Velas op Sao Jorge, met op de achtergrond het eiland Pico.

Sao Jorge en Terceira, onze laatste eilanden van de Azoren.

Na alle bekenden gedag gezegd te hebben in de haven van Horta, varen we vrijdag rond de middag naar Sao Jorge dat maar zo’n 20 mijl verderop ligt. Er staat niet veel wind, maar met alle zeilen op lopen we toch nog zo’n 6 knopen, omdat er nauwelijks golven staan. Het is een heerlijke zeilmiddag en we genieten van de tocht. We varen vlak langs Pico en komen aan het einde van de middag in de haven van Velas aan, waar we vriendelijk worden opgewacht door de havenmeester. De haven van Velas is klein en er liggen weinig buitenlandse boten, na Horta voelt deze haven aan als een oase van rust. Het stadje zelf is ook niet groot maar heeft een mooi oud centrum met een prachtige kerk en 18^e eeuwse stadspoort. Ook Velas straalt enorm veel rust uit dat ’s avonds ruw verstoord wordt door de pijlstormvogels, die hun nesten hebben op de rotswanden en urenlang boven de haven vliegen met de roep ‘ah-kee-kee-kee’!

De oude stadspoort van Velas.

De volgende morgen huren we een auto om het eiland te bekijken. Sao Jorge heeft de vorm van een sigaar, het is 54 km lang en 7 km breed, de kusten bestaan uit steile vulkanische rotswanden met hier en daar vruchtbare vulkanische lavagrond, die in zee uitloopt en fajas heten. Als eerste rijden we door de groene hoogvlakte, in het midden van het eiland, waar vooral koeien lopen te grazen. Het is dan ook niet gek dat Sao Jorge de beste kazen maakt van de Azoren en we stoppen bij één van de kaasfabrieken om kaas te kopen. We rijden door naar de noordkant van het eiland, waar we stoppen bij een uitzichtpunt en een prachtig uitzicht hebben op Faja do Ouvidor. Het eiland is echt een wandeleiland en je kunt vele wandelingen maken. Wij hebben een wandeling uitgezocht naar de krater van Santo Cristo, dat nu een lagune is en willen dan weer terug lopen. We laten de auto op de hoogvlakte achter en wandelen een mooie groene vallei in.  

We passeren meerdere keren een wildhek.

Het wandelpad is redelijk steil en jammer genoeg staan de heggen van hortensia’s nog niet in bloei, maar desondanks is het een fantastische tocht met prachtige uitzichten over de vallei, de kust en de zee. Het is heel erg helder vandaag en we kunnen zelfs het eiland Graciosa in de verte zien liggen. Als we in het lagere gedeelte van de vallei zijn komen we in een bos uit en lunchen, brood met kaas op een brug bij een riviertje. Na de lunch kunnen we er weer tegen en zien onderweg verschillende watervallen, voordat we uiteindelijk de ‘Caldeira de Santo Cristo’ zien liggen. Ondertussen zijn we al meer dan twee en een half uur aan het wandelen en zien het niet zitten om dezelfde weg terug omhoog af te moeten leggen, dus we besluiten de wandelroute af te lopen naar Faja dos Cubres. We lopen langs de huizen en velden van het dorp Faja Santo Cristo, dat erg afgelegen ligt van de bewoonde wereld en de bewoners kunnen alleen via een ‘quad’ pad naar het volgende dorp, waar een weg is. We zien dan ook bij de paar huizen dat het dorp rijk is dat de quad voor de deur geparkeerd staat. Wij wandelen over dit ‘quad’ pad, langs de kliffen met prachtig uitzicht over de zee naar het dorp Faja dos Cubres. Aan het einde van de middag komen we hier aan en zijn blij als we bij een café kunnen uitrusten en de eigenaar voor ons een taxi wil bellen. Uiteindelijk zijn we uren aan het wandelen geweest, maar het was zeker de moeite waard! De taxi brengt ons netjes terug naar de auto en we zijn te moe om nog verder het eiland te ontdekken en rijden terug naar de haven.
 



Een prachtige wandeling door de vallei naar Santo Cristo.

Zondagochtend vertrekken we om zeven uur naar Terceira voor een tocht is van 52 mijl. Het zonnetje schijnt als we vertrekken en er staat een mooi windje. We hijsen alle zeilen maar moeten helaas na een uur alle zeilen er weer eraf halen, omdat we precies tussen de twee eilanden Sao Jorge en Pico varen en daardoor helaas geen wind meer hebben. Het grootste deel van de dag varen we langs het eiland Sao Jorge en de wind neemt pas weer toe als we bij het oost puntje van het eiland zijn. We rollen de genua uit en lopen gemiddeld zo’n 7 knopen. Ondertussen is het erg bewolkt geworden en grijs. We kunnen niet wachten totdat we in Terceira aankomen, want het is ook nog eens onaangenaam koud geworden en we trekken de zeilpakken aan. We sms’en Marlies en André, die op Terceira zijn, onze aankomsttijd in Angra do Heroismo door, waar ze ons zullen opwachten. Het is erg leuk om binnengehaald te worden op Angra door hun en we vinden gelukkig snel een plekje in de Marina. We kletsen bij en gaan ’s avonds met André en Marlies uit eten in een pizzeria, waar we de enige klant zijn maar desondanks toch nog een uur op ons eten moeten wachten!

 



Een mistroostige aankomst op Angra do Heroismo.

Sjoerd zwaait vrolijk naar Marlies en André.

De haven van Angra do Heroismo.

Gelukkig schijnt de volgende dag de zon weer en ziet de wereld er weer een beetje vrolijker uit. ’s Ochtends doe ik eerst school met de jongens  en daarna bekijken we de stad. Angra do Heroismo is een prachtige oude stad en is onderdeel van UNESCO. De haven ligt pal aan de kade van de stad waar vroeger de scheepswerven waren. We lopen een stadroute en bekijken de vele prachtige kleurrijke huizen, kastelen en kerken. Het is een genot om in de stad rond te lopen en de bloemen van het stadspark, waaronder ook hortensia’s, staan prachtig in bloei. Door het stadspark heen lopen we naar een fort dat op een heuvel staat en vanwaar we een prachtig uitzicht hebben over de stad. Na al deze indrukken gaan we terug naar de haven waar de huurauto al klaarstaat, die Raoul ’s ochtends gehuurd heeft. We hebben namelijk van Pieter van de Ostrea gehoord dat er deze avond in het volgende dorp een ‘tourada’, een straat stierengevecht,  gehouden wordt waar we graag naar toe willen. Nu we toch een auto hebben doen we alvast de meeste boodschappen voor de volgende oversteek, zodat dat ook weer gebeurd is.

De stier kijkt kwaad om zich heen.

Gelukkig kunnen we Marlies en André nog net op tijd bereiken en zij hebben ook wel zin om mee te gaan. We rijden op goed geluk naar Boa Horas waar de ‘tourada’ gehouden worden en als we  veel mensen langs de weg zien lopen zetten we de auto op een parkeerplaats neer. Naarmate we dichter bij het centrum van het dorp komen zien we steeds meer poorten, ramen en deuren afgetimmerd met hout en mensen op de omheinde muren zitten. Tijdens de tourada laten ze namelijk een stier op straat los en vrijwilligers mogen die uitdagen. Wij zoeken ook een veilig plekje op een muur, maar Raoul lijkt het wel leuk om mee te doen en staat in de voorste rijen. Als we vuurwerk horen wordt de eerste stier losgelaten, maar hij blijkt aan een touw te zitten en door mannen in kledendracht te worden vastgehouden. Het valt dus allemaal wel mee maar toch ziet de stier er gevaarlijk uit en als hij uitgedaagd wordt zetten alle mannen het op een lopen!  In totaal kan er met vier stieren gevochten worden maar wij houden het na de tweede stier voor gezien. Toch leuk om eens zo’n volksfeest van dichtbij te hebben meegemaakt!

De stier wordt uitgedaagd met o.a. een paraplu.

Dinsdag gaan we met de huurauto en André en Marlies op pad om het eiland te bekijken. Jammer genoeg is het vandaag grijs en grauw en rijden we totaal in de mist op de hoogvlakte van het eiland. Volgens de reisgids rijden we langs een prachtige route met heggen vol hortensia’s, maar helaas zien we daar niets van. Raoul moet vol op de rem als we onverwachts middenin een kudde koeien belanden, op weg naar de melkstal. Als we eenmaal aan de noordkant van het eiland zijn klaart het plotseling op en schijnt de zon. In Biscoitos drinken we koffie bij de natuurlijke zwembaden, waar zelfs mensen aan het zwemmen zijn en liggen te zonnebaden. Na de Carieb vinden wij dit toch echt te koud! De golven van de zee bonken tegen de lava stenen op wat een spectaculair gezicht is en we hebben een prachtig uitzicht op de kust. We rijden verder via de noordkant naar Praia da Vitoria, het enige goudgele strand van de Azoren. Aangezien we hier later in de week naar toe willen varen checken we of er plaats is in de haven, maar helaas de haven is vol en er komt de komende dagen ook geen plek vrij.

We belanden in een kudde koeien.

We blijven dan maar in Angra do Heroismo liggen wat zeker geen straf is. We lunchen heerlijk in het zonnetje op de boulevard van Praia de Vitoria. ’s Middags rijden we weer naar het centrum van het eiland, omdat we de grot ‘Algar do Carvao’ willen bezoeken en wederom zitten we volop in de mist. De grot is echt de moeite waard want het is één van de weinige lege vulkanen in de wereld, die je kunt bezoeken. Zo’n tweeduizend jaar geleden heeft er een uitbarsting plaatsgevonden, maar die kon niet door de dikke basalt laag heen breken. De lava is daarna weer in de aarde teruggestroomd en heeft lege kamers achtergelaten in de aarde. Bij de tweede uitbarsting een aantal jaar later, is het wel gelukt om een opening in de aardkorst te maken en is er een soort pijp ontstaan. Indrukwekkend om te zien en er zijn zelfs stalactieten gevormd door het regenwater.  Toch zijn we blij als we weer buitenstaan want het was aardig koud in de grot. We rijden terug naar Angra waar we van de andere boten horen dat het de hele dag mistig is gebleven in de stad dus we zijn blij dat wij in ieder geval wat zon gezien hebben. ’s Avonds gaan we met Pieter en Sabine van de Ostrea en Gijs en Willem van de Flying Swan uit eten en hebben een gezellige avond. Marlies en André nemen Luuk en Sjoerd mee uit eten en spelen met hun Yahtzee op de boot, zodat ook zij een reuze gezellige avond hebben!

De golven bij Biscoitos.

 

Als we woensdag de weerberichten bekijken lijkt het er ineens voor het weekend aardig uit te zien om te vertrekken. We volgen al dagen het weersbericht,  maar tot nu toe trekt de ene na de andere depressie over en hadden we het gevoel dat we hier nog wel een tijd zouden moeten blijven. Het lijkt nu of het Azoren hoog langzamerhand weer boven de Azoren komt te liggen, waardoor de depressies wat noordelijker langs gaan en het weer op de Atlantische Oceaan wat rustiger wordt . Onze opstapper Dick komt vrijdag aan en vindt het geen probleem om dan gelijk te vertrekken. Ik doe school met de kinderen terwijl Raoul nog de nodige klussen aan de boot doet. Later hijs ik Raoul de mast in om de verstagingen na te kijken, wat we altijd doen voor een grote oversteek. Ondertussen is het heerlijk warm weer geworden en ga ik met de kinderen naar het strand dat naast de haven ligt. Voor het eerst sinds Bermuda lig ik weer eens heerlijk, met een goed boek te zonnen en de jongens vermaken zich ook goed op het strand met een balspel. Later op de middag komen André en Marlies nog een laatste keer gezellig borrelen want morgen vliegen ze terug naar Nederland. Ze weten nog een leuk restaurant waar we gaan eten en een erg leuke avond hebben. Het is erg leuk en vooral ook gezellig om hun hier in de Azoren gezien te hebben!
 

Borrelen met Marlies en André

De volgende morgen zwaaien we ze vroeg uit en maken ons klaar voor de dag. We doen ’s ochtends eerst school en beginnen aan de voorbereidingen voor de oversteek. We wassen al het beddengoed, de hut van Dick wordt klaargemaakt, het weblog wordt geschreven en Raoul doet nog wat bootklussen. Terwijl wij bezig zijn met het klussen vermaken de jongens zich prima met hun skeelers, want naast de haven ligt een prachtig mooi terrein daarvoor. Zo zijn we de hele dag bezig met van alles en nog wat en halen ’s middags nog een borrel bij de Ellinor, een Nederlandse boot die we al eerder in Horta hebben gezien.  

De coole waveboarders van Angra do Heroismo!

Vrijdagochtend is het grijs en miezert het. We bekijken het weersbericht en het ziet er nog steeds goed uit dus we gaan er voorlopig nog even vanuit dat we morgen rond de lunch gaan vertrekken. We wassen de rest van de kleding, doen school en skypen nog eens met de moeders. In het café bij de haven komen we Maurice en Carmen weer tegen van de Sterre en Pieter van de Ostrea. Het blijft nog steeds erg gezellig in de Azoren , we spreken een borrel met Pieter af en een late eetafspraak met Maurice en Carmen. Tussendoor moeten we dan nog de laatste boodschappen en Dick van het vliegveld halen. Zo wordt het nog een hectische dag! We zijn bijna klaar voor de oversteek van zo’n 1200 mijl naar Falmouth in Engeland waar we hopelijk zo’n 9 of 10 dagen over denken te doen.

 

Angra do Heroismo



Beautiful square in front of the church.

 

 

 



Nice cheeses of Sao Jorge.

The crater of Santo Cristo which turned into a lagoon.



 

The boys at a save spot.

Raoul waiting for the bull with the other men.



Stalactites at the cave.



With André and Marlies at the Natural Swimming Pools, the rough and the calm pools.

 

                                      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kids playing at the beach of Angra.

We spend a lot of time in the bar of the marina.

Dick our new crew member!