De Tobago Keys, ankeren achter het Horeseshoe Rif.

Tobago Keys



Zaterdagochtend varen we naar de Tobago Keys een groep van kleine onbewoonde eilandjes, die beschermd worden door het ‘Horseshoe Reef’. We zijn hier twaalf jaar geleden al eens eerder geweest en vonden dit toen één van de hoogtepunten van de trip. Het water achter het rif is prachtig helder, lichtblauw en er zijn kleine eilandjes met mooie zandstrandjes. De Tobago Keys liggen net achter het eiland Mayreau dus we zijn er binnen een uur varen en met de hulp van de kaartenplotter is het dit keer makkelijk om de ingang te vinden tussen de eilanden. We vinden een goed plekje om te ankeren tussen de andere boten achter het Horseshoe Reef en zijn wederom onder de indruk hoe mooi het hier is. Bij het eiland Baradel hebben tegenwoordig ze een stuk afgezet waar je tussen de schildpadden kunt zwemmen. We kunnen dan ook niet wachten om te gaan snorkelen en we zien zeker 8 schildpadden onderwater, het is fantastisch om deze dieren van dichtbij te zien. Ongelooflijk hoe majestueus deze dieren door het water zwemmen!! De rest van de middag wordt gevuld met windsurfen en zwemmen. Raoul heeft de voor de jongens een mooi zweeftouw gemaakt dus daar hebben ze veel pret mee. Later in de middag zien we de DixBay binnen komen en we nodigen ze uit voor de borrel en uiteindelijk blijven ze BBQen.

Sjoerd aan het slingertouw.

Zondagochtend is het grijs en regenachtig, een mooi moment om uit te slapen!! Gedurende de dag wordt het weer gelukkig beter en maken we proefduiken bij de boot. Raoul neemt de jongens mee onderwater via een extra mondstuk en ze vinden het geweldig. Idris van de DixBay wil het ook wel eens proberen dus maakt ook een proefduik. Als we ons allemaal zeker voelen met de duikapparatuur stappen we in de bijboten op naar het rif. Helaas staat er erg veel stroming bij het rif en is het niet te doen om er te duiken. We besluiten om terug te gaan naar de schildpadden en om daar te duiken. Helaas is het zicht onderwater minder als gisteren en zien we minder schildpadden, maar het blijft leuk om te duiken. ’s Avonds houden we movie filmavond met de kinderen want gisteren was het er even niet van gekomen.

Volop surfplezier bij de Tobago keys!

 

Maandagochtend moet er gewoon weer school gedaan worden zelfs als je op de Tobago Keys ligt! Gelukkig blijft er nog voldoende tijd over om te zwemmen en te surfen. Luuk krijgt surfles van Raoul en ze surfen ook nog een tijd samen. Achter het Horseshoe Reef ligt het eiland Petit Tabac, waar een scene van de film ‘Pirates of the Caribbean’ is gefilmd. Jack Sparrow wordt daar door kapitein Barbosa achtergelaten op dit eiland. Tijdens de drie dagen dat we achter het rif liggen hebben we een prachtig uitzicht op het eiland. Later in de middag gaan we nog naar één van de eilandjes zodat de kinderen nog even op het strand kunnen spelen. Sjoerd kan het goed met Finn vinden van de DixBay en samen spelen ze heerlijk in het zand. Op het eiland komen veel iguana’s voor met verschillende kleuren en Luuk gaat meerdere keren op zoek naar de iguana’s. Vanaf de top van het eiland hebben we een prachtig uitzicht over het Horseshoe Reef. ’s Avonds komt de Mero ook nog binnenlopen en hebben we op de DixBay een bbq met alle Nederlandse boten, erg gezellig!!

Iguana.

De volgende dag vertrekken we om half acht richting Bequia, een tocht van 25 mijl. Er staat een redelijke wind en we moeten er weer tegenin. Als we achter de eilanden vandaan komen blijkt het wederom windkracht 4 tot 5 te waaien. We zetten het derde rif in het grootzeil en rollen de genua uit. Er staan redelijk hoge golven en de boot maakt aardige klappen. We krijgen veel water over en we hebben de hele tijd een privé regenboog bij de boot, vanwege al het buiswater. De boot ligt erg schuin en het is erg oncomfortabel. Al met al niet een erg aangename trip, de kinderen zijn zeeziek want ze proberen film te kijken onder deze omstandigheden en we zijn dan ook blij als we rond één uur Bequia binnenlopen. We vinden gelukkig een ankerplek maar ook hier is het weer erg vol. Bequia was 12 jaar geleden één van de eerste plaatsen die we in de Carieb aandeden en we vonden het erg idyllisch. Ondertussen is er heel wat verandert en is alles netjes georganiseerd, er zijn nieuwe wegen, wegafscheidingen, paden en vele winkels bijgekomen. We maken daar dankbaar gebruik van en slaan in voor de komende dagen. We klaren de boot uit en halen de stempels bij de immigratie, want morgen willen we verder naar St. Lucia. We namelijk hebben de weersberichten bekeken en morgen zou het nog redelijk weer zijn en daarna gaat het een aantal dagen hard waaien. We nemen nu dus de kans om naar St. Lucia door te varen.

St. Vicent - St. Lucia

Groen St. Vincent

Woensdagochtend vertrekken we om half zeven als het net licht is. Als we buiten komen blijkt de koers naar St. Vincent iets ruimer dan gisteren en het lijkt of de golven ook minder zijn. Al met al is het een redelijke start en we varen erg hard op St. Vincent af. Als we eenmaal onder St. Vincent liggen wordt het rustig, want we varen in de luwte van het eiland. Ik ontbijt met de kinderen en we doen school. Af en toe kijk ik uit de raampjes en zie hoe mooi groen het eiland is. Als we onder het eiland vandaag komen blijkt er wederom windkracht 4 tot 5 te staan maar de golven zijn langer dan gisteren waardoor we niet zulke klappen maken. We varen nu met een halve genua zodat de boot wat minder scheef ligt. Al met al is het goed te doen en maken we goede voortgang. Raoul maakt er een race van met de andere boten die voor ons liggen en die ook naar St. Lucia varen. Uiteindelijk winnen we met gemak want we varen stukken hoger dan de andere boten en worden minder gezet door de stroming. Eenmaal achter het eiland valt de wind weg en motorzeilen we langs de kust van het eiland. Om vier uur varen we Marigot Bay in waar we aan een mooring een plekje vinden, pal voor een restaurant. Marigot Bay was vroeger een baai waar je goed beschermd kon ankeren tussen de mangroven. Nu is er een marina gebouwd en liggen er allemaal moorings waar je voor moet betalen. We weten af te dingen op de mooring zodat het betaalbaar blijft! Gelukkig staan de palmbomen er nog steeds en er is nu een leuk strand aangelegd met volleybalveld en ligstoelen. Al met al blijft het een leuk plekje!!

Voor anker in Marigot Bay

De andere kant van Marigot Bay.

 

 

 

 

 

De volgende dag varen we naar Rodney Bay dat maar zo’n 6 mijl verderop ligt. Hier kwamen we 12 jaar geleden aan toen we de ARC voeren en hebben er een aantal dagen op los gefeest bij aankomst. We willen erg graag weer eens in een marina liggen en herinneringen ophalen. We motoren tegen de wind in en doen gelijk school. Als we in  Rodney Bay aankomen zien we dat er veel is bijgebouwd en ziet het strand er netjes uit met parasols en ligbedden. De haven is nog redelijk hetzelfde ook al zijn er een paar steigers bijgebouwd. Het is heerlijk om weer even in een marina te liggen en zo van de boot af te kunnen stappen. We klaren de boot in en gaan langs de immigratie. Er worden geen vragen gesteld en we krijgen ook gelijk de uitklaringspapieren al mee. Wat een vooruitgang met vroeger en hoe efficiënt is het geworden! Toch leuk om te zien hoe de Caribische eilanden zich ontwikkelen! In de marina zijn veel leuke eetgelegenheden en we ontdekken zelfs een gelateria!! Sinds Europa hebben we geen ijs meer gehad dus de jongens smullen ervan. De middag brengen we relaxt door aan het kleine zwembad, nadat de was grotendeels is gedaan en Raoul wat geklust heeft.

Vrijdagochtend besteden we vooral aan school, de was doen en allerlei klussen. Zo plakt Raoul voor de zoveelste keer de bodem van de dinghy, vervangt hij de oliefilter van de motor, filter van de watermaker en maakt het contact schoon van de display van de motor. Momenteel blijft het alarm aanblijft van de gloeiknop, op zich niet een groot probleem maar we moeten er wel een keer na laten kijken nu het contact niet verbeterd is na de schoonmaakbeurt. ’s Middags relaxen we nog eens bij het zwembad en gaan aan het einde van de middag funshoppen. We nemen een lokale taxi naar een shopping centrum vlakbij de marina. Het is weer eens heerlijk om door een luxe winkelcentrum te lopen, maar tot grote teleurstelling van de kinderen is er geen speelgoedwinkel te ontdekken. Wel vinden we een Burger King en een grote luxe supermarkt waar we alles kunnen kopen!!

De Pitons.

De volgende dag maken we een tour naar Soufriere in het zuiden van St. Lucia. Twaalf jaar geleden zijn we de haven bijna niet uitgeweest en dit keer willen we het eiland wel eens zien. We rijden zuidwaarts langs Castries, de hoofdstad van St. Lucia. Er liggen drie cruiseschepen afgemeerd dus dat beloofd een drukte bij de bezienswaardigheden. We rijden langs enorme bananenplantages waarvan de bananen naar Europa verscheept worden. Het middelste gedeelte van St. Lucia is erg groen en bestaat uit regenwouden. Het is vrij onbewoond en er is maar één weg langs de westkust dat langs een aantal vissersdorpjes loopt. Helaas is het vandaag nogal regenachtig en is het zicht erg slecht. Het duurt dan ook erg lang voordat we de Pitons zien bij Soufriere. De Pitons zijn twee groene rotsen, die aan de rand staan van een enorme kratermond. Gelukkig hebben we de Pitons al een keer vanaf zee goed kunnen bekijken want vandaag is het erg grijzig. In de kratermond bezoeken we de zwavelbronnen, waar het donkere water kookt, sputtert en stoomt. Volgens de jongens stinkt het er enorm en ruikt het naar rotte eieren!! De vulkaan is al honderden jaren niet meer uitgebarsten maar is nog steeds actief en wordt goed in de gaten gehouden. Bij de zwavelbronnen hebben ze warm waterbaden gemaakt waar je je met de modder kunt insmeren wat een gezonde werking schijnt te hebben. Vooral Sjoerd heeft er plezier in om zich ermee in te smeren. Het bad is erg warm maar na een tijdje wen je eraan. Na het bad zijn we enorm loom en blij dat we teruggaan naar de haven. 

Modderbad.

We zijn tijdens de trip meerdere malen gestopt en bestookt door verkopers, het eindresultaat is dat we kokos gekocht hebben, kettingen met schildpadden voor de jongens en een mandje van palmbladeren. Is het funshoppen uiteindelijk toch gelukt!! Eenmaal bij de boot nemen we een heerlijke duik in het zwembad wat toch lekkerder aanvoelt dan zo’n modderbad. Morgen varen we verder naar Martinique en zullen daarna vrij snel doorvaren naar Dominica waar we wat langer willen blijven.



The Tobago Cays.

 

Ready to dive!

More surf fun!

Father and son surfing together.



Petit Tabac.



The crossing to  St. Vincent.

The Pitons as we sail by the south coast of St. Lucia.
 

At the Sulphur Springs.




The Sulphur Springs, boiling hot water.

 

Raoul (links) probeert zijn tegenstander te verslaan.

Grenada

Zondagochtend staat er een hobbiecat race op het programma. Graham en Raoul doen mee en ze nemen allebei één van de jongens mee. De wedstrijd begint om één uur in de baai van Le Phare Bleu marina en er zijn 16 deelnemers. Er is een baan uitgelegd in de baai en er varen steeds twee tweetallen tegen elkaar (match racen). Graham neemt Sjoerd mee en is als vierde aan de beurt. Helaas mist Graham de startlijn en kan het later niet meer goedmaken. Raoul moet erna en is iets beter in vorm. Hij heeft Luuk mee en wint de race. Aangezien elke race ongeveer een half uur duurt hebben we al uitgerekend dat we zeker de hele middag met de wedstrijd bezig zullen zijn. Op zich is het niet erg want er zit een heerlijke beachbar bij de marina waar ze wifi hebben dus ik kan gelijk het weblog updaten. Als Raoul de kwart finale vaart is er dermate weinig wind dat het een half uur duurt voordat ze bij de eerste boei zijn. Het is reuze spannend want in het begin heeft hij een trage start maar kan het bij de eerste boei goedmaken, daarna wordt hij voorbij gevaren maar op het einde lijkt het wel of hij meer wind heeft. De wedstrijdcommissie besluit uiteindelijk om de wedstrijd af te blazen want anders gaat het eindeloos duren. Helaas zullen we er volgende week niet bij zijn als ze de wedstrijd voortzetten!



Sjoerd met het hoofd van de barracuda.

Maandagochtend vertrekken we al vroeg naar Grand Mal, een baai net boven St. George. Graham en Joan varen met ons mee en we liggen al om elf uur aan het anker in de baai. Graham heeft onderweg twee grote barracuda’s gevangen dus de jongens gaan met de dinghy erheen om de vissen te bekijken. Voor de lunch wordt er nog school gedaan want het is weer maandag. Als we de bbq aan zien gaan bij de Karma varen we over voor de lunch. De barracuda blijkt heerlijk te smaken!! Na de lunch maken we ons klaar om te snorkelen in het ‘sculpture’ park. Vlak bij de baai hebben ze bij een rif beeldhouwwerken laten afzinken. We hebben vandaag goed zicht onderwater en we zien hele scholen vissen in allerlei kleuren. Als we rondsnorkelen zien we de beelden onderwater zoals de zeemeermin, man op de type machine, Jezus beeld, kring van kinderen. Het is heel apart om beelden onderwater te bekijken!!! Na het snorkelen moet er nog wat schoolwerk afgemaakt worden want dat was er nog niet helemaal van gekomen. ’s Avonds komen Graham en Joannie bij ons aan boord nasi eten en geeft Luuk nog een drumsolo weg. Vanavond nemen we afscheid van Graham en Joan want morgen varen we naar Carriacou en gaan zij terug naar het zuiden van Grenada. We hebben een super leuke week met ze gehad en we zullen ze zeker missen!

Een wijntje bij de lunch.

De volgende ochtend vertrekken we al om 7 uur richting Carriacou en worden uitgezwaaid door Graham en Joannie. De eerste uren varen we op de motor langs de westzijde van Grenada. Het is leuk om langs de kust te varen want er is steeds wat te zien en het valt me op hoe groen Grenada is. Om een uur of elf zijn we aan de noordkant van Grenada en krijgen we de wind op de neus. Het waait aardig door windkracht  4 tot 5. We zijn vandaag wat lui en varen alleen op de genua aan de wind, toch lopen we nog steeds aardig zo’n 6 knopen en het schiet goed op. Rond 12 uur zijn we al in Carriacou en ankeren in Tyrell Bay. De baai ligt vol met zeilboten en het is lastig om een plekje te vinden. De rest van de middag doen we rustig aan en gaan aan het einde van de middag de kant op. Er zijn wat winkeltjes en barretjes maar meer is er niet te zien, dat klopt ook wel want  Carriacou is een eiland met 7 duizend inwoners en is niet groot. Tyrell Bay is helemaal een gehucht maar het doet allemaal heel vriendelijk en relaxt aan. In een bar ontmoeten we nog een jong Nederlands stel dat we onderweg al ontmoet hadden maar nog niet echt mee gesproken. Het is leuk om ze nu wat uitgebreider te spreken. ’s Avonds begint het aardig hard te waaien en terwijl we filmavond houden met de kinderen zien we de boot heel erg heen en weer slingeren. Het wordt dan ook een onrustige nacht!

Sandy Beach bij windkracht 5.

De volgende dag doen we eerst school met de kinderen en besluiten dan om richting Sandy Island te varen om daar te ankeren. Sandy Island is een klein eilandje met een enorm mooi zandstrand. Het waait nog steeds erg hard en als we de bocht van het eiland omkomen staat er een enorme wind. Helaas is er geen bescherming bij Sandy Island en staan er grote golven. We besluiten door te varen naar Hillsborough, de hoofdstad van het eiland waar we wat meer beschermd liggen. Als we ’s middags de kant op gaan blijkt zelfs de hoofdstad aan te voelen als een dorp. We vinden een kapper en de jongens worden goed kortgeknipt. De kapper vraagt of Sjoerd ook nog wat patronen op zijn hoofd geschoren wil hebben maar Sjoerd zegt wijselijk nee. De kapper heeft duidelijk meer moeite met Luuk zijn haar en weet niet goed wat hij met de schaar aan moet. Uiteindelijk gebruikt hij toch maar de tondeuse om ook Luuk zijn haar te knippen. Ze kunnen in ieder geval weer een paar maanden zonder kapper!! ’s Nachts begint de wind uit een andere richting te waaien en liggen we enorm te rollen. Helaas weer een onrustige nacht!

Ankerplaats in Saline Bay, Mayreau

St. Vincent en de Grenadines

We hadden eigenlijk vandaag met de auto naar Paradise Bay willen gaan omdat het een fantastisch strand heeft maar we hebben vannacht zo liggen schommelen dat we dat niet nog een nacht willen. We besluiten om door te varen naar Union Island. Aangezien Cariacou het laatste eiland is dat bij Grenada hoort moeten we de boot uitklaren en langs de immigratie. Gelukkig liggen de kantoren niet zo ver uit elkaar en worden we snel geholpen. Na wat laatste boodschappen gedaan te hebben vertrekken we rond elf uur. Vanaf Hillsborough kunnen we Union Island al zien liggen en varen er op de genua naar toe. Er staat een harde wind, windkracht 4 tot 5 en we moeten er recht tegenin.  Binnen twee uur varen zijn we er en moeten in Clifton de hoofdstad inklaren, want Union Island behoord bij de St. Vincent en de Grenadines. Voor Clifton ligt een enorm rif waar kitesurfers bezig zijn. We vinden een plaatsje aan de rand van het rif maar ook deze ankerplek ligt weer bomvol. Wel hebben we een enorm mooi uitzicht over het rif met z’n mooie blauwe gekleurde water en liggen we eerste rang. ’s Middags klaren we in bij de luchthaven en gelukkig verloopt ook dit soepel. De rest van de middag brengen we grotendeels in het water door en de jongens gaan de mast in om het gastenvlaggetje eruit te halen, we borrelen met uitzicht op het rif. Raoul en Luuk hebben naar het anker gedoken toen we ankerden en het blijkt dat de ondergrond erg hard is met een klein laagje zand. Het anker is dan ook deels ingegraven en jawel ’s nachts gaan we na een squall van het anker. Gelukkig kijken we ’s nachts af en toe omdat we het niet vertrouwen en Raoul ontdekt rond twee uur dat we bijna bovenop onze achterbuurman zitten en maakt me wakker. We varen de boot snel vooruit en halen het anker op. Toch wel een heel gedoe in zo’n volle ankerplek en we ankeren nu heel ondiep en laten veel ketting gaan. Gelukkig is het goed afgelopen en hebben we nu meer ruimte om ons heen, maar we slapen wederom erg onrustig!!

Sjoerd haalt de gastenvlag naar  beneden.

Luuk in de mast.

Vrijdagochtend doen we eerst school want daar is het deze week ook niet veel van gekomen. Rond de lunch doen we de laatste boodschappen en vinden eindelijk weer eens een goede groentestal. We doen goed inkopen want we zullen de komende dagen weinig winkels meer tegenkomen. Als we terugvaren naar de boot met onze dinghy komen we langs de Dixbay een Nederlandse boot die we ook wel eens op het Nederlandse Net hebben gehoord. We maken kennis met Idris en Bernice en zij hebben Finn een jongetje van 6 jaar aan boord. Het is erg leuk om hun ervaringen te horen en we gaan ze in de toekomst zeker nog wel ontmoeten. Rond de lunch varen we de baai van Clifton uit en we kunnen Mayreau al zien liggen waar we naar toe willen. Mayreau is een klein eilandje met mooie zandstranden en hopelijk een rustige baai om te liggen. Na een half uur varen we Saline Bay in en er is inderdaad een mooi strand en we liggen redelijk rustig. Ik ga met de jongens nog even naar het strand en we zijn de enigen!! Voor de borrel gaan we de kant op en ontdekken Mayreau. Er blijkt één weg op het eiland te zijn die behoorlijk steil de heuvel op gaat en aan deze weg ligt het enige dorp Mayreau. Op de top van het eiland kun je aan alle kanten de oceaan zien en heb je een prachtig uitzicht op de Tobago Cays. Het eiland heeft 300 inwoners en is grotendeels toeristisch. De hoofdstraat heeft rijen met restaurants waar niemand zit, maar er blijkt een paar keer per week een cruiseschip aan te meren. We eten ’s avonds in de kuip en hebben een mooi uitzicht op Union Island. Morgen varen we waarschijnlijk door naar de Tobago Cays want daar hebben we allemaal erg veel zin in. Heerlijk een aantal dagen snorkelen en zwemmen rond het rif van de Tobay Cays!!

 

 

At anchor at the reef in Clifton, Union Island.

 



Graham and Sjoerd at the starting line.

Snorkeling at the 'Sculpture Park'

 

The bay of Hillsborough, Carriacou

 



Anchorage at Clifton.

                                          



Fruit stak at Clifton, Union Island.

 

 

 

 

National Park Grand Etang, kratermeer.

Grenada

Vrijdagmiddag om vier uur gooien we de trossen los en gaan nog even langs de pomp om de tank goed vol te gooien met goedkope diesel uit Trinidad. Om een uur of vijf motoren we uiteindelijk de baai uit en varen tussen de eilanden door om op zee te komen. We zien enorme kopjes op de golven en als we de zee opvaren lijkt het wel alsof we in een soort wasmachine zitten. We worden alle kanten opgeworpen want er staat een sterke stroom en de wind staat tegen de stroom in. Als we eenmaal verder op zee zijn wordt het iets rustiger en hijsen we de zeilen. We zetten het derde rif en rollen de genua uit. We moeten vannacht tegen de wind in en we willen het rustig aandoen anders komen we veel te vroeg aan in Grenada. Als we eenmaal achter het eiland Trinidad vandaan zijn is de wind gemiddeld 15 tot 20 knopen en maken we af en toe aardige klappen op de golven omdat we ertegenin gaan. Gedurende de nacht komen er wat squalls door waardoor de wind toeneemt. Al met al is het te doen, al is het niet echt comfortabel aan boord en is het lastig om te slapen. Gelukkig hebben de jongens er geen last van en lijken ze aardig te kunnen slapen.

 

Op het anker achter Hog Island.



Om vijf uur ’s ochtends zijn we in de buurt van Grenada en laten we de zeilen zakken om vaart te minderen want het is nog steeds donker. Om zes uur liggen we precies voor de ingang van Hog Island en is het licht. We varen tussen de betonning door naar de baai waar vele boten voor anker liggen en Graham al in de kuip op ons zit wachten. We kunnen naast de Karma voor anker en varen met de dinghy naar de Karma toe om Graham en Joannie gedag te zeggen. Het is super leuk om ze na vier jaar weer te zien! In de loop van de morgen duiken we ons bed in om een beetje bij te slapen. We zetten alle luiken open en er waait een frisse wind door de boot. Heerlijk eindelijk na twee maanden is het wat koeler aan boord. Aan het einde van de ochtend gaan we naar Le Phare Blue Marina waar de douane en immigratie zit. De ambtenaar is erg vriendelijk en we kunnen in het restaurant wachten terwijl hij de papieren in orde maakt. De rest van de dag brengen we heerlijk lui door en hangen de hangmat op. Aan het einde van de middags gaan we naar Hog Island waar alle zeilers een drankje komen halen bij Rogers’ bar en ook de lokale bevolking op muziek staat te swingen. Wat een heerlijk ontspannen sfeer! ’s Avonds hebben we bij Graham en Joannie een bbq en openen we champagne op ons weerzien!

Engels ontbijt.

Taffy's bar.

 

Zondagochtend beginnen we met een stevig Engels ontbijt in Taffy’s bar. Manchester en Liverpool spelen tegen elkaar en wordt live uitgezonden. De Engelse gemeenschap heeft zich in Taffy’s bar verzameld. Gelukkig scoort van Persie zodat wij ook nog mee kunnen juichen. Het Engelse ontbijt is dermate stevig zodat we gelijk niet meer hoeven te lunchen! ’s Middags gaan we naar het strand op Hog Island waar het een drukte van belang is want op zondag komen er ook veel lokale mensen naar toe voor de zondagse bbq.

St. George Carenage.

We beginnen de week weer met school zoals gewoonlijk en de kinderen zitten al weer aardig in het ritme. ’s Middags gaan we met Graham en Joannie met de bus naar St. George, de hoofdstad van het eiland Grenada. We zijn hier twaalf jaar geleden ook al een keer geweest en hebben toen voor anker in de lagune gelegen, maar hebben toen nauwelijks de stad bekeken. St. George is een stad gebouwd op heuvels en we lopen omhoog naar het fort St.George waar we een prachtig uitzicht over de lagune en haven van St. George hebben. Het mooiste stuk van St. George is de Carenage, het gedeelte langs de haven van St. George. De huizen zijn mooi opgeknapt en zijn erg kleurrijk. Grenada leeft grotendeels van het toerisme en er liggen vaak cruiseschepen in de haven. ’s Avonds eten we allemaal bij ons aan boord.

Op de vliegende bank.

Dinsdagochtend starten we vroeg met school want we willen in de loop van de dag naar het strand Grand Anse met Graham en Joannie. In het verleden is Grenada een kolonie van Frankrijk geweest waardoor er nog vele Franse namen te vinden zijn op het eiland. Grand Anse schijnt het mooiste strand te zijn van Grenada met een goede branding. De jongens nemen dan ook de body -en skimboard mee naar het strand. De jongens genieten van de branding en zijn bijna de hele middag in het water. In de baai vaart een speedboot rond, die een soort  kussen voortrekt waar je op kunt zitten. Als ze komen vragen of we dit willen doen staan de jongens al te juichen dus is het moeilijk om nee te zeggen. Uiteindelijk ga ik met de jongens erop en wordt met veel geweld voortgetrokken. Zij hebben de tijd van hun leven maar ik zit er toch wat krampachtig op en probeer me angstvallig vast te houden. De mannen van de speedboot hebben ook waterski’s bij zich dus Raoul heeft ook zijn uitje. Gelukkig hebben we ook nog een paar strandstoelen gehuurd en is er tijd om even weg te doezelen, liggend onder een palmboom!

 

De mona aap.

 

Grenada is een mooi en groen eiland en we hebben een tour geboekt om het eiland te bekijken. We reizen met een busje en Cutty de gids weet ons alles over de flora en fauna van het eiland te vertellen. Heel vaak stopt hij en haalt dan een vrucht uit iemands voortuin om dit ons te laten zien en ruiken. We stoppen bij het Grand Etang National Park waar je prachtig kunt wandelen en een mooi uitzicht hebt op het kratermeer. De gids heeft een zak bananen gekocht en weet de ‘Mona’ apen te lokken. Door een banaan hoog te houden klimt hij op je schouder en eet dan daar zijn banaan op. Voor de jongens is dit één van de hoogtepunten van de dag! Daarna rijden we door naar het noorden en bezoeken een cacao coöperatie  waar ze van de cacaovrucht, cacaobollen maken klaar voor verzending om er cacao van te maken. Op Grenada wordt o.a. cacao, nootmuskaat, kaneel verbouwd en Grenada wordt dan ook wel het specerijen eiland genoemd. Ook wordt er veel suikerriet verbouwd waarvan rum wordt gemaakt, de lokale drank. We bezoeken de River Antoine Rum distilleerderij en het blijkt dat het proces om rum te maken nog precies zo gaat als in 1785 toen de distilleerderij begon. Het waterrad uit de 18^e eeuw doet nog steeds zijn werk!! Natuurlijk verlaten we de distilleerderij niet zonder een flesje rum. ’s Middags bezoeken we nog een nootmuskaat coöperatie waar ze de nootmuskaat opkopen van de boeren, drogen en klaarmaken voor verzending. Door de hurricane Ivan in 2004 zijn veel nootmuskaatbomen beschadigd en wordt er nauwelijks meer nootmuskaat geproduceerd. Vroeger werkten er 160 mensen in de coöperatie en nu nog maar 16! We rijden langs de oostkust terug en als laatste stoppen we in Mount Carmel waar we naar een mooie waterval toelopen. Helaas zijn we te moe om te zwemmen want het is een lange dag geweest maar wel enorm leuk!!

Cacaobonen.

 

River Antoine Rum Distillery.

 

 

 

 

 

 

 

Na een paar drukke dagen is het heerlijk om vandaag even rustig aan te doen. We komen dan ook wat later op gang en beginnen laat met de school. Luuk moet voor zijn taalles een verslag schrijven, dat komt mooi uit want nu kan hij een verslag maken van de excursie. ’s Middags gaan we met de dinghy naar het rif en snorkelen in het rond. We zien vele kleine vissen, een octopus en koralen. Na het zwemmen hebben we met Graham en Joannie een bbq bij Roger’s bar op Hog Island. Wat een heerlijk ontspannen dag.

BBQ bij Roger's bar op Hog Island.

 

Vrijdagochtend gaat Raoul met Graham en Joannie naar St. George om boodschappen te doen en bij een watersportzaak langs te gaan. Ik blijf met de jongens thuis om school te doen en we hebben vandaag zowaar voor het eerst een goede internetverbinding aan boord dus we kunnen ons Amerikaanse Math programma IXL weer eens doen. De jongens vinden het altijd leuk om met de computer te werken. ’s Middag gaan we nog even naar het strand op Hog Island en de jongens pruttelen wat met de dinghy in het rond. Ze beginnen al aardig goed te worden in het besturen van de dinghy en ze varen graag heen en weer als we iets vergeten zijn. Sjoerd is helemaal in de ban van de pijl en boog en maakt van de takken van het eiland een eigen boog. ’s Avonds gaan we naar Prickly Bay waar een steel band optreed en Barracuda een goede zanger. Twaalf jaar geleden hebben we in Prickly Bay voor anker gelegen en een historische avond gehad met Paulette, Guido, Graham en Joannie. Het is leuk om weer terug te zijn alleen is het nu allemaal wat commerciëler geworden.

 

Schoenen worden gedoopt.

Zaterdagochtend doen we het rustig aan en hebben een lunch van kreeft bij Graham en Joannie aan boord. Gisteren hebben we van vissers verse kreeft gekocht en Graham en Joannie hebben ze voor ons klaargemaakt. Om half twee worden we opgehaald door de bus om met de Hash mee te doen. De Hash wordt elke zaterdag in Grenada georganiseerd en je kunt dan rennen of wandelen langs een uitgezette route. Graham en Joannie hebben ons al gewaarschuwd dat we oude kleren aan moeten doen. Eenmaal op bestemming gekomen blijken er zo’n honderd man mee te doen. De Hash kent vele rituelen zo worden alle nieuwe schoenen gedoopt met bier voor de tocht. De renners gaan als eerste en wij wandelen er achteraan. De jongens nemen al gelijk een voorsprong en gaan met Raoul mee in de kopgroep, Graham, Joannie en ik komen er wat langzamer achteraan. Al gauw belanden we op modderige paden, glijden langs een touw de helling af, moeten door een rivier, lopen door cacao –en bananen plantages en komen door dorpen waar we een hele bezienswaardigheid zijn. Binnen een kwartier zitten we onder de modder en glijden we alle kanten op. Toch is het de moeite waard want je komt in gebieden waar je anders nooit kom en aan het einde wacht ons heerlijk eten. Als nieuwelingen krijgen we een certificaat, nadat we met bier gedoopt zijn. ’s Avonds duiken we moe ons bed in.

Morgen is ons laatste dag op Hog Island in Grenada waarna we langzamerhand omhoog zullen varen en andere eilanden gaan bezoeken. We hebben in ieder geval genoten van Grenada en van het gezelschap van Graham en Joannie, maar kijken ook uit naar de kleine eilandjes met blauw water en witte zandstranden.

Grand Anse Beach.

 

Karma at anchor behind Hog Island.

Champagne at the Karma!

St. George, Grenada.
 

Raoul at the waterski.

Ready for the waterski.

 

 

 

 

 

 

 

 

Feeding the mona monkey.

 

 

 

 

 

Graham behind the bbq.

 

Driving the dinghy!

In the mud sliding away!

 

 

Through a plantation.