Vissersdorp Baia das Gatas.

Kaap Verdië

Vrijdag merken we dat we allebei toch wel redelijk moe zijn van het zeilen en doen rustig aan. Ook is het Guido z’n eerste dag aan boord en die vindt het prima om wat rond te kijken. We lopen vandaag alle officiële instanties af en vinden de maritieme politie waar we de boot moeten inklaren en de immigratie waar helaas niemand is. De meneer van de immigratie zou er later wel zijn dus we proberen het ’s middags nog maar een keer. Helaas is de meneer er ’s middags ook niet dus kunnen we maandag weer terugkomen. Welkom in Afrika!! Mindelo is verder een redelijk grote stad met 76.000 inwoners en bestaat uit uptown en downtown.  Het downtown gedeelte ligt vlak bij de haven en doet redelijk vervallen aan. We hebben echt het gevoel in Afrika beland te zijn en de mensen zijn erg vriendelijk. Op zoek naar winkels kom ik in een aantal supermarkten terecht waar ze alleen maar blikken hebben en niets vers. Uiteindelijk koop ik dan maar wat tomaten bij de mensen die op straat zitten met hun verkoopwaar. Raoul heeft ondertussen in de haven ook niet stilgezeten en heeft een zeilmaker gevonden om de gennaker te maken en een raymarine dealer ontdekt, die naar onze marifoon kan kijken die het al sinds de Canarische eilanden niet meer doet. In de haven liggen wederom een aantal Nederlandse boten die we nog niet kennen.  We blijven ons verbazen over het aantal Nederlandse boten dat op reis is. We nodigen onze Nederlandse buren voor een borrel uit om kennis te maken en horen hoe zij met een gebroken roer een aantal dagen geleden in de haven zijn aangekomen. Bij hun vergeleken stellen al onze ‘kleine’ problemen aan boord niets voor.

Torre de Belem in Mindelo.

De volgende dag voelen we ons allemaal een stuk fitter en worden de grote klussen door Guido en Raoul gezamenlijk te lijf gegaan. De belangrijkste klus is het achterhalen waarom de accuspanning zo gauw naar beneden ging tijdens de reis. Ze testen alle vier de accu’s en het blijkt dat er één slechte bij zit. Hopelijk is dit het probleem en we houden dus nog drie accu’s over voor de energievoorziening, maar dat moet voor de verdere trip geen problemen opleveren. Verder gaan ze ook alvast met de marifoon aan de gang want de meneer van de raymarine dealer belooft elke keer te komen maar is tot op heden nog niet geweest. ’s Avonds hebben we een enorm gezellige avond met de Carpe Diem, een Engelse boot die we voor het laatst in de Rias in Spanje hebben gezien. Het is erg leuk om ze weer terug te zien. We hebben ze uitgenodigd voor een bbq en het zal ook wel de laatste keer zijn dat we ze zien want ze vertrekken zondag naar St. Helena.  Ze hebben een jongetje Josh die ’s middags met de jongens komt spelen. Zij komt uit New Zeeland en hij van Sint Helena een eiland voor Argentinië. Het is erg leuk om hun levensverhaal te horen en te horen hoe het leven op St. Helena is, een eilandje met 5.400  inwoners.

 

Prachtig strand bij Baia das Gatas.

 

Het wordt tijd om iets van het eiland te zien en we besluiten van de zondag een rustdag te maken. Vandaag even geen klusjes of boodschappen. ’s Middag nemen we een taxi naar de andere kant van het eiland naar Baia de Gatas. Als we door het landschap rijden lijkt het eiland groener dan de Canarische eilanden. We komen bij  een fantastisch mooie baai met een wit zandstrand en mooi blauw water. Zo is Kaap Verdië op z’n mooist!!  Ondanks dat het zondag is zijn er weinig mensen op het strand en hebben we het rijk bijna voor ons alleen. Aan het einde van de middag drinken we nog wat op een terras en ziet Sjoerd kans om vriendjes te maken waarmee hij eindelijk weer eens kan voetballen. Om half vijf worden we weer netjes door de taxi chauffeur opgehaald. Eén van de weinigen die we tot nu toe ontmoet hebben die netjes op tijd z’n afspraken nakomt!! ’s Avonds  eten we  in club Nautique waar een Kaap Verdiaanse band optreed. We zijn enorm onder de indruk van de muziek. Er zit een heerlijk ritme in, maar doet toch wel iets melancholisch aan zoals de Portugese muziek. Ze zingen in het Creools, de taal die door alle Kaap Verdianen gesproken wordt. Het Creools is een mengeling van Portugees en een aantal Afrikaanse talen dus voor ons onverstaanbaar, al herkennen we af en toe enkele Portugese woordjes. Verder verstaan de meeste mensen ook Portugees dus komen we er vaak wel uit.

Maandag is het weer de eerste dag van de week dus we beginnen gewoon weer met school. Wat is het heerlijk om school te doen met de kinderen als de boot heerlijk rustig ligt!! Raoul gaat nog een keer naar de immigratie en komt dit keer met stempels in onze paspoorten dus dit keer is het gelukt. Wederom wordt er door de heren geklust en dit keer wordt de ankerlier gemaakt. Bij aankomst merkten we dat het anker wel naar beneden ging maar niet meer omhoog. Uiteindelijk blijkt het een kapotte schakelaar te zijn dus dat is makkelijk te verhelpen. Eindelijk komt de raymarine meneer en neemt onze marifoon mee om door te lichten. Verscheidene mensen hebben me gevraagd of al deze problemen normaal zijn tijdens het reizen. Het korte antwoord is ja want ook tijdens onze vorige reis ging er elke keer iets kapot en hadden we altijd een kluslijst en dat is deze keer niets anders. Door de continue bewegingen op een boot en het zoute water gaat er altijd wel iets stuk.

We hebben via het internet een accommodatie geboekt op San Antoa het eiland naast Sao Vicente. Het schijnt een heel mooi eiland te zijn met mooie groene valleien waar je fantastisch kunt wandelen. Aangezien er geen goede haven is kunnen we er zelf niet heenvaren en nemen we de ferry. De mevrouw van de accommodatie heeft voor ons geregeld dat we met een aluguer, oftewel een gezamenlijke taxi bij de haven worden afgehaald en ons naar de top van een vulkaan brengt van waar we naar beneden wandelen naar de accommodatie die in de vallei ligt. Het is altijd spannend om weer even van boord te gaan dus we hebben er allemaal zin in. Om acht uur vertrekt de ferry en negen uur lopen we op de kade van San Antoa. Het is een drukte van jewelste en iedereen probeert je in z’n taxi te krijgen. Het is prettig dat we worden opgehaald en gaan op zoek naar onze chauffeur. Hij heeft een bordje bij zich en we zien dat er een mooie pick-up klaar staat. De jongens vinden het fantastisch en we gaan met z’n allen buiten in de bak zitten. Er komen nog ander mensen maar buiten is het al bezet!! We rijden met de pick-up door het droge land en hoe verder we omhoog rijden hoe groener het wordt. Na een tijdje zien we wolken rondom het eiland en nog geen vijf minuten later rijden we er middenin. Als we bij de krater worden afgezet zitten we volledig in de mist en zien we weinig van de omgeving. We lopen uren door de mist naar beneden terwijl het miezert. Als we eenmaal uit de wolken zijn zien we dat we in een prachtige groene vallei beland zijn en hebben we een spectaculair uitzicht. In het dal zijn allemaal terrassen, die door de boeren bewerkt worden en we lopen door de velden naar beneden. Overal zien we kippen en hanen loslopen een hier en daar een verdwaalde koe. Het water dat van de berg komt wordt opgevangen en via een irrigatiekanalen naar de akkers gebracht. Als we eenmaal in het dal aankomen lopen we door verschillende kleine dorpjes heen. De huizen zijn over het algemeen heel armoedig maar de mensen zijn super vriendelijk en groeten ons constant. Aangezien we geen kaart bij ons hebben moeten we steeds de weg vragen maar gelukkig kent iedereen ‘Casa das Ilhas’ waar we slapen.



Uitzicht vanaf onze kamer op de vallei.

Een meneer maakt zelfs een tekening met een stokje op een muurtje voor ons. De kinderen vinden ons een bezienswaardigheid en lopen ons achterna. Ook vinden ze het erg leuk om op de foto te komen en vragen steeds ‘foto’? Wat een geweldige beleving en wat een prachtige omgeving. Na vier uur wandelen beginnen we allemaal toch wel aardig moe te worden en elke keer als we de weg vragen horen we dat het nog een klein stukje is. Opeens staan we voor een mooi geel geschilderd huis en blijkt dat Casa das Ilhas te zijn. De accommodatie wordt door een Vlaamse gerund dus we worden in het Nederlands welkom geheten. We hebben een mooi huisje met uitzicht op het dal. ’s Avonds eten alle gasten aan een grote tafel en worden  alle verhalen  uitgewisseld. Het wordt een hele gezellige avond of komt dat door de zelfgestookte rum en pounche??

De prachtige vallei.

Kinderen willen graag op de foto.



Terrassen op de hellingen.

 

De volgende dag is het nog helder en de mevrouw van de accommodatie heeft een mooie route voor ons uitgestippeld. Vandaag gaan we de kust van San Antao bekijken en nog een korte wandeling maken. We lopen naar de weg en vinden een aluguer waar we mee naar Paul kunnen. Paul blijkt een klein dorpje aan de kust te zijn maar stelt niet zoveel voor. We vinden de volgende aluguer naar Ribeira Grande en rijden langs een mooie kustweg. In Ribeira Grande vinden we een aluguer naar Ponto do Sol een mooi plaatsje aan de noordkust van San Antao. Onze aluguer biedt zich aan om als privé taxi ons naar Fontainhas te brengen een klein dorpje in de bergen niet ver van Ponto do Sol. We kunnen dus gewoon blijven zitten en rijden via een spectaculaire, smalle, steile weg de bergen in. Na een half uur rijden zijn we bij Fontainhas en zijn wederom in een erg mooie vallei terecht gekomen waar een klein dorpje tegen de helling is opgebouwd. We wandelen op ons gemak terug naar Ponto do Sol en genieten van de vallei en de mooie kustweg. Eenmaal terug in Ponto do Sol vinden we een super leuk restaurantje waar we goed kunnen eten.  We nemen verschillende aluguers om in Porto Novo te komen waar de ferry om vijf uur terugvaart naar Sao Vicente. We zijn ondertussen aardig goed geworden in het vinden van alugueres en om van de ene bestemming naar de andere te komen op het eiland. Als we terugkomen in de haven lopen we Gerard tegen het lijf van de Annalena. Ze zijn net binnengekomen en we nodigen ze uit voor een borrel. Het is erg leuk om ze weer te zien en zijn blij dat hun problemen met het beslag van de giek zijn verholpen.

Fontainhas in de rotsen.

 

Eigenlijk zouden we vrijdag vertrekken maar er zijn nog redelijk wat klussen te doen en we willen ook nog graag een dag rust voordat we gaan. Als we ’s ochtends het weerbericht bekijken maakt het niet erg uit of we vrijdag of zaterdag gaan dus wordt het uiteindelijk zaterdag. Vandaag moet er hard gewerkt worden om alles in orde te krijgen. De raymarine meneer komt onze marifoon terugbrengen en wordt getest. Als het goed is moet hij het nu doen. We kopen een nieuwe handmarifoon want van de oude heeft de lader het begeven. We klaren uit en krijgen onze scheepspapieren terug. De nodige boodschappen worden gedaan en met name het vinden van lang houdbaar brood is onmogelijk. Gelukkig kan ik bij een bakker 14 broden bestellen voor morgen. De jongens doen gewoon school en de was wordt gedaan. Raoul en Guido leggen de laatste hand aan de watermaker en jawel hij doet het! Al met al een hectische dag.

Vandaag  kopen we nog wat  verse groenten en vlees en willen  vanmiddags nog naar het strand. ’s Avonds nog uit eten bij Club Nautique, waar ze die heerlijke muziek hebben,  samen met  Gerard en Rommy van de Annalena en dan zijn we klaar voor de grote oversteek. We willen zaterdagochtend vertrekken en zullen zo’n 1750 mijl varen naar Frans Guyana waar we een korte stop willen maken. Als het goed is zullen we daar 14 dagen over doen.  Na een aantal dagen willen we dan doorvaren naar Suriname waar Paulette en de kinderen op ons zullen staan te wachten. We zullen dus een tijdje uit de lucht zijn!!

Sjoerd snorkeling in Baia das Gatas.

Cape Verdian kids in front of their house.

Sjoerd is playing football with Cape Verdian kids.

 

Sitting in the pick up almost in the clouds.

Walking in the haze.

Beautiful green valley.

 



Coast of Fontainhas.

Laatste blik op Gomera met de El Teide van Tenerife op de achtergrond.

Oversteek van La Gomera naar de Kaap Verden.

Als we vrijdagochtend (9-11) wakker worden kijken we als eerste naar het weerbericht. De storm voor de kust van Afrika ligt er nog steeds maar de wind is wel minder geworden. Als we vandaag gaan vertrekken dan zouden we er nog een staartje van mee kunnen krijgen en als we morgen vertrekken dan weten we zeker dat we er geen last van hebben. De keuze is dan ook snel gemaakt want risico’s op zee zoeken we niet op. We maken er een rustige dag van en rommelen wat aan. We kijken ’s avonds een film met de kinderen en gaan vroeg naar bed.

Gat in de genaker.

Zaterdag staan we op tijd op, we hebben er zin in en kleden ons met de crew shirts. We nemen afscheid van de Nederlandse boten op de steiger want de meesten gaan naar Sal op de Kaap Verden en wij naar Mindelo. De meesten zullen we in Suriname weer terugzien aangezien iedereen Kerst wil vieren in Suriname. Vandaag zullen er zo’n 7 boten richting de Kaap Verden vertrekken dus het wordt een hele uittocht. Als we om half 10 vertrekken worden we uitgezwaaid door de Nederlanders. Eenmaal buiten de haven staat er veel wind en we zetten alleen de genua op. Langs Gomera zullen we zeker last krijgen van de acceleratie winden dus we besluiten dicht onder het eiland te blijven. Ondanks dat we niet midden in de acceleratie zone zitten krijgen we toch wind tot 30 knopen over het dek dus we zijn blij dat we alleen op de genua varen. Zodra we denken dat we de zone voorbij  zijn zetten we het grootzeil bij en zetten we koers naar Mindelo. Er staan vervelende golven en het zeil klappert dus na een tijdje halen we het grootzeil er weer af. We besluiten de genaker te zetten en we lopen een tijdje mooi totdat er plotseling ineens 25 knopen wind staat en de boot totaal uit z’n roer loopt. Zijn we nu toch weer in de acceleratie zone beland?? We krijgen met moeite de genaker naar beneden en zien dat hij gescheurd is. We rollen de genua uit en bekijken de schade aan de genaker. Er zit een hele scheur in maar gelukkig langs de naad en plakken de genaker met duck tape. We hopen zo het probleem voorlopig te hebben opgelost.

Plakken van de genaker.

Ondertussen blijft het flink waaien, een goede windkracht 5, dus we blijven alleen op de genua doorvaren want de boot blijft mooi doorlopen en we hebben een gemiddelde van 6,5 knoop. Harder hoeven we ook niet want het is aan boord al weer aardig rock’n roll dus het is wel even goed zo. De eerste uren van de tocht is er redelijk wat marifoon verkeer tussen de boten die vertrokken zijn en we horen dat de Annalena in problemen is gekomen omdat de giek van de mast is gekomen. Ze zijn op de motor teruggegaan naar Gomera. Wat waardeloos voor hun! Als Raoul gaat slapen hoort hij de waterpomp steeds aanslaan. Na wat onderzoek blijkt er water te lekken uit de slang, die van de boiler vandaan komt. We zetten de waterpomp uit want we willen niet te veel water uit de tanks verliezen. We proberen het gat zoveel mogelijk te dichten met tape maar dat lukt niet zo erg want het blijft door lekken. We gaan de nacht in en Raoul en ik lopen om de drie uur wacht. ’s Nachts moeten we meerdere keren gijpen omdat we plat voor de wind varen en de wind de ene keer net uit de ene richting komt en de andere keer uit de andere richting. Al met al een onrustige nacht. ’s Nachts blijkt dat de accu niet genoeg spanning geeft en we moeten de motor aanzetten om de accu’s op te laden want anders doet onze stuurautomaat het niet. Toch vreemd want de accu’s zouden veel meer moeten kunnen hebben.



Heerlijk luisteren naar de luistercd's .
 

Het weerbeeld van de volgende dag is precies hetzelfde. Het blijft hard waaien windkracht 4 tot 5 met vlagen windkracht 6. We veranderen niets aan de zeilvoering dus wat dat betreft is het een rustige dag en we kunnen de hele dag over dezelfde boeg blijven varen. ’s Ochtends zien we een hele groep dolfijnen die een half uur bij de boot blijft zwemmen. Het blijft een spektakel om deze dieren te zien en we genieten er volop van. Voor de kinderen is het een wel pittige dag want de boot beweegt behoorlijk en Luuk is er zeeziek van geworden. Ze kunnen niets anders doen dan luistercd’s luisteren en spelen wat nintendo. ’s Ochtends repareert Raoul de slang van de boiler door er een stuk af te snijden. Dat klusje is dus gelukt, alleen we begrijpen niets van de accu’s. We moeten elke dag een aantal uren de motor aan zetten om de accu’s te laden om voldoende spanning te hebben. We hebben geen idee hoe dit komt! Gelukkig voelt Luuk zich in de loop van de dag wat beter. ’s Avonds luisteren we om 8 uur voor het eerst via de SSB radio naar het Nederlandse Maritiem Net en horen we waar de andere boten zijn en hoe het met hun is. Het is erg leuk om op deze manier contact met elkaar te hebben al kunnen wij voorlopig nog alleen uitluisteren en zelf niet zenden omdat we de aardplaat onder de boot weggehaald hebben in Lanzarote. Ook gebruiken we vandaag voor het eerst de satelliet telefoon om weersberichten binnen te halen en zien dat het morgen wederom tot 20 knopen gaat waaien. ’s Avonds lopen Raoul en ik om de beurt wacht en hebben het aardig rustig.



School aan boord.

We beginnen al aardig in geslingerd te raken en aangezien het vandaag maandag is gaan we gewoon school doen ondanks dat de boot aardig slingert. De jongens zitten allebei aan de lage kant met alleen het boek waaruit ze werken voor zich en de rest van de spullen op de bank want alles vliegt elke keer van tafel. Het is nog een wonder dag ze zich kunnen concentreren maar ze doen goed hun best. ’s Middags lijkt de wind iets rustiger te worden en zetten we het grootzeil erbij met twee reven. De boot ligt nu iets stabieler en we kunnen zelfs met de kinderen een spelletje uno spelen in de kuip. Voor het eten halen we het grootzeil eraf en bomen de genua uit. Zo zeilen we iets rustiger en zijn we klaar voor de nacht. Als we ’s avonds het weersbericht binnenhalen zien we dat het morgenochtend nog tot 20 knopen blijft waaien maar daarna zou het rustiger moeten worden en de wind neemt af naar 15 knopen. Dat klinkt ons als muziek in de oren!

Oversteek cadeau.

Als we op dinsdag wakker worden beseffen we dat we over de helft zijn!! We hebben meer dan 400 mijl gevaren dus we kunnen aftellen!! Na school mogen de kinderen hun cadeau, voor het halverwege zijn van de oversteek, openen. Ze krijgen een pakket waarmee ze met origami zeedieren kunnen maken en zijn er erg blij mee. Wie weet komt er een rustig moment waarop we ze kunnen gaan maken. De weersvoorspelling kloppen precies want ’s ochtends waait het inderdaad aardig maar het neemt inderdaad in de middag af maar de golven blijven voorlopig nog wel hoog. We hijsen het grootzeil weer en varen met twee riffen erin. Tot nu toe hebben we nog geen mooie zonsondergang of opgang gezien want het is elke dag bewolkt en ’s nacht is er geen maan waardoor we vaak slecht zicht hebben. Vanavond kleurt de hemel echter mooi rood en het is een prachtig gezicht.

De volgende dag hijsen we de genaker om wat meer vaart te maken maar doordat de golven nog vrij hoog zijn slingeren we aardig heen en weer en zijn het na een paar uur ook alweer zat. Zeker als tijdens de schooluren de boot ligt te rollen ben ik er wel klaar mee. We varen verder op het grootzeil met twee reven en de genua uitgeboomd. De boot ligt naar verhouding redelijk stil en we vissen deze dag aardig wat af en hebben vijf keer beet. Tot drie keer toe vinden we de vis te klein en tot twee keer springen de vissen van de haak. ’s Avonds eten we dus maar pannenkoeken i.p.v. vis. Overdag hadden we al scholen vliegende vissen gezien en ’s nachts krijgen we twee vliegende vissen aan boord.



Maximum speed met de genaker op.

Waarschijnlijk kunnen we vandaag aankomen want we hebben vannacht erg hard gevaren alleen niet helemaal de goede koers. We zetten dus vandaag het gas erop want onze opstapper Guido zou vanmiddag aankomen in Mindelo en zou het niet mooi zijn als we het toch zouden halen om op tijd in de haven van Mindelo aan te komen. Net als we de genaker willen hijsen hebben we beet en zit er een dorado aan de lijn. Raoul kan hem met de hengel niet binnenhalen dus de lijn wordt om de lier gelegd en met z’n vieren proberen we de vis binnen te halen. Helaas ziet de vis kans om 10 meter voor de boot zich van de haak los te maken, we zijn dan ook erg teleurgesteld. Nu begrijp ik waarom ze het gamefishing noemen en we hebben dit keer duidelijk verloren. We gaan verder met het hijsen van de genaker en het wordt een sportieve zeilochtend. We doen vandaag geen school omdat het de laatste vaardag is wat we ook een beetje willen vieren.  ’s Middags wordt de wind iets minder waardoor het aan boord wat rustiger wordt en uiteindelijk halen we ook nog een dorado binnen voor het avondeten. Wat wil je nog meer!  Aan het einde van de middag hebben we nog contact met Guido via de satelliet telefoon en hij blijkt vertraging te hebben. Wij hebben ondertussen de eilanden van de Kaap Verden al in het zicht en blijven goed doorvaren. Tijdens borreltijd wisselen we de gastenvlag en hijsen de vlag van Kaap Verdie. Uiteindelijk varen we in het donker langs het eiland van Sao Vincente en leggen om half elf in de haven aan en op dat zelfde moment staat Guido voor de poort van de haven. Ongelooflijk hoe we dit zo hebben kunnen uitkienen!! Al met al hebben we een snelle trip gehad en in 5 ½ dag zo’n 800 mijl afgelegd. We gaan nu dubbel genieten van de Kaap Verden!

Harbour of Mindo on the Cape Verdes.

 



Taping the genaker.

 

Sjoerd the little captain.



Raoul during his watch.

Beautiful sky.

Wheel the fish in!!

 

Sunrise at the ocean.

 



Laurierbos van het Garajonay N.P.

Op naar Gomera.

Vrijdagochtend is het grijs en het regent. Toch besluiten we om te gaan varen want als we blijven liggen gaan we toch de hele dag maar een beetje rondhangen. In de stromende regen lopen we naar de Maritieme Politie om een stempel te krijgen dat we ons uitklaren uit Spanje, Santa Cruz is namelijk de laatste haven waar we zo’n stempel kunnen krijgen en de uitklaringspapieren zullen we waarschijnlijk moeten laten zien in Kaap Verdië. We halen alle zeilkleding uit de kast die we al in geen maanden aangehad hebben en vertrekken in de regen. Er staat niet of nauwelijks wind dus we motoren langs het eiland Tenerife en zitten onder de buiskap om niet nat te worden. Toch raar om nu het eiland van zee te bekijken want we hebben hier de afgelopen weken toch aardig wat keren langsgereden met de auto. Halverwege de middag wordt het droog en kunnen we de genua ook bijzetten. Het blijft een grijze dag en als we om half 5 de haven van San Miguel,  in het zuiden van Tenerife, aanleggen begint het weer te regenen.  Op een gegeven moment begint het enorm te waaien en vliegen de stoelen door de bar van de haven.  Daarna begint het weer enorm te regenen en houdt het de hele avond ook niet meer op.



Aankomst in San Sebastian onze laatste haven.

Gelukkig is het de volgende dag mooi weer en genieten we weer heerlijk van het zonnetje. We varen de haven van San Miguel uit en al gauw zien we la Gomera liggen. Als we tussen de eilanden oversteken begint het enorm hard te waaien en zetten we twee reven in het grootzeil. Het kanaal tussen Gomera en Tenerife staat erom bekend dat de wind daar accelereert dus we staan er niet van te kijken. De overtocht gaat dan ook erg snel want het is maar minder dan twintig mijl varen. Eenmaal in de haven krijgen we een plaats aan wat later bijna een Nederlandse steiger wordt. We maken kennis met een nieuwe Nederlandse boot de Ile du Nord met twee kleine kinderen. Ook zien we de Annalena liggen en we hebben via de e-mail gelezen dat de Mero er ook aan komt. De Mero heeft ons op zee al opgeroepen maar onze marifoon blijkt het niet goed te doen en voor onze handheld marifoon zijn ze nog te ver weg. We besluiten om alle Nederlandse boten uit te nodigen voor een borrel bij ons aan boord, zodat we met iedereen kunnen bijkletsen. Het is ontzettend gezellig om iedereen weer te zien en uiteindelijk zitten we met vijf boten te borrelen. Voor de kinderen is het ook erg leuk om weer eens met andere kinderen te spelen dus iedereen is happy! Uiteindelijk blijft de Mero nog gezellig eten maar ja we hebben elkaar ook al sinds Portugal niet meer gezien dus we hebben genoeg te vertellen.

Kerk la Asuncion.

We hebben een heerlijke rustige start op zondag. Raoul en ik verkennen het  dorp terwijl de jongens op de boot blijven spelen met Mats de buurjongen van de Mero.  San Sebastian de Gomeria is de hoofdstad van het eiland maar eigenlijk is het een dorp. Er wonen maar 22.000 mensen op het eiland waarvan 10.000 in San Sebastian. Het is heerlijk dat we zo de haven uit  kunnen lopen en binnen 10 minuten bij een winkel zijn. Wat een luxe want in Santa Cruz deden we er zeker een half uur over! Er heerst in het dorp een gemoedelijke sfeer maar het lijkt er op dat we er wel alles kunnen krijgen.  Het grappige is dat we ook hier weer allerlei sporen van  Christoffel Columbus zien. Zo staat er een huis waarin hij gelogeerd zou hebben voordat hij de oceaan over stak en een kerk waar hij de mis zou hebben bijgewoond. Zo worden we onze hele reis aan Christoffel Columbus herinnert. ’s Middag borrelen we bij de Mero en blijven gezellig eten.

Het zwembad van de parador.

Maandag start de week weer gewoon en wordt er school gedaan. Raoul doet nog wat klusjes en wordt door de buurman de mast in gehesen omdat hij de verstagingen graag wil controleren en de antenne van de marifoon. De verstaging en de antenne van de marifoon zien er nog goed uit. Voor ons is het voorlopig nog onduidelijk waarom de marifoon het niet goed doet. Het apparaat ontvangt wel van dichtbij maar niet van een lange afstand??? De jongens krijgen een ventilator in hun hut zodat het voortaan iets koeler is. ’s Middags gaan we met de Mero heerlijk zwemmen in een parador. De parador ligt op de rots naast onze haven en we hebben een mooi uitzicht op de haven. De parador is prachtig ingericht en erg luxe.  De jongens genieten er enorm van om weer te kunnen zwemmen.

 

Het landschap van La Gomera.

 

We hebben vandaag een auto gehuurd dus we doen even kort school. Gomera is maar een klein eiland en zo’n 24 km breed. Als we noordwaarts rijden zitten voor het grootste gedeelte in de wolken en het begint enorm te plenzen. Gelukkig kunnen we het visitors centrum van het nationale park bezoeken zodat we lekker droog zijn. Gomera blijkt een enorme grote vulkaanberg te zijn met verschillende valleien en met middenin het nationale park Garajonay. Het park ligt vaak in de mist en kent een hoge luchtvochtigheid waardoor het park erg groen is met veel bomen. Het Laurierbos van el Cedro schijnt erg mooi te zijn dus daar gaan we naar toe. Er zijn in la Gomera nauwelijks rechte wegen dus ik word bijna wagenziek van alle bochten. Het is een hele mooie tocht door het bos maar bij de uitzichtpunten zien we niets vanwege de mist. Eenmaal bij het laurierbos aangekomen zien we een wandelroute en besluiten, die een deel te lopen. We lopen dwars door het laurierbos en komen uit bij een beekje. Het is er prachtig en het lijkt wel alsof we door de regenwouden lopen. Alle bomen zijn begroeid met mos en het lijkt wel alsof er een soort lianen groeien. Uniek gewoon!! Als we weer terug bij de auto zijn begint langzamerhand de zon weer te schijnen en zien we pas hoe mooi de omgeving is. Bij een uitzichtpunt zie je duidelijk de diepe valleien en hoe de mensen de valleien hebben bewerkt en er allerlei terrassen in gemaakt hebben. We rijden naar de kust naar het badplaatsje Santiago. Het woord badplaats is erg groot want er is nauwelijks een strand alleen maar wat kiezels. Het is een leuk plaatsje aan zee en met een haven maar wel zo ontzettend rustig!! Aan het einde van de dag rijden we terug naar San Sebastian en doen we boodschappen. In de straat van de supermarkt vinden we een kapper dus alle mannen worden goed kort geknipt.

Jarige jet.

Woensdag is de grote dag want dan ben ik jarig. De mannen versieren de kajuit en als cadeau krijg ik een mooi buitenlamp en waterkoker. De verjaardagstaart is heerlijk en komt helemaal uit Tenerife.  De jongens vinden dat er vandaag geen school gedaan hoeft te worden want de juf is jarig. Ik kan ze geen ongelijk geven en we maken er een ontspannen dag en de enige opdracht die ik ze geef is om een poster voor de jarige te maken als schooltaak. ’s Middags  doen we boodschappen want we hebben bijna alle Nederlandse boten in de haven uitgenodigd om te komen bbq’en dus er moet nog het nodige worden voorbereid. De hele dag straalt de zon maar als de gasten zo rond vijf uur komen begint het hard te regenen. Koen biedt aan om zijn zonnetent te gebruiken als regenscherm zodat we uiteindelijk de hele kuip dicht krijgen en iedereen droog zit. Uiteindelijk hebben we zo’n veertien volwassenen en 8 kinderen aan boord dus Raoul staat volle bak te bbq’en op het voordek en ik manoeuvreer  tussen de gasten met de benodigde drankjes en etenswaren. Het is reuze gezellig en ik voel me dan ook echt jarig. Zeker als na de bbq de verjaardagstaart opnieuw wordt aangestoken en er gezongen wordt.

Helemaal jarig!

De volgende dag is het wel even puinruimen aan boord maar we kijken allemaal terug op een onvergetelijk feest. De school begint daardoor vandaag wat later! We bekijken de weersverwachtingen en besluiten de volgende dag te vertrekken. Het wordt waarschijnlijk een sportieve overtocht want er staat redelijk wat wind maar als het goed is moet het wel te doen zijn. We maken de boot van binnen en van buiten goed schoon en doen de laatste boodschappen. ’s Middags gaan we met de jongens nog even naar het want zodat ze nog even heerlijk kunnen spelen. ’s Avonds eten we de laatste resten van de bbq op met de Mero en maken nog kennis met een nieuwe boot met kinderen die vandaag zijn aangekomen. We krijgen nog een mooie Nederlandse vlag van Bertie van de Blues, die ze zelf genaaid heeft als verjaardagscadeau, want onze oude was helemaal gerafeld. Nog snel even een laatste borrel halen bij de Annalena en dan moet het morgen maar gaan gebeuren als er geen onverwacht weersomstandigheden optreden. Morgen bekijken we de laatste keer de weersberichten, kopen nog wat verse groente en fruit en zullen dan rond de middag vertrekken.  Het is 800 mijl varen naar Mindelo op de Kaap Verdische eilanden dus als het goed is zouden we er ongeveer volgende week vrijdag kunnen zijn.

Colourful San Sebastian de la Gomera.

Harbour of San Sebastian de la Gomera.

Little cobbled street.

 

Beautiful drive through the Laurel forrest.
 

Stream in the Laurel Forrest.




The kids are having their own party.

 

 

 

Ucanca vlakte met de El Teide op de achtergrond.

Santa Cruz

Het zwembad aan de boulevard.

Vrijdagochtend gaan we met z’n allen Santa Cruz in om de stad aan Raoul’s moeder te laten zien. Ze is gisterenavond aangekomen en ziet nu voor het eerst bij daglicht de stad. De kinderen nemen de i-pod mee en we hebben daarop een geocache gedownload. Het kompas werkt niet zo goed in de stad dus ze lopen de route via de kaart. Helaas komen we erachter dat de geocache  1,2 km van ons vandaan verstopt is maar dat we er niet rechtstreeks naartoe kunnen lopen en zouden via een enorme omweg de berg op moeten klimmen. We houden het dan ook maar voor gezien maar zijn ondertussen wel bij het mooiste park van Santa Cruz uitgekomen!  Het park is erg mooi onderhouden en staat vol met prachtige bloemen, bomen en kunstwerken. De jongens hebben hun stepjes weer mee en maken van het park één groot crossterrein. Via allerlei leuke pleintjes en nauwe steegjes lopen we weer terug naar de boot. Aan boord bak ik pannenkoeken wat altijd een groot feest is. Aan het einde van de middag rijden we naar een groot zwembad aan het einde van de boulevard. Het zwembad is ontworpen door de César Manrique een bekende kunstenaar uit Lanzarote. Het ziet er prachtig uit met meerdere baden om in te zwemmen. De baden zijn zo groot dat er verschillende eilandjes in ontworpen zijn. Vanuit het zwembad kun je zo naar de zee kijken. Ondanks dat het zo’n mooi zwembad is zijn er bijna geen mensen in het zwembad.

 

De top van de El Teide



Volgens de weerberichten zou het op zaterdag mooi weer zijn en daarna wordt het weer vrij instabiel. We besluiten dan ook om zaterdagochtend vroeg op pad te gaan om Tenerife te bekijken, met als hoogtepunt een bezoek aan de El Teide. Als we de snelweg verlaten rijden we door een bergachtige, bosrijke omgeving en bij een uitzicht punt zien we de El Teide al majestueus liggen. We verlaten het bos en komen uit in een vulkaan vallei  met prachtige lavaformaties. Het is een fantastisch, maanachtig landschap met lavabrokstukken in geel tot donkerbruine kleurschakeringen . Af en toe is het lava zo vergruisd dat het zand lijkt. Wat een verschil met Lanzarote waar de lava donkerpaars, rood en oranje gekleurd was. Op Lanzarote hebben de vulkaanuitbarstingen veel recenter plaatsgevonden dan op Tenerife. De El Teide is niet te missen want de vulkaan is 3735 meter hoog en we kunnen met de kabelbaan tot 3535 meter komen. Het is boven een stuk kouder maar we hebben een prachtig uitzicht over vulkaanvallei. We lopen over een wandelpad tussen de lava door naar een uitzichtpunt waar we de noordkant van het eiland en de zee kunnen zien. Het eiland La Palma is al goed zichtbaar en lijkt erg dichtbij. Als we weer beneden zijn is het gelukkig weer aangenaam warm. De volgende stop is Los Roques de Garcia, een steenformatie in de vulkaanvallei. Het is wederom een prachtig gezicht en we zijn behoorlijk onder de indruk van het landschap van Tenerife. We rijden verder westwaarts en lunchen in Vilaflor en eten voor het eerst paëlla. Villaflor ligt op 1460 meter hoog en tijdens het eten komt de mist opzetten. 

Los Roques met de El Teide.

Na het eten rijden we dan ook zo snel mogelijk naar beneden om weer van de zon te genieten. Het dichtstbijzijnde strand is het zwarte lavastrand bij la Galletas waar enorme golven staan dus de jongens hebben de tijd van hun leven. Als we aan het strand liggen hebben we uitzicht op la Gomera het volgende eiland waar we naar toe zullen varen. Op de terugweg nemen we de snelweg en zijn voordat we het weten weer terug in Santa Cruz.

 

 

 

Koloniaal huis in Laguna.

Vandaag doen we het wat rustiger aan en rijden gedurende de morgen naar het stadje Laguna wat een heel mooi historisch centrum heeft en tot UNESCO behoort sinds 1999. We parkeren de auto net buiten de stad en lopen het centrum in. Het is zondag en de winkels zijn dicht maar toch is de stad erg levendig en er lopen veel mensen op straat wat voor een aangename sfeer zorgt. Het centrum is inderdaad erg mooi en goed onderhouden. Er staan vele oude koloniale huizen met de typische houten balkons en binnentuinen. Als we op het terras zitten begint het te regenen en lopen we terug naar de auto. We verkennen de noordkant van het eiland op zoek naar een paar natuurlijke zwembaden die we uiteindelijk ook vinden maar niemand heeft zin om te zwemmen in de regen. We rijden terug naar de boot, waar oma spelletjes speelt met de kinderen. ’s Avonds is het gelukkig weer droog en gaan we naar het Auditiorium van Tenerife, want we hebben kaartjes gehaald  voor een moderne dansvoorstelling. Het auditorium is het concertgebouw van Santa Cruz en een markant gebouw. Het heeft wel een beetje de vorm van een schelp en is ’s avonds mooi verlicht. Het is erg leuk om in het gebouw rond te lopen en in één van de zalen te zitten. De dansgroepen komen uit verschillende landen en dansen verschillende stijlen waardoor er veel afwisseling in het programma is. Het is voor iedereen genieten en zelfs de jongens vinden het leuk alhoewel ze sommige dansen wel erg lang vinden duren.

1000 jaar oude drago boom.

Gelukkig schijnt vandaag de zon weer en verkennen Raoul en zijn moeder verder de stad terwijl ik school doe met de jongens want het is weer maandag! ’s Middags rijden we naar de noordkant van het eiland naar het plaatsje Icod de los Vinos waar de 1000 jaar oude Drago boom staat. Ze hebben er een hele attractie van gemaakt en je kan een park in om de boom te bekijken. Wij besluiten om de boom vanuit de verte te bekijken. Het plaatsje zelf is erg authentiek en pittoresk met oude koloniale huizen. Het valt ons op hoe groen maar ook hoe mooi en verzorgd de noordkant van het eiland is t.o.v. het zuiden. Het zuiden is erg dor en vonden wij erg rommelig aandoen. We volgen de kustweg naar Charachico een plaats dat 300 jaar geleden is weggevaagd door de vulkaanuitbarsting en opnieuw is opgebouwd. Het dorp ligt pittoresk gelegen aan zee en er zijn natuurlijke zwembaden ontstaan in de lavarotsen aan zee. Helaas kunnen we er niet zwemmen want er is een filmopname bezig. We  balen ervan want we zijn het halve eiland overgereden!  We besluiten terug te rijden naar Santa Cruz om in ons eigen zwembad aan de boulevard te gaan zwemmen, ook leuk.

De boodschappen.

Dinsdag is alweer de laatste dag van het bezoek van Raoul´s moeder. We doen kort school en gaan daarna met z´n allen naar het Science museum in Laguna. Het is een interactief museum en de kinderen kunnen allerlei experimenten doen. Luuk is helemaal onder de indruk van het tijdreizen. Er is een experiment dat laat zien dat hoe sneller je gaat hoe langzamer de tijd gaat. Wat zou er gebeuren als je sneller gaat dan het licht? We bezoeken het planetarium en zien een film over het heelal. Volgens Luuk was dit één van de leukste museums die hij ooit bezocht had alhoewel het Voetbalmuseum in Middelburg  ook erg leuk was! Jammer genoeg is de tijd gevlogen en moeten we Raoul´s moeder al weer naar het vliegtuig brengen. We rijden naar het zuiden van het eiland waar we pas goed merken hoe hard het waait. Er was inderdaad een goede zuidwester windkracht 7 voorspeld. We zijn ruim op tijd op het vliegveld waar we met z´n allen kunnen eten en op ons gemakt afscheid kunnen nemen. Het zijn mooie dagen geweest en we zijn blij dat Raoul´s moeder ons heeft kunnen bezoeken en het reisleven even mee heeft kunnen maken. Aangezien dit de laatste dag is dat we de auto hebben rijden we in Santa Cruz nog één keer naar Carrefour om boodschappen te doen voor de oversteek. Dit keer kopen we de wijnen, blikken, pasta´s en lekkernijen. Wederom komen we met een karrevracht boodschappen in de haven waar we weinig merken van de harde wind dus we liggen mooi beschut. De boodschappen worden in allerlei vakjes, gaten en kastjes weggestopt en na een tijdje ziet de boot er weer gewoon uit.

Als we woensdagochtend wakker worden regent het dus we doen geen moeite om vroeg op te staan. We starten de dag rustig op en doen school. Sjoerd heeft via het internet zijn grote tafeldiploma gehaald dus we zijn weer een mijlpaal verder. Ook hebben we een internet abonnement genomen op een Engelse Math website waarmee ze ook op hun oude school (BIS) gewerkt hebben, want ze vliegen door de Nederlandse leerstof heen en dit is een leuke aanvulling.  Ook hebben we op de luchthaven Engelse boeken gekocht en proberen daarmee hun Engels op peil te houden. ´s Middags is het gelukkig weer droog en gaan we nog wat laatste inkopen doen in de stad. ´s Avond komen Jan-Willem en Attie borrelen van de Quies. Zij hebben al eerder een reis om de wereld gemaakt en het blijft leuk om hun verhalen te horen.

Donderdag is het weer nog steeds instabiel maar we zien alweer boten uit de haven vertrekken. Wij wachten nog één dag want er staat nog steeds een goede zuidelijke wind en daar moeten we precies naar toe. Morgen komt de wind nog steeds uit het zuiden maar het waait dan minder hard dus dan wagen we het er maar op. Vandaag nog maar even de laatste klussen doen, wassen, school etc. We draaien de verstagingen nog eens wat strakker aan want die stonden wat slap, voor de derde keer maakt Raoul de wc pomp, kaarten worden voor de oversteek naar de Kaap Verden gekopieerd voor de kaartenplotter buiten etc. We lopen nog een laatste keer Santa Cruz in om afscheid te nemen en we vinden het allemaal erg jammer om weg te gaan. We hebben hier een erg mooie tijd gehad en eerlijk gezegd vindt ik dat Tenerife als eiland het meest te bieden heeft van de Canarische eilanden, al zijn de eilanden moeilijk te vergelijken omdat ze allemaal zo anders zijn. Morgen is het plan om langs de kust van Tenerife naar het zuiden te varen en een stop te maken in las Galletas in het zuiden  en dan zaterdag door te varen naar Gomera.

 

Auditorio of Santa Cruz.

Park in Santa Cruz.

 

The whole family at the El Teide.

Garachic at the Norhtern Coast.

Kids having fun.