We zijn namelijk precies naast de startboot uitgekomen en hebben een totaal vrij veld om ons heen, want de meeste boten hebben te veel vaart gehad en liggen verderop de startlijn. We proberen de winst te behouden door scherp aan de wind te varen en iedereen hangt in de zeereling aan de hoge kant. We ronden de boei in Marigot Bay en zetten de spinnaker. Helaas zit er een val verkeerd en kunnen we de spinnaker met moeite naar beneden halen. Het probleem wordt opgelost en de spinnaker weer snel gehesen. We hebben niet veel terrein verloren en liggen nog steeds eerste van onze klasse. We varen noordwaarts voor de wind op het eiland Anguila af waar een boei ligt die we moeten ronden. Daarna volgt er een lang rak aan de wind zuidwaarts langs de westkant van het eiland. Vanwege de harde wind en de bijbehorende golven hebben we als licht bootje geen kans tegen zwaardere boten als de Biba. We blijven geconcentreerd doorvaren, trimmen de zeilen continu en duiken elke mogelijke baai in. We kruisen continu andere boten waardoor het spannend varen is. Wie heeft er voorrang en kunnen we onze koers houden! Uiteindelijk komen we toch weer als tweede over de lijn in Simpson Bay en zijn tevreden met het resultaat. Moe maar voldaan varen we door de brug naar de lagune. We sluiten de dag af met een gezamenlijk bbq en gaan ’s avond naar het eindfeest op het strand en genieten van de optredens. Er heerst een gezellige sfeer en de rum punch smaakt goed! We hebben een super gevoel over deze Heineken Regatta. We hebben goed gevaren, de boot heel gehouden en met een geweldig gemotiveerde bemanning gevaren. De kinderen hebben het ook heel goed gedaan want ze hebben alle dagen goed meegevaren of zichzelf vermaakt zonder te zeuren!!

Bitterballen bij de borrel.

Kinder bbq.

Als we maandagochtend wakker worden moeten we allemaal een beetje bijkomen en weer even wennen. Geen wedstrijd spanning meer, race schema’s of een boot vol met mensen. We brengen de dag rustig door, doen toch wat school omdat het maandag is en om de regelmaat weer terug te brengen aan boord. Luuk gaat weer lekker surfen en we gaan ’s middags met de Mare Liberum naar het strand in de Simpson Bay. ’s Avonds drinken we met Bas en Marieke de Heineken Magnum fles op die we gekregen hebben, want zonder hun steun en enthousiasme hadden we waarschijnlijk niet meegedaan. Door de wedstrijdspanning, de adrenaline, het optimaal zeilen en een voortreffelijke teamgeest is de Heineken Regatta één van de highlights van onze reis geworden.

Dinsdagochtend beginnen we weer een beetje het ritme op te pakken en ons klaar te maken voor het vertrek naar de British Virgin Islands. Er wordt weer school gedaan, uitgeklaard en de laatste boodschappen gehaald. Om vijf uur halen we het anker op en varen naar de Franse kant waar Graham ondertussen ook al het anker opgehaald heeft en achter hem varen we het kanaal uit naar de brug. Als we de brug uitkomen blijkt het in de baai van Marigot erg onrustig te zijn want de wind staat erop en er zijn aardige golven opgebouwd. Het beloofd geen rustige nacht te worden en besluiten daarom maar na het eten gelijk door te varen naar de British Virgin Islands. Het is in totaal 80 mijl varen dus het kan makkelijk in een nachttocht. Om acht uur ’s avonds varen we de baai uit en zetten alleen de genua op. Het waait 15 tot 20 knopen en we varen zo’n 7 knopen. Het gaat hard genoeg en we hebben geen zin om het grootzeil te hijsen dus varen we zo verder, we verdelen de wachten en gaan zo de nacht in. Gedurende de nacht gaat het minder hard waaien en het wordt uiteindelijk een rustige trip. ’s Nachts tijdens mijn wachten lees ik het boek van de Virgin Islands om te kijken wat we allemaal de komende week kunnen gaan doen. Om 9 uur varen we tussen de eilanden van Virgin Gorda door en gaan de Northsound in. Het is een hele grote groene baai met verschillende ankerplekken. We klaren in bij Gun Creek en zullen zeker de komende week gaan genieten van de British Virgin eilanden samen met Graham en Joannie.

Dear English readers: something went wrong with the English version on the last two blogs. I have updated the English version again. Sorry for the inconveniences.