Fidel en Raul Castro bij hun geboortehuis in Biran.

 

Oversteek naar Cuba

Na een heerlijke relaxte dag in de baai van Boqueron, aan de westkust van Puerto Rico, halen we om half vijf het anker op en gaan op de motor de baai uit. ’s Avonds staat er aan de zuidkant van het eiland meestal geen wind, omdat de koele lucht van de bergen de passaatwinden tegenhouden. We zien een prachtige zonsondergang en genieten nog even van de rust, want we zien verderop de wind al komen. Vannacht steken we de Mona Passage tussen Puerto Rico en de Dominicaanse Republiek over en dit is een beruchte passage. Er staat veel stroming, er kunnen hoge golven ontstaan omdat de zeebodem van zeer diep naar ondiep gaat en de wind wordt soms versterkt tussen de eilanden of langs een kaap. Vannacht zou het niet zo hard waaien zodat we hopelijk een rustige oversteek hebben. Als eenmaal de wind is ingezet hijsen we de zeilen en verloopt de avond rustig totdat ik om tien uur de wacht van Raoul overneem. Ik zie een hele donkere bruine lucht aankomen en we zetten het tweede rif in het grootzeil. Tijdens de wacht neemt de wind alleen maar toe en als Raoul de wacht overneemt besluiten we het hele grootzeil eraf te halen want het is ondertussen windkracht 6. Net nadat we het zeil eraf gehaald hebben begint het te stortregenen en het wordt een erg onrustige nacht. We krijgen windsnelheden tot 26 knopen en varen halve wind dus de boot ligt ook nog eens aardig schuin. De boot maakt af en toe wat klappen en we krijgen aardig wat water over. De Mona passage maakt zijn naam dus weer eens waar! Wel hebben we de stroom mee dus de volgende ochtend zijn we al bij het hoekje van de Dominicaanse Republiek.

De rest van de dag blijft het grijs, grauw en regenachtig. We hebben het gevoel dat we op de Noordzee zeilen en na een jaar mooi weer is dit wel weer even wennen! We varen nog steeds halve wind en we voelen ons allemaal niet erg lekker. Iedereen geeft wel een keer over behalve Luuk die nergens last van blijkt te hebben. We proberen de hele dag zoveel mogelijk te liggen en de kinderen luisteren uren naar luistercd’s. Gedurende de dag wordt de wind wel wat minder en nemen de golven iets af. ‘s Middags hijsen we het grootzeil tot het derde rif want we gaan hard genoeg, zo’n 7 knopen gemiddeld en varen de hele dag langs de noordkust van de Dominicaanse Republiek. Rond middernacht kunnen we eindelijk van koers veranderen en kunnen we meer voor de wind varen. De boot ligt daardoor rechter en de wind neemt daardoor ook af.

Great Inagua, de Bahama's.
 

We kunnen het nauwelijks geloven dat het de volgende dag nog steeds grijs en grauw is. Wel is de windkracht afgenomen tot 3-4 dus we komen allemaal weer een beetje bij. We voelen ons weer wat beter en zijn aardig in geslingerd. De kinderen vermaken zich de met de nintendo’s, Wii, er is tijd voor een spelletje en we doen zelfs weer school! Al met al een aangename dag en aan het einde van de middag zien we zelfs de zon weer even. Tegen de avond zijn we bijna de Dominicaanse Republiek voorbij en varen richting het eerste eiland van de Bahama’s, Great Inagua. Als we met deze vaart doorgaan komen we morgennacht in Cuba aan en dat is iets wat we zeker niet willen. Ook hebben we continu de stroom van 1 tot 1,5 knoop mee waardoor we er hard gaan. We proberen vaart te minderen door de genua eraf te halen, maar gedurende de nacht neemt de windkracht weer toe tot windkracht zes en wordt het wederom erg onstuimig. De golven bouwen op en we maken aardige surfritten. We hebben erg veel last van squalls en tijdens de nacht komt de giek plotseling over waardoor het allemaal niet relaxter wordt. Als we in het begin van de ochtend langs het eiland Great Inagua varen besluiten we om een pitstop te maken.

Het eiland Great Inagua is zo plat als een pannenkoek en als we dicht bij het eiland zijn zien we pas de vuurtoren van het eiland. We varen langs de westkant van het eiland en vinden een baai waar we aardig beschut liggen. We hijsen de gele q-vlag waarmee we aan geven dat we nog niet ingeklaard zijn. Wat is het heerlijk om weer even rust aan boord te hebben wat goed uitkomt, want het is vandaag eerste Paasdag en we hebben een feestelijk Paasontbijt met eitjes. Na het ontbijt mogen de jongens chocolade eitjes zoeken die we door de boot verstopt hebben. We dachten eigenlijk dat ze hier al te oud voor waren maar ze hebben enorme pret tijdens het zoeken. De rest van de dag relaxen we en kunnen de jongens weer heerlijk met hun beyblades spelen. We zijn allemaal erg blij met deze pitstop en kunnen er weer tegen als we om half vijf wegvaren. We hijsen alleen de genua en zetten deze vast met een paal zodat de genua niet gaat klapperen want we varen erg voor de wind. Het nadeel van deze opzet is dat de boot erge zwiepers maakt door de golven maar het voordeel is dat we geen klapgijp kunnen krijgen, zoals we de vorige nacht hebben gehad. In het begin van de avond zien we dolfijnen die om de boot ronddartelen. Het is een hele tijd geleden dat we dolfijnen gezien hebben dus het is weer even genieten. Het waait ondertussen nog steeds windkracht zes en er staan hoge golven maar het lijkt alsof we er beter tegen kunnen en hebben een rustige nacht. Tegen de ochtend wordt de wind wat minder en wordt het rustiger.

Ingang van de lagune, Bahia de Vita.

 

Aankomst in Cuba.

De zon breekt door en varen we op ons gemak verder. We zien Cuba pas heel laat liggen en het oostelijke deel van het  ziet er vrij vlak uit met wat bergen op de achtergrond. Langs de kust zien we enorm mooie stranden met grote toeristen resorts. Rond half elf zijn we bij de ingang van de lagune waar de haven ligt. We melden ons aan bij de kustwacht en de haven via de marifoon. De haven antwoord in gebroken Engels en Spaans en wil alle gegevens van ons weten. Als we halverwege de lagune zijn zien we een speedboot  en worden we opgehaald door Alexis, een marinero van de haven. Hij stelt zich voor, verwelkomt ons hartelijk in Cuba en geeft ons allemaal een hand. Zo’n warm ontvangst hebben we nog nooit gehad dus we staan wel even te kijken!! Hij geeft aan hoe we moeten varen en we worden geholpen bij het aanleggen in de haven. Als we nog geen vijf minuten liggen gaat het hele circus los want er komen allerlei mensen aan boord voor het inklaren. Als eerste komt de dokter om te kijken of we gezond zijn en mogen daarna de gele vlag laten zakken. Daarna komt de havenmeester langs om onze gegevens te noteren en komt de man van de veterinaire dienst langs. Hij wil weten wat voor voedsel we aan boord hebben en komt de koelkast inspecteren. Als hij de chocolade eitjes ziet bied ik hem er één aan en hij eet dit stiekem op, hij geeft me een seintje dat ik niets moet zeggen?? Tot grote hilariteit van de jongens komt er een drugshond aan boord om te snuffelen. Het is een echte droefsnoet hond en hij heeft er blijkbaar geen zin in want hij moet in alle kamers geduwd worden!!

We krijgen begeleiding van de haven.

Tot slot krijgen we nog twee heren van de douane aan boord die wederom allerlei papieren zitten in te vullen met allerlei carbonnetjes ertussen voor de kopietjes. Ongelooflijk hoeveel formulieren er ingevuld moet worden, maar alles gaat in een enorm vriendelijke sfeer. Ze verwelkomen ons allemaal erg hartelijk en ze hopen dat dit niet de laatste keer is dat we naar Cuba komen! Zo’n hartelijk ontvangst hebben we tot nu toe nog niet in één land meegemaakt! Na twee uur zijn alle formaliteiten voorbij en kunnen we eindelijk ontspannen. Aan het einde van de middag lopen we langs het havenkantoor en krijgen we een schat aan informatie van de receptioniste Janet. Alles blijkt mogelijk van autohuur tot het boeken van ‘casas particulares’, een soort van bed en breakfast dus we zien het zeker zitten om door Cuba te gaan reizen. Als we ’s middags door de poort van het haventerrein lopen en in het dorp terecht komen worden we toch even stil van wat we zien. Het lijkt wel of we in de jaren zestig terecht zijn gekomen want er rijden geen auto’s op de weg, de huizen zijn erg armoedig en slecht onderhouden en we zien paard en wagen voorbijkomen. De kinderen voetballen met een kapotte voetbal en rijden op volwassen grote fietsen rond. De mensen zitten voor hun huizen te praten en we zijn natuurlijk een grote bezienswaardigheid. Als er een auto voorbij komt is dit een Amerikaanse auto uit de jaren vijftig. Een mevrouw komt naar me toe om te vragen of ik iets te wassen heb maar helaas heb ik niets te wassen, wel heb ik brood nodig en vraag of er een winkel is. De bakker blijkt al gesloten te zijn en we lopen verder. Vijf minuten later wordt ik door haar kleindochter gehaald en moet meekomen naar hun huis. Van de oude mevrouw krijg ik een plastic zak met uien, tomaten en vers brood mee. Ze wil er geen geld voor hebben want in het leven draait het niet alleen om geld!!! Ik sta er versteld van want deze mevrouw moet erg arm zijn en dan nog geeft ze spullen weg. We lopen wat in het rond en worden dan wederom uitgenodigd bij dezelfde mevrouw om even te kletsen. Ze heeft ondertussen haar zus erbij gehaald en we nemen plaats op een boomstam als echte Cubanen zegt ze. Ze woont bij haar dochter, die drie kinderen heeft en die graag met onze kinderen willen spelen. Ze kan helaas geen koffie aanbieden want er is momenteel geen stroom. We blijven even zitten en gaan daarna terug naar de boot waar we het gevoel hebben weer in een andere wereld te stappen. De haven is sterk beveiligd en een afgesloten terrein waar het aangenaam toeven is met een restaurant, douches, winkeltje en receptie. Ongelooflijk twee werelden op nog geen honderd meter afstand van elkaar. We zijn allemaal behoorlijk onder de indruk maar zijn toch erg blij dat we de stap gezet hebben om naar Cuba te gaan.


Ontspannen middag op het strand van Guardalavaca.



Maandagochtend bestellen we via Janet een taxi om naar het strand van Guadalavaca te gaan en huren een auto. Als we om 12 uur opgehaald worden laat Janet ons weten dat ze een particuliere taxi gebeld heeft en onderhandelt ze over de prijs. De staattaxi´s hebben vaste tarieven maar de particulier taxi´s zijn iets goedkoper. Sinds 2008 mogen de Cubanen een eigen bedrijf beginnen waardoor er steeds meer particuliere services worden aangeboden. Onze taxi is een oude Lada waar geen riemen in zitten, de snelheidsmeter het niet doet maar met vrolijke Cubaanse muziek! Onze taxichauffeur blijkt een vrolijke man te zijn en babbelt er aardig op los. Hij heeft twee banen om zijn gezin te onderhouden en is ’s nachts dj in een discotheek. Hij merkt dat ik de Cubaanse muziek leuk vindt en hij biedt spontaan aan om een morgen een cd langs te brengen met Cubaanse muziek als herinnering aan Cuba. Aangezien we nog geen Cubaans geld hebben stoppen we eerst om CUC’s te halen, de ‘Pesos Convertibles’, waarmee in de meeste staatsbedrijven betaald kan worden. Daarna worden we netjes bij het strand afgezet bij een groot toeristisch complex met vier hotels en appartementen. Vanaf een afstandje lijken de hotels aardig maar als je dichterbij komt zijn het oude hotels en zien ze eruit als blokkendozen. Rondom de hotels is een heel centra gebouwd voor de toeristen met een markt, restaurantjes, winkels etc. Het hele complex ligt ver van het oorspronkelijke dorp vandaan en is een wereld apart. Het strand zelf is prachtig en de zee is helder blauw. We huren een paar ligstoelen en brengen er een ontspannen middag door maar voor ons gevoel is dit toch niet het echte Cuba! Eenmaal terug bij de boot loop ik met de jongens nog even het dorp in om zeep en tandpasta te brengen bij de dame, die me gisteren de verse spullen heeft gegeven. Wederom blijken ze alle tijd te hebben en krijg ik koffie aangeboden. Het zijn super aardige mensen en we worden uitgenodigd om zaterdagavond de verjaardag van hun oudste dochter te komen vieren want dan gaan ze een varken roosteren. Sjoerd kijkt zielig naar het varken in z’n hok en is benieuwd of dit varken er zaterdag nog in ligt!

Het geboortehuis van Fidel.
 

De volgende dag worden we ’s ochtends netjes opgehaald en naar het autoverhuurbedrijf gebracht. We krijgen een spiksplinternieuwe Kia mee, die nog niet veel kilometers gereden heeft. Toch wel gek om in zo’n nieuwe auto de weg op te gaan terwijl de bevolking in oude lada’s rijdt of in Amerikaans auto’s uit de jaren vijftig. Op weg naar Holguin zien we een aantal oude Nederlandse bussen van het openbaar vervoer rijden waar de bestemmingen in Nederland nog op staan, zoals Nieuwegein, Utrecht en ‘buiten dienst’. De Cubanen halen hun bussen blijkbaar overal vandaan. Vanaf Holguin komen we meer op het platteland terecht en rijden we uren door een droog landschap met vele rancho’s. Tijdens het rijden raken we niet uitgekeken want er lopen veel mensen langs de weg, ossenwagens, paarden, paard en wagen, fietsers, bussen, vrachtwagens en personenauto’s. De meeste vrachtwagens zijn omgebouwd tot personenvervoer en we zien nauwelijks vrachtwagens die goederen vervoeren. Langs de weg staan enorm veel mensen die mee willen liften, als we een politieagent zien stoppen we maar het blijkt dat hij een lift wil en we nemen hem een stuk mee. De weg is grotendeels tweebaans en je moet goed op blijven letten want er zitten af en toe enorme kuilen in. We maken een stop in Biran waar het geboortehuis van Fidel Castro staat. We hebben nooit geweten dat Fidel afkomstig was van een rijke plantersfamilie, de vader van Castro was grootgrondbezitter en eigenaar van een compleet dorp met ongeveer 150 arbeiders. We vinden het leuk om iets meer over Fidel te weten te komen want het is zeker een man die de geschiedenisboekjes in zal gaan.

Sjoerd bij de kapper.

’s Middags rijden we door naar Santiago de Cuba en voordat we in Santiago aankomen belanden we op een heuse vierbaans snelweg waar langs de kant de paardenkarren rijden! Santiago is de tweede grootste stad van Cuba en het is lastig om met de vele nauwe eenrichtingsstraatjes onze weg te vinden maar uiteindelijk staan we voor de ‘casa particular’ waar we een adres van hebben, helaas is deze vol maar er is nog een andere in de straat waar wel plaats is. We komen uiteindelijk bij een doktersgezin terecht, die een mooi groot oud huis hebben. Van de buitenkant ziet het huis er slecht uit maar van binnen is het goed onderhouden. Het is een hoog oud huis met een binnen patio en een dakterras. Het is duidelijk dat deze mensen het niet slecht hebben want er staat een enorm groot beeldscherm en tot groot plezier van onze jongens een Wii waar ze ook mee mogen spelen. Na het kopje koffie dat we aangeboden krijgen gaan we de stad in en staan al vrij gauw in het centrum. De huizen zijn allemaal slecht onderhouden en mooie oude panden staan er totaal vergaan bij. We lopen langs en kapper en voor een tientje kunnen alle drie de mannen geknipt worden, onder het toeziend oog van Fidel, Che Guevarra en Chavez, die ingelijst aan de muur hangen! Santiago de Cuba staat bekend om zijn traditionele Cubaanse muziek en al gauw vinden we Casa de la Trova waar een band staat te spelen. Het is heerlijke muziek en echt genieten. We raken in gesprek met een paar Cubaanse meisjes en ze brengen ons naar een restaurant met een dakterras waar we een fantastisch uitzicht hebben over de stad. Tot nu toe bevalt Santiago de Cuba ons reuze goed!

Casa de la Trova

 

We hebben nog niet veel van de oude stad gezien dus dat staat de volgende ochtend als eerste op ons programma nadat we een heerlijk ontbijt gegeten hebben in de ‘casa particular’. De oude stad stelt niet zo heel veel voor en concentreert zich met name rondom het plein Parque Cespedes, waar een mooie kathedraal staat, het oudste huis van Cuba en het huis waar Fidel zijn inauguratie speech gehouden heeft want in Santiago de Cuba is de revolutie begonnen. We komen Miquel tegen een jongen, die in de haven werkt en hij neemt ons mee naar de wijk ‘Tivoli’ waar hij is opgegroeid. Het is minder toeristisch en de armoede is duidelijk te zien! We belanden in ‘Casa de Tradicionnes’, wederom een bekend café waar Compay Segundo van de groep ‘Buena Vista Social Club’ is opgegroeid en waar vele groepen optreden. Het hele café hangt vol met posters van verschillende bands en voor elven zitten we al aan een Mojito cocktail te genieten we van de muziek.Miquel vraagt of we interesse hebben in het kopen van sigaren en zo belanden we in een ‘ondergronds’ circuit. We worden naar een kamer in een steegje gebracht waar de sigaren onder het bed vandaan komen en kunnen we Cohiba sigaren kopen tegen een goede prijs. Eenmaal buiten laten we vallen dat we nog geld moeten wisselen wat geen probleem is volgens Miquel want de bankmanager zit toevallig op straat. Het blijkt een oude opa te zijn en bij hem thuis kunnen we dollars wisselen, helaas tegen dezelfde koers als bij de bank. We nemen afscheid van Miquel en geven hem nog wat geld want hij verdient 10 CUC per maand (ongeveer 10 Dollar) en moet daarvan rondkomen. Voor dat geld zijn we gisteren naar de kapper geweest!!

Heerlijke mojito's!

 Vlak bij Santiago is een prehistorisch park met prehistorische dieren, die van steen gemaakt zijn. Het valt af en toe niet mee om in Cuba de weg te vinden want er staan vaak geen borden langs de weg. Gelukkig zijn de mensen heel vriendelijk en wijzen ons de weg naar het park. We huren een paard met wagen en rijden langs de prehistorische dieren en de kinderen genieten. Luuk kan geen genoeg krijgen van de dieren en maakt tientallen foto’s! Helaas moeten we weer via Santiago rijden om uiteindelijk op de snelweg naar Baracoa te komen. We rijden grotendeels langs de kust door een droge maar prachtige natuur. Onderweg komen we veel controleposten van de politie tegen en worden meerdere malen gevraagd waar we heen gaan. Boven de weg hangen de nieuwste camera’s  dus er zal wel het één en ander worden vastgelegd. We rijden vlak langs de stad Guantanamo, waar de US een stuk grond in de baai heeft en waar de bekende gevangenis Guantanomo Bay staat. Naar ons gevoel nemen de controleposten toe naarmate we dichter bij Guantanomo komen! Vandaag vallen ons de vele revolutionaire spreuken langs de weg op zoals ‘We gaan door met de revolutie’ etc. Om de zoveel kilometer staat er wel weer een spreuk. Na Guantanamo komen we in een bergachtig gebied en rijden we van zuid naar noord door de bergen. Het is een prachtige tocht met vele mooie vergezichten. Wel jammer dat het halverwege gaat regenen en we zijn dan ook blij als we in Baracoa aankomen. In Baracoa worden we achtervolgt door fietsers, die aan ons nummerbord zien dat we toeristen zijn want ze willen graag hun ‘casa particular’ aanbieden. We slaan ze met veel moeite van ons af en we vinden het adres dat we gekregen hebben in Santiago maar dat blijkt vol te zijn. Wel heeft hij een kennis waar we kunnen slapen die ons komt halen. We komen bij een bejaard echtpaar terecht dat het niet breed heeft en op deze manier geld bijverdient. Het zijn reuze aardige mensen en vooral de dame vertelt ons veel over Cuba en de jaren negentig dat het zo slecht was. De tijden zijn nu veel beter en met name door de bed en breakfast kunnen ze hun pensioen van 8 CUC per maand aanvullen. We blijven verbaasd over het grote verschil wat de mensen verdienen en wat we vaak moeten betalen in restaurants, taxi’s, kappers, bed en breakfast etc. De mensen krijgen in lokale peso’s uitbetaald en de basisproducten zoals rijst, brood etc. krijgen ze bonnen voor. De geïmporteerde producten, wat ongeveer 80% van het voedsel is moeten ze ook in CUC’s betalen. Ongelooflijk hoe deze mensen rond moeten komen en de armoede die we om ons heen zien is daarom heel logisch.

Prehistorische vallei.
 

Wederom hebben we weer een heerlijk ontbijt met eieren in onze ‘casa’ maar helaas legt onze gastvrouw uit dat er geen boter te krijgen is in Baracoa. We hebben al een paar keer meegemaakt dat bepaalde producten op zijn dus we kijken er niet van op, in de haven was de ketchup op, als we dat aan haar vertellen beloofd ze dit morgen voor ons te regelen. De volgende ochtend staat er een nieuwe fles Ketchup op tafel voor bij de eieren, en jawel, Remia uit Holland!!  Het blijkt dat we al redelijk veel CUC’s hebben uitgegeven dus we zoeken na het ontbijt de lokale bank op. We schrikken enorm als we daar aankomen want er staan zo’n honderd mensen buiten te wachten. Na wat aandringen mogen we na een kwartier naar binnen en dan blijkt er binnen nog eens een zaal vol mensen te zitten wachten. We krijgen een nummer en moeten wederom wacht, maar de bankbediende zegt dat we snel aan de beurt zullen zijn. Het klopt want we worden redelijk snel geholpen en kunnen onze dollars in CUC’s wisselen. We zijn blij als we weer buiten staan en rijden we naar het Humboldt National Park wat zo’n 40 km ten noordwesten ligt van Baracoa. Als we Baracoa uitrijden komen we grotendeels op een onverharde weg terecht. Af en toe ligt er een stuk asfalt met enorme gaten en we rijden zigzaggend over de weg om de gaten te vermijden. Elke keer hopen we dat het beter wordt maar helaas blijft de hele weg zo tot het park. We zijn dan ook aardig door elkaar gehusseld als we bij het park aankomen. We kunnen het park alleen met een gids bekijken en maken een wandeling van drie uur. Het park is een regenwoud en we wandelen door het lagere gedeelte van het regenwoud, waardoor er ook vele naaldbomen staan maar nog steeds erg groen is.

Rivier de Tao.

Onze gids is een echte bioloog en is steeds op zoek naar vogels en staat een kwartier te graven om de kleinste kikker ter wereld voor ons te vinden. Uiteindelijk zien we de op één na kleinste kikker van zo’n 1,5 centimeter! We steken een aantal rivieren over en zwemmen in een dieper gedeelte van de rivier, al met al een prachtige wandeling. Helaas moeten we over dezelfde slechte weg terug!! Eenmaal in Baracoa aangekomen gaan we nog even het dorp in en lopen langs Casa de la Trova, waar we de Timo, Else zien en hun kinderen zien van de boot Ile du Nord. Zij waren op de ochtend aangekomen dat wij de auto gehuurd hebben. Het is heel leuk om de ervaringen uit te wisselen en we krijgen tussendoor ook nog dansles van één van de Cubanen. Het is erg leuk om weer eens de salsa te dansen!! We hadden Sjoerd beloofd om bij de Casa de Cacao wat chocolademelk te drinken dus we gaan daar met z’n allen heen. Rondom Baracoa wordt veel cacao verbouwd en er staat een cacaofabriek. Sjoerd is helemaal blij zeker als hij in het Casa de Cacao ook nog een reep chocola kan kopen. ’s Avonds eten we heerlijk in de ‘casa particular ‘ waar we ons ondertussen aardig thuis voelen.

Humboldt National Park.
 

Zaterdagochtend is het al weer tijd om terug te gaan naar de haven maar we hebben er allemaal zin in om weer terug te gaan. Het is voor het eerst dit jaar dat we vier dagen van de boot zijn en de boot is helemaal ons huis geworden. Helaas moeten we wederom over de slechte weg en zijn blij als na Moa de weg weer gewoon wordt. We rijden grotendeels langs de kust en het laatste stuk door de binnenlanden. We hebben van het ontbijt brood meegenomen voor de lunch want onderweg zijn er nauwelijks eetstalletjes of restaurantjes. We eten dan ook langs de weg in het gras. We zijn blij als we rond vier uur terug zijn in de haven want na een hele dag autorijden zijn we allemaal behoorlijk gaar. Wel hebben we uren de tijd gehad om onze ervaringen met Cuba te bespreken en vinden het moeilijk om het systeem goed te doorgronden en gaan waarschijnlijk weg met evenzovele vragen waarmee we ook gekomen zijn. ’s Avonds moeten we nog naar de verjaardag waar we geen van allen erg veel zin in hebben. Uiteindelijk ga ik alleen het huis binnen en blijven Raoul en de jongens buiten op het plein voetballen. De hele familie zit binnen te eten en ik krijg een bord met rijst, sla en geroosterd varken. Buiten hangt het varken aan het spit dat ze vijf uur geroosterd hebben. Ik vind een rustig plaatsje in de tuin waar ook de mannen rondhangen met hun flessen rum. Voor een verjaardag komt de hele familie samen en de beste vrienden. Ik ben allang blij als Mirjam, de gastvrouw me vraagt om mee te lopen om familieleden eten te brengen in het dorp. Het is prettig om even uit de drukte te zijn en als we teruglopen wordt het al donker en gebruik ik dat als excuus om terug te gaan. Weer een ervaring erbij maar we zijn allemaal te moe van de reis om ervan te genieten.

Het einde van de weg.
 

Zondagochtend doen we het rustig aan en komen we allemaal een beetje bij van de reis. We leveren de auto in en proberen nog boodschappen te doen maar in de winkels zijn geen verse producten te vinden alleen zeep, drank en wat blikken. In het toeristen complex vinden we een winkel waar ze wat vlees in de diepvries hebben dus dat komt goed uit. Terug in de haven doen we de was illegaal met de wasmachine van de haven, maar volgens Janet is er vandaag toch geen chef. We ruimen de boot op en de kinderen bouwen een auto met flessen als wielen. We maken kennis met een Zuid-Afrikaanse boot waar we kaarten van de Bahama’s kunnen kopiëren. Het blijkt dat onze elektronische kaarten niet erg goed zijn voor de Bahama’s omdat er vele ondiepten van zand niet op staan dus de kaarten komen erg goed van pas. We ontmoeten Pieter onze Nederlandse buurman (in de haven), die met een Cubaanse vrouw getrouwd is en we luisteren naar zijn verhalen en praten met hem en de andere zeilers over de situatie in Cuba. ’s Middags ga ik nog naar de bakker voor brood want hij is alleen om vier uur open. Helaas is al het brood verkocht maar hij heeft nog wel kleine bolletjes, die je normaal met de bonnen kunt krijgen. Aangezien ik geen bonnen heb mag ik het brood gratis meenemen???? We hebben in ieder geval dus vers brood dat nog heerlijk warm is en de jongens smikkelen ervan. ’s Avonds komt de Ile du Nord terug van hun reis en we raken niet uitgepraat over onze ervaringen in Cuba. We besluiten de volgende avond gezamenlijk naar de Ragged Islands, de dichtstbijzijnde eilanden groep in de Bahama’s te varen, die op zo’n 70 mijl varen liggen dus daar zouden we de volgende dag aankomen.



Straatbeeld van Cuba.

Maandag is onze laatste dag in Cuba en doen we weer school zoals alle andere weken, maar na een week paasvakantie is het weer even wennen. Raoul gaat met Timo mee hun auto wegbrengen om zo nog fruit te kunnen kopen langs de weg, maar helaas heeft het fruitstalletje nauwelijks fruit. ‘s Middags loop ik naar de bakker voor vers brood maar daar is het meel op en ik krijg weer een paar bolletjes mee waar ik wederom niet voor hoef te betalen. Als laatste ga nog even naar Mirjam om haar wat kleren te geven, die Sjoerd te klein zijn geworden en ze is er reuze blij mee want het is moeilijk om aan kleren te kopen en erg duur. We nemen hartelijk afscheid van alle mensen die in de haven werken en varen rond vijf uur de lagune uit. We zijn blij dat we uiteindelijk toch naar Cuba gekomen zijn want het is een mooi land, goede muziek, met super vriendelijke mensen en het is zeker een eiland dat iets met je doet, we zullen het er waarschijnlijk nog vaak over hebben!

Old American cars are driving around in Cuba.

 

Eastern breakfast at Great Inagua, Bahamas. 

Beaches in the lagoon of Bahia de Vita.

Sailing through the lagoon Bahia de Vita.

T

Beach at Guardalavaca.
 

Diner on a roof terrace with beautiful view over the city.

Raoul at the barber with Castro in the background.

 

Famous place in Santiago where Fidel held his first official speech after the revolution.

Prehistoric Valley.

 

South coast of Cuba.

Swimming in the crystal clear river Tao.

 

DHL office in Santiago de Cuba.



Cartoons of Fidel Castro.



Street view of Cuba.

Het ommuurde stadsgedeelte van San Juan.

Puerto Rico

Het is dan eindelijk zover en we zijn in Puerto Rico beland! Voor ons gevoel begint nu een nieuw deel van de reis en hebben we definitief de Carieb met z’n kleine prachtige eilanden verlaten. We kunnen dan ook niet wachten om Puerto Rico te ontdekken. Als we vrijdagochtend met de dinghy naar de haven varen blijkt er geen plaats in de haven te zijn. Jammer want we hadden gedacht de boot een aantal dagen achter te laten en met de auto op pad te gaan. We besluiten alsnog voor vier dagen een auto te huren en dan maar dagtochtjes te gaan maken. De lagune is vrij beschermd en we liggen goed voor anker dus dat moet wel kunnen. Via de receptie van de jachthaven kunnen we een auto huren, die nog dezelfde middag bij de haven wordt afgeleverd! We brengen de rest van de dag op de jachthaven door dat een oase van rust is en maken gebruik van alle faciliteiten zoals de wasmachines, internet, bar en we mogen zelfs gebruikmaken van het zwembad. Eigenlijk is het zwembad alleen voor leden, maar de receptioniste schuift ons na een paar minuten gekleurde bandjes voor de kinderen toe en zegt: “ Er is toch niemand dus laat de kinderen maar lekker even zwemmen”. Wat een ontzettend vriendelijke mensen zijn die Puerto Ricanen toch!!

Het zwembad van de jachaven.

 Om drie uur wordt de huurauto afgeleverd en zijn we klaar om de omgeving te verkennen. We hadden uitgezocht dat er een Toys’Rus zaak zou zijn in een groot winkelcentrum in Ponce. We rijden dus naar Ponce wat een half uur rijden is en hebben heel wat moeite om het winkelcentrum te vinden. Als we eenmaal bij een benzinepomp een wegenkaart hebben bemachtigd blijkt het dat we redelijk in de buur zitten en met nog wat aanwijzingen rijden we er nu zo naar toe. Wat is het heerlijk om weer eens in een echte grote shopping mall rond te lopen en we hebben het gevoel weer in de bewoonde wereld beland te zijn. De jongens zoeken hun verjaardagscadeau, een beyblade stadium en beyblades uit bij de speelgoedwinkel en zijn helemaal door het dolle heen. Het is nog wat vroeg voor hun verjaardagscadeau maar ze zijn een beetje uitgekeken op het speelgoed aan boord en we hebben nog wat lange trips te gaan. ’s Avonds komt de jachthaven tot leven want er is een bbq met Latijns Amerikaanse muziek, de mensen beginnen spontaan te zingen en te dansen. Wat een heerlijk Latijns sfeertje, we hebben zo een hele gezellige avond met Jean en Marjolein van de Otter 2 uit België. Het is leuk om weer eens wat andere mensen te ontmoeten en hun verhalen te horen.

 

Prachtig gekleurde huizen in San Juan.

Zaterdagochtend gaan we al vroeg op pad met de auto en rijden richting San Juan. Het rijden is wel even wennen want de meeste mensen blijven in hun eigen rijbaan rijden zoals ook in Amerika gebruikelijk is. Puerto Rico behoort sinds 1898 tot de commonwealth van de Verenigde Staten en de Amerikaanse invloeden zijn dan ook duidelijk zichtbaar. Op een gegeven moment halen we een politieauto rechts in, wat toch wel een raar gevoel geeft!! Wederom gaan we eerst richting een enorme shopping mall want er is nog een grotere Toys’Rus in San Juan en wie weet hebben ze daar nog meer beyblades. We vinden ‘Plaza de Americas’ met veel gemak, want dit ligt naast de snelweg en we halen er onze hart op aan alle winkels!! De jongens zijn helemaal overdondert van de speelgoedwinkel want zo’n grote winkel hadden ze nog nooit gezien. Nu wordt het toch echt tijd om wat ‘oude’ cultuur te gaan bekijken en we rijden door de enorme stad, met wel zo’n miljoenen inwoners, naar het oude stadsgedeelte van San Juan. Het blijkt een hele ommuurde stad te zijn met een hele wirwar aan oude straatjes, pleinen en steegjes met fantastisch gekleurde huizen. We kijken onze ogen uit en genieten van de ‘oude’ stad met z’n prachtige gebouwen. In de hele Carieb hebben we niet zo’n mooie historische stad gezien en we zijn duidelijk onder de indruk. Het is wel een hele warme dag en de meeste inwoners brengen de zaterdag door in het park bij het fort El Morro. Hele familie’s zitten te eten, drinken en hebben vliegers bij zich waarmee ze vliegeren op het grasveld voor El Morro. Het is een prachtig gezicht om toe te kijken en te zien hoe hele volksstammen zich vermaken met het vliegeren! Het fort El Morro is zeker de moeite waard en we krijgen een rondleiding door het zes verdiepingen tellende fort, het oudste fort in de Carieb. Al met al een geslaagde middag en zeker als we op de terugweg plotseling voor Westmarine staan, een grote watersportwinkel. Waarschijnlijk is dit één van de laatste watersportwinkels die we in lange tijd tegen gaan komen dus Raoul slaat nog één keer z’n slag. Als we terugkomen bij de lagune hangen de stootwillen langs onze boot en zien we dat we op ons andere anker liggen. Er ligt een briefje dat onze boot van het anker gegaan is tijdens een squall en onze achterburen hebben de boot opnieuw voor ons geankerd. We zijn reuze blij dat anderen zo oplettend geweest zijn en zo goed op onze boot gepast hebben dus we gaan langs met een fles wijn om ze hartelijk te bedanken. Het zou toch vervelend geweest zijn als onze boot/huis in de mangroven was beland. Wel voelen we ons de volgende dagen als we uitstapjes maken wel minder op ons gemak want wie weet gebeurd het nog een keer. Het is in ieder geval een geruststellende gedachten dat er zoveel boten in de lagune liggen zodat er altijd wel iemand iets in de gaten heeft.

 

Het fort, El Morro

De volgende dag willen we de westkant van het eiland bekijken dat grotendeels bergachtig is en bekendstaat om z’n koffieplantages. Helaas is onze kaart niet gedetailleerd genoeg en we belanden na Ponce al gauw op een bergweg terwijl we toch echt dachten de goede afslag naar de snelweg genomen te hebben??? De bewegwijzering is typisch op z’n Amerikaans met vermelding van wegnummers en de richting noord of zuid. De meeste borden staan niet bij de afslag zelf maar mijlen ervoor dus we missen nog wel eens een bord. We rijden uiteindelijk via een enorme mooie bergweg, waar Raoul slippend door de bochten gaat, tot groot plezier van de jongens, maar het schiet allemaal niet op. Uiteindelijk komen we na 2 ½ uur rijden aan bij de grotten die we willen bezoeken waar blijkt dat we twee uur moeten wachten voordat we aan de beurt zijn om de grotten in te gaan. We besluiten om dan maar verder te gaan want grotten kunnen we in Europa altijd nog bekijken! Langzamerhand beginnen we het wegenstelsel door te krijgen en rijden we moeiteloos door de bergen terug naar Ponce en genieten onderweg van de mooie vergezichten. Het valt ons op dat de meeste Puerto Ricanen op het platteland redelijk welvarend zijn en dat de meeste gebieden goed bevolkt zijn. Eenmaal terug in Ponce bekijken we de binnenstad met z’n charmante gebouwen maar het kan toch niet tippen aan San Juan!

De bergen in het westen van Puerto Rico.

Maandagochtend gaan we de oostkant van het eiland bekijken en rijden we naar het El Yunque National Park. Het park is onderdeel van de Nationale Parken van Amerika en dat is te merken. Er is een mooi informatiecentrum opgezet waar we een film zien over het ontstaan van het park en welke flora en fauna er allemaal te vinden is. We hebben ondertussen onze wandelschoenen aangetrokken en zijn dan ook erg verbaasd als de Park Ranger ons uitlegt dat we het park met de auto kunnen bezoeken en overal uit kunnen stappen voor een wandeling. De jongens vinden het een enorme ‘luxe’ dat we met de auto het park in gaan want dan hoeven ze minder te lopen. We gaan dus terug in de auto en rijden in de file door het park!!  De eerste wandelingen lijken ons erg druk want de parkeerplaatsen zijn bomvol. Uiteindelijk zien we een parkeerplekje en lopen de Mina Trail.

De gebaande paden in het El Yunque N.P.

De omgeving is erg mooi want het is een fantastisch regenwoud, maar het doet toch erg raar aan om over een betonnen pad door het woud te lopen. Ook passen de vele picknick voorzieningen met gril voor ons niet helemaal in het beeld van een regenwoud. Onderweg komen we veel Amerikanen tegen en bij de watervallen ziet het zwart van de mensen. Wat een contrast allemaal met wat we de laatste maanden hebben meegemaakt en gezien!!! We keren dan ook gauw om en lopen dezelfde weg terug en laten het park voor wat het is. Toch is het ook wel weer grappig om dit eens te hebben meegemaakt! Het is ondertussen lunchtijd en je kan overal in het park hamburgers krijgen maar we besluiten eerst door te rijden naar Fajardo waar wederom een Westmarine zit en we nog wat bootspullen willen kopen. We eten bij een van de vele fastfood zaken die langs de snelweg zitten. We hebben gisteren al hamburgers gegeten dus vandaag wordt het pizza! De terugtocht verloopt snel en na ander halfuur rijden zijn we terug in de lagune en gaan we nog naar de jachthaven om te internetten.
 

De watervallen.

Drukte bij de watervallen.

 

 

 

 

 

 

 

Als we de volgende ochtend wakker worden ligt de Mare Liberum naast ons geankerd. Ze blijken net te zijn aangekomen uit de Spanish Virgin Islands en het is super om ze te zien. We spreken gelijk af om ’s middags met elkaar te gaan zwemmen in de jachthaven en later een bbq bij ons aan boord te houden. We hebben de auto nog tot drie uur dus daar willen we nog wel even goed gebruik van maken. We rijden naar Ponce om in het shopping center ‘Plaza del Caribe’ nog een laatste keer te kunnen winkelen. Naast het shoppingcenter zit een hele grote supermarkt ‘Pueblo’ waar we inkopen doen voor twee maanden, aangezien we de komende maanden weinig winkels zullen tegenkomen of winkels, die waarschijnlijk erg duur zullen zijn. We lopen dan ook met twee bomvolle winkelwagens de supermarkt uit. Als we bij de jachthaven aankomen laden we onze dinghy vol en krijgen de jongens en ik van Bas een lift want we passen niet meer in de dinghy. We stouwen de hele boot vol maar nu moeten we nog de ‘verse ‘producten halen bij de lokale supermarkt ‘Amigo’. Als we ook deze boodschappen weggeruimd hebben is het tijd om de auto in te leveren en te relaxen. We gaan met de kinderen zwemmen in het zwembad van de jachthaven en maken nog één keer gebruik van het internet van de bar. ’s Avonds hebben we een hele gezellige avond met de Mare Liberum.

 

Dinghy vol met boodschappen.

 

Het valt de volgende ochtend niet mee om vroeg op te staan want het was gisteren aardig laat en natuurlijk is er het één en andere gedronken. Het verbaasd ons dan ook dat de hele Mare Liberum crew om zeven uur al op is en klaar zit om ons uit te zwaaien. Onze jongens daarentegen moeten we echt uit bed sleuren om nog even te zwaaien!! Het is een hele klus om ons fortres anker eruit te halen en we moeten er echt overheen varen, of onze boot vast zat!! Rond half acht verlaten we weemoedig de lagune want na vijf dagen voelde het al weer een beetje als thuis en was Marina de Salinas onze basis!! Er staat totaal geen wind als we op zee zijn dus motoren we langs de zuidkust van Puerto Rico. Gelukkig bouwt de wind zich gedurende de dag op en kunnen we de zeilen bijzetten maar we houden de motor toch aan want we willen vaart blijven maken omdat we niet in het donker in Boqueron aan willen komen en het zo’n 60 mijl varen is. Het wordt een rustig tripje en we doen zelfs weer voor het eerst school deze week. Rond vier uur ronden we de kaap en varen even na vijven de baai van Boqueron in. Het is een mooie grote baai met zandstrand en palmbomen en het ziet er mooi uit. Voor de baai ligt een rif dus we liggen er heel rustig. We melden onze aankomst in Boqueron telefonisch aan de Customs en Border Protection en blijken gelijk uit te kunnen klaren. Ze sturen ons alle papieren per internet. Wat een luxe dus we hoeven niet eerst naar Mayaquez te varen om uit te klaren.

De westelijke kaap van Puerto Rico.

 

Donderdagochtend doen we eerst school met de jongens en gaan daarna naar de kant om de laatste boodschappen te doen, geld te halen en nog een tank diesel. We maken veel gebruik van het internet want we hebben voor het eerst sinds weken weer eens internet aan boord. Ook moet het weblog weer bijgewerkt worden want de komende weken zullen we niet kunnen internetten. We willen namelijk naar Cuba en daar zullen we geen internet hebben. Cuba staat al sinds de vorige reis op ons verlanglijstje en nu is het eindelijk zover. We vertrekken vanavond en zullen er zo’n vier dagen over doen want het is ongeveer 600 mijl varen. De meest oostelijke plaats waar je kunt inklaren aan de noordkant van Cuba is Bahia de Vita, waar ook een haven is. We willen proberen een auto te huren en een week het land door te reizen. Daarna zeilen we noordwaarts de Bahama’s in en zullen een aantal weken in de Exuma Sounds rondvaren voordat we aan de terugreis gaan beginnen en naar Bermuda zullen varen. Langzamerhand komt de terugtocht dichterbij maar eerst gaan we kijken hoe het in Cuba is en kijken we terug op een heerlijke tijd in Puerto Rico, shopping  paradise met de vriendelijkste mensen van de hele Carieb en het mooie San Juan.

 

El Yunque National Park.



The city hall of San Juan.

Square of Columbus.

 

The inside of fort El Morro.

 

Cathedral of Ponce.

Big tree at theYunque N.P.

El Yunque N.P.

 

Raoul is trying to get the anchor out.

 

Bay of Boqueron.

 

Flying Circus voor anker achter het rif bij Culebrita.

 

Spanish Virgin Islands

We zijn gisteren aangekomen op Culebra dat tot de Spanish Virgin Islands behoord. Helaas was het te laat om nog naar de douane en immigratie te gaan dus dat moet vandaag nog gebeuren. We starten de zondagochtend rustig op en maken ons daarna klaar om naar de luchthaven te gaan waar de douane zit. Gelukkig is Culebra niet zo heel groot en kunnen we naar het vliegveld wandelen. We worden allervriendelijkst geholpen door een beambte, maar we hadden ons blijkbaar eerst telefonisch moeten aanmelden en we krijgen de telefoon aangereikt. Uiteindelijk is Raoul ongeveer een half uur aan de telefoon om onze gegevens door te geven. Vervolgens moeten we allerlei papieren invullen en wordt alles zorgvuldig in de computer ingevoerd. We krijgen uiteindelijk een cruising permit voor Amerikaans grondgebied dat een jaar geldig is en we moeten ons melden als we een nieuw gebied invaren, wat ons een ‘big brother’ gevoel geeft. Al met al zijn we meer dan een uur bezig met het inklaren en de jongens zijn het dan ook aardig zat. Na het inklaren lopen we terug door het stadje, wat eigenlijk niet meer is dan een dorp en zien dat er in het baseball stadion gespeeld wordt. Er is een vrouwen toernooi softball tournooi gaande en het is een echt ‘Spaans’ feestje met bijbehorende muziek. Nu hebben we pas echt het gevoel in de Spanish Virgin Islands te zijn want tot nu toe zijn we veelal in het Engels aangesproken. Na een aantal inningen gezien te hebben lopen we weer verder en eindigen de dag in het ‘Dinghy Dock’ Restaurant, een kleurig restaurant aan het water waar we ons ‘kantoor ‘ opzetten en het weblog updaten, e-mailen en het zelfs voor elkaar krijgen om weer toegang te krijgen tot onze hotmail account, hoera!!

Het 'kantoor' in het restaurant de Dinghy Dock.
 

Als we wakker worden waait het enorm en er staan kopjes op de golven in de baai Ensenada Honda waar we liggen. We blijven vandaag nog maar een dag langer want het anker heeft zich ondertussen goed ingegraven en we kunnen wel een rustdag gebruiken. Zoals elke maandag starten we vandaag weer de dag met school. De jongens doen het nog steeds erg goed en we liggen aardig voor op het programma. Rond de middag gaan we naar de kant en houdt Raoul vanuit het Dingy Dock restaurant de boot in de gaten terwijl ik met de kinderen naar Flamingo Beach ga, één van de mooiste stranden van Culebra. Er rijden redelijk wat taxibusjes en binnen 10 minuten staan we op het strand. Het is inderdaad een heel mooi groot strand met reusachtige golven, maar helaas waait het vandaag zo hard dat de rode vlag gehesen is en er niet gezwommen mag worden. We hadden hier al op gerekend en in de lokale supermarkt een simpele vlieger gekocht en ook nog één grote vlieger van de boot meegenomen. Helaas stort onze grote vlieger elke keer neer en uiteindelijk verliezen we een deel van het geraamte, jammer. De eenvoudige vlieger is uiteindelijk een groot succes nadat een paar vriendelijke bejaarde Amerikanen zich met de constructie van de vlieger bemoeid hebben. Blijkbaar had ik de vlieger fout in elkaar gezet en weten ze een oplossing om de vlieger in balans te houden door een extra staartstuk van bladeren eraan te maken. De Amerikanen zijn bijna nog blijer als de kinderen als het blijkt dat de ‘simpele’ vlieger het erg goed doet en ze staan te klappen en te juichen. Iedereen blij en de kinderen hebben een reuze ‘vlieger’ middag gehad. Als we terugkomen in het Dinghy Dock Restaurtant blijkt de boot nog netjes op z’n plaats te liggen en maken we gebruik van het internet. Als we willen vertrekken begint het te regenen wat uiteindelijk de hele avond door gaat met de bijbehorende windstoten. Tussen de buien door varen we met de dinghy snel terug naar de boot.

Vliegeren op Flamingo Beach.

 

De volgende dag lijkt het wel alsof er niets aan de hand is geweest en is het stralend blauw met een zonnetje. We beginnen vandaag vroeg met school want we willen naar het eilandje Culebrita varen wat net ten noorden ligt van Culebra. Rond half elf varen we de baai uit en nemen het kanaal Sur ten oosten van het eiland. We moeten recht tegen de wind in en varen de vijf mijl tot Culebrita op de motor. Helaas zijn de twee moorings al bezet en gooien we het anker uit en na een aantal pogingen lijkt het anker eindelijk te pakken. We liggen vlak achter een rif en hebben een fantastisch uitzicht op  de oceaan en het eiland Culebra met z’n prachtige stranden aan de noordkant. Sjoerd en ik gaan het eiland verkennen en beklimmen de heuvel naar de vuurtoren. Het eiland is onbewoond en we zien alleen wat jonge geiten lopen. Luuk gaat ondertussen surfen en Raoul houdt een oogje in het zeil. Als we terugkomen op de boot gaan we met z’n allen snorkelen en wordt de go pro camera uitgeprobeerd. Het valt nog niet mee om onderwater foto’s te maken! Helaas is het koraal hier erg verzand maar zien we wel wat mooie vissen en later ziet Raoul zelf nog een rog onder de boot. De omgeving straalt een heerlijke rust uit en we brengen de rest van de middag lezend door.

Vuurtoren van Culebrita.
 

Woensdagochtend varen we op tijd weg en is het plan om een aantal dagen bij het volgende eiland Vieques door te brengen. Er staat een heerlijke wind en we zeilen halve wind zuidwaarts. Eindelijk weer eens een ontspannen zeiltochtje want in de Carieb hebben we tot nu toe veel wind gehad, behalve de laatste weken in de BVI’s waar we zelfs veel gemotord hebben. Het is maar 11 mijl varen naar Vieques en we zijn dan ook al vrij gauw bij het hoekje van het eiland, maar het is een langgerekt eiland van 18 mijl lang dus we zijn er nog niet. Het oostelijke gedeelte van het eiland was vroeger een oefenterrein van het Amerikaanse leger maar is nu een Nationaal Park. Het is totaal onbewoond en we zien allerlei fantastische ongerepte baaien met zandstranden. Als je zou willen zou je elke dag in je eentje in een andere baai kunnen gaan liggen. Onderweg blijkt dat we geen van allen meer zin hebben in een mooi verlaten baaitje met een zandstrand en we willen allemaal zo snel mogelijk door naar Puerto Rico. We varen dus al deze mooie baaien voorbij en ankeren uiteindelijk voor Ensenada een klein vissersdorp wat voornamelijk bevolkt wordt door Amerikaanse toeristen. Zelfs in Ensenada hebben ze een heerlijke relaxte bar ´De Bananas´ met fantastische live muziek alleen geen internet tot grote teleurstelling van de jongens!!

Boulevard van Ensenada.
 

De volgende ochtend varen we al om zeven uur weg omdat we een lange zeildag voor de boeg hebben van 50 mijl naar Salinas de Mar in Puerto Rico. De jongens liggen nog heerlijk te slapen als wij al het zeil hijsen. We hebben een mooi windje van achter, de gennaker staat mooi vol en we lopen gemiddeld 6 knopen. Wederom hebben we een heerlijke zeiltocht en zijn na twee uur varen al onder de Puerto Ricaanse kust, waar we langs de zuidkant van het eiland verder varen. We merken dat we langzamerhand ‘of the beaten track’ komen want we zien de hele dag geen zeilboten om ons heen, wat in de Carieb wel anders was. Helaas valt de wind halverwege de middag weg zodat we de laatste drie uur op de motor en genua varen. Rond half vijf komen we bij de eilandjes en riffen, die voor Salinas de Mar liggen. We vinden een doorgang en varen naar Salinas wat een enorme grote, ondiepe lagune is omgeven door mangroven en waar we heel beschut liggen. We gooien het anker uit en gaan op onderzoek uit. In de baai is een haven maar het lijkt erg uitgestorven. Het blijkt dat de havenmeester al weg is maar de bar is wel open en samen met een Belgisch zeilkoppel zijn we de enige toeristen. We mogen de telefoon lenen van één van de bargasten om de US Customs en Border Protection te bellen. Gelukkig gaat het dit keer wat soepeler en willen ze alleen ons cruising permit number weten en zijn we officieel aangemeld in Puerto Rico. We willen een kleine week in Puerto Rico blijven en een auto huren om het eiland te bekijken.  Weer eens wat anders dan zeilen en we hebben er allemaal er veel zin in, met name de jongens kijken ernaar uit om naar San Juan te gaan waar ze een echte Toys’rus speelgoedwinkel hebben!

Flying Circus at the anchor at Culebrita with the island Vieques in the background.

Watching a movie via internet.
 

 

A lot of wind at Flamingo Beach. 

 



Luuk surfing behind the reef.




One of the reef fishes.



Arriving at the lagune of 'Salinas de Mar' in Puerto Rico.