Heineken Regatta, Sint Maarten.

St. Maarten



Dinsdagochtend begint Raoul al vroeg om de kapotte verstaging eraf te halen. Hij gaat de mast in en rond negen uur is het hele karwei klaar en zijn beide verstagingen, die we willen vervangen eraf. We willen namelijk ook de verstaging aan de linkerkant van de mast vervangen, zodat aan beide kanten nieuwe verstagingen zitten. De tuigerij maakt de nieuwe stagen op maat, walst de terminals erop en rond de middag is Raoul al weer bezig om de nieuwe verstaging te monteren. De boot is ondertussen in een werkplaats verandert waardoor wij grotendeels van de dag in het internetcafé Lagoonies doorbrengen dat vlak voor de deur ligt, wat goed uitkomt want het blog moet weer geupdate worden! Aan het einde van de dag is de hele klus geklaard en zitten er een nieuw paar verstagingen op de boot. Heerlijk dat dit probleem ook weer verholpen is!! 




Raoul in de mast aan het werk.

We hebben aan de tuigerij gevraagd of we nog een dag langer aan hun steiger mogen liggen omdat we vandaag de buitenboord motor voor reparatie wegbrengen. De motor staat op het punt om het te begeven en zonder buitenboord motor is het lastig om voor anker te gaan, want dan hebben we geen vervoer meer naar de kant. Gelukkig kunnen we blijven liggen maar het nadeel is dat het ontzettend warm wordt op de boot omdat er geen zuchtje wind bij de kant staat. Ook vandaag brengen we dus veel tijd in het internetcafé door waar het wél goed toeven is. Tot onze schrik komen we erachter dat we niet meer bij ons hotmail adres kunnen dus het zit even niet mee. Gelukkig zijn er ook nog een paar lichtpuntjes want de motor is aan het einde van de dag gerepareerd en de Annalena komt in de haven naast ons liggen. Ook hebben we ons ondertussen ingeschreven voor de Heineken Regatta, die a.s. vrijdag begint. In St. Eustatius waren er tijdens de borrel bij het zwembad met de Nederlanders al plannen gesmeed om mee te doen en uiteindelijk gaan we met onze boot meedoen en Marieke en Bas van Mare Liberum als mede organisatoren. Als we aan het einde van de middag met Gerard en Rommy zitten te borrelen zien we de Mare Liberum aankomen varen en ze gaan bij ons aan de steiger liggen. Natuurlijk komen ze ook gezellig mee borrelen en voordat we het weten heeft niemand meer zin om te gaan koken. Het internetcafé Lagoonies heeft vandaag paella op het menu staan want ons allemaal erg lekker in de oren klinkt en verhuizen we met z’n allen daarheen.

Op anker in de Simpson Bay.

Donderdagochtend wordt het toch echt tijd om bij de steiger van de tuigerij weg te gaan, maar we maken we laden eerst de boot vol. We lopen naar de Grande Marche supermarkt en komen met een volle winkelwagen uit de winkel. Gelukkig kunnen we de boodschappen laten bezorgen en rijden we zelf mee, een ideaal systeem! Rond de middag vertrekken we en varen we de Simpson lagune over naar de ankerplaats. Als we eenmaal liggen komt de Mare Liberum erbij, de Annalena en we zien de Ostrea ook binnenkomen. Zo lijkt het wel een kleine enclave met Nederlandse boten. Op zich wel handig want alle van elke boot vaart er wel iemand met ons mee tijdens de Heineken Regatta en zo kunnen we de logistiek simpel houden. Bas helpt mee met de voorbereidingen om onze boot weer om te toveren tot wedstrijdboot. Zo gaat de buiskap eraf, de surfplank, duikflessen, netten van de zeereling en stallen we alles op hun boot. We hebben er in ieder geval allemaal erg veel zin in!



Jongste crew van de Heineken Regatta.

De volgende ochtend leggen we bij de Mare Liberum aan en stappen Marieke, Bas en de kinderen aan boord om mee te varen met de wedstrijd. Even later komen Rommy en dochter Lynn van de Annalena eraan, Pieter van de Ostrea en met Jo de Duitse solozeilers en is onze bemanning compleet. Als we om negen uur voor de brug liggen om naar buiten te varen lijkt het wel spitsuur. De stemming zit er overal goed in en we worden toegejuicht door mensen van het balkon van de St. Maarten Yacht Club, dat tijdelijk is omgetoverd tot het Heineken Huis. Eenmaal buiten in de Simpson Bay aangekomen nemen we alle posities van iedereen door en maken we ons klaar voor de start. We varen mee in de Lotery class, die bestaat uit zo’n elf totaal verschillende boten waarvan wij met onze 40 foot één van de kleinsten zijn. Daarnaast zijn er nog zo’n zes andere klassen die dezelfde wedstrijdbaan varen als wij.  Wat een spektakel is het om rond te varen tussen al deze boten en de adrenaline stijgt. We hijsen de zeilen en oefenen een aantal zeilmanoeuvres.


De brug van Simpson Bay.

Als ons waarschuwingsschot afgaat hebben we nog 5 minuten voor de start en blijken we totaal verkeerd te liggen omdat er een paar grote catamarans vlak voor de startlijn liggen, die daar totaal niets te zoeken hebben. Er wordt heel wat geschreeuwd maar helaas levert het ons een slechte start op. Het eerste rak moeten we hoog aan de wind en we doen ons best om de achterstand goed te maken.
De kinderen zitten allemaal aan de hoge kant en elke keer als we overstag gaan, kruipen ze netjes over het brugdek naar de andere kant. We duiken elke baai in om gebruik te maken van de stroming en halen zo veel boten van andere klassen in. Het leuke van deze wedstrijd is dat het wedstrijdveld zo groot is, zodat er altijd wel andere  boot bij je in de buurt is. Als we bij Phillipsburg zijn ronden we de boei en varen we halve wind langs de oostkant van het eiland richting het noorden waar een ander boei ligt. Nadat we deze gerond zijn varen we zuidwaarts terug naar Philipsburg en hijsen de genaker. Het is een krappe koers om de genaker te varen en komen erg dicht onder de kust met veel ondieptes maar het lukt net. Als we de boei bij Philipsburg ronden is het voor de wind naar de finishlijn. Het is bloed warm voor de wind en we zijn dan ook blij dat we er zijn. Uiteindelijk komen we als vierde over de startlijn wat niet slecht is. Later blijkt dat we door onze rating vijfde geworden zijn maar we begrijpen niet hoe deze rating is samengesteld want we moeten bijna even hard varen als een 46 footer?? Waarschijnlijk is de rating voor sommigen ook een lot uit de loterij???? Toch hebben we allemaal een super dag gehad en komen tot de conclusie dat dit toch een andere manier van zeilen is dan wat we het laatste half jaar gedaan hebben!!  Terug in de  Simpon Bay Lagune heeft Gerard van de Annalena een heerlijke maaltijd klaar staan voor de hele bemanning en hebben we later nog een hele gezellige avond waar de rum rijkelijk vloeit!!



Pieter: voordekker



Raoul: schipper



Marieke: genua trim



Woensdagochtend starten we weer in Simpson Bay en varen we bijna met dezelfde bemanning, helaas kan Pieter vandaag niet mee, maar Gerard heeft zich nu bij ons aangesloten. Dit keer hebben we een super start, die wel bloedstollend spannend is want links van ons zitten er een aantal boten zo dichtbij dat we er zo op over kunnen stappen. Rechts van ons is er ook geen ruimte want we  passeren rakelings het startschip en ik roep snel tegen de kinderen dat ze hun benen binnenboord moeten halen, zo vlak gaan we erlangs! Raoul staat achter het roer en ziet een andere boot achter ons bijna tegen onze bimini aankomen. We halen allemaal opgelucht adem als we ons na de start snel vrij kunnen varen. Toch geeft het ook een enorme kik dat we zo goed gestart zijn maar ben ik blij dat het goed gegaan is want we racen op het moment wel met ons ‘huis’! Het eerste rak is aan de wind en al gauw ronden we de boei en varen in westelijke richting langs het eiland. Het is een voordewinds rak en we lopen mooi met de spinnaker op. Er staat een leuk windje en we ronden als eerste van onze klasse de boei aan de westkant van het eiland. Helaas moeten we deze voorsprong weer weggeven aan onze grootste concurrent de Biba een 54 footer, die als een speer achter 

Drukte bij het ronden van de boei.

ons aankomt en halve wind langs ons heen raast richting het noorden.

We blijven echter geconcentreerd doorvaren langs de westkant van het eiland. De zeilen worden optimaal getrimd en Raoul, de schipper houdt ons voortdurend bij de les!! Aan de noordkant van het eiland ronden we de boei en varen aan de wind naar de finishlijn, die in Marigot Bay ligt. We finishen uiteindelijk als tweede uit onze klasse en zijn blij met het resultaat!! We leggen de boot voor anker in Marigot Bay, dat tot het Franse deel van het eiland behoort maar ook toegang geeft tot de Simpson Bay Lagune. De brug naar de lagune gaat pas om half drie open dus we hebben tijd voor een heerlijke lunch, zwemmen wat in het rond in de prachtige baai met zandstrand en helder blauw water. Als we door de brug gaan motoren naar het Nederlandse deel van de lagune. Het Franse deel van de lagune is slecht onderhouden en we lopen een keer vast en varen later tegen een buis aan die onderwater ligt en niet gemarkeerd is. Balen, want dat kan veel schade aan de kiel opleveren!! We bereiken onze ankerplek en Raoul gaat gelijk onderwater om te kijken of er schade is. Uiteindelijk blijken er alleen een paar krassen op de kiel te zitten en komen we dus met de schrik vrij. ’s Avonds heeft Marieke een heerlijke maaltijd bereid en genieten we met z’n allen na van de dag. Wel gaan we dit keer wat vroeger naar bed!

Gerard op de genua trim.



Rommy aan het roer.

Lynn op de grootschoot.



 

 

 

 

Zondag is het alweer de laatste dag van de Heineken Regatta en begint de vermoeidheid z’n tol te eisen, maar we gaan er allemaal wel weer voor!! We hebben een vroege start en halen Graham en Joannie op van de Karma, die gisteren in St. Maarten zijn aangekomen en de plaats innemen van de bemanning van de Annalena. Gelukkig kan Pieter weer meedoen en hebben we zo weer een complete bemanning. We varen om acht uur door de brug en zijn dus vroeg in Marigot Bay en hebben tijd voor ontbijt en een kopje koffie. Het waait vandaag aardig tussen de 15 en 20 knopen. Tijdens het  proefvaren blijkt de boot makkelijk uit het roer te lopen in vlagen en zetten we het eerste rif in het grootzeil waardoor we het zeil goed vlak kunnen trimmen. We willen voorzichtig starten en geen gekke capriolen uithalen zoals gisteren, want daar waait het nu echt te hard voor! We varen rustig op de startlijn af en remmen de boot door de zeilen te laten vieren. Vlak voor het startschot halen we de zeilen aan en blijken uiteindelijk een perfecte start te hebben.

Volop actie aan boord.

We zijn namelijk precies naast de startboot uitgekomen en hebben een totaal vrij veld om ons heen, want de meeste boten hebben te veel vaart gehad en liggen verderop de startlijn. We proberen de winst te behouden door scherp aan de wind te varen en iedereen hangt in de zeereling aan de hoge kant. We ronden de boei in Marigot Bay en zetten de spinnaker. Helaas zit er een val verkeerd en kunnen we de spinnaker met moeite naar beneden halen. Het probleem wordt opgelost en de spinnaker weer snel gehesen. We hebben niet veel terrein verloren en liggen nog steeds eerste van onze klasse. We varen noordwaarts voor de wind op het eiland Anguila af waar een boei ligt die we moeten ronden. Daarna volgt er een lang rak aan de wind zuidwaarts langs de westkant van het eiland. Vanwege de harde wind en de bijbehorende golven hebben we als licht bootje geen kans tegen zwaardere boten als de Biba. We blijven geconcentreerd doorvaren, trimmen de zeilen continu en duiken elke mogelijke baai in. We kruisen continu andere boten waardoor het spannend varen is. Wie heeft er voorrang en kunnen we onze koers houden! Uiteindelijk komen we toch weer als tweede over de lijn in Simpson Bay en zijn tevreden met het resultaat. Moe maar voldaan varen we door de brug naar de lagune. We sluiten de dag af met een gezamenlijk bbq en gaan ’s avond naar het eindfeest op het strand en genieten van de optredens. Er heerst een gezellige sfeer en de rum punch smaakt goed! We hebben een super gevoel over deze Heineken Regatta. We hebben goed gevaren, de boot heel gehouden en met een geweldig gemotiveerde bemanning gevaren. De kinderen hebben het ook heel goed gedaan want ze hebben alle dagen goed meegevaren of zichzelf vermaakt zonder te zeuren!!

Bitterballen bij de borrel.

Kinder bbq.

 

Als we maandagochtend wakker worden moeten we allemaal een beetje bijkomen en weer even wennen. Geen wedstrijd spanning meer, race schema’s  of een boot vol met mensen. We brengen de dag rustig door, doen toch wat school omdat het maandag is en om de regelmaat weer terug te brengen aan boord. Luuk gaat weer lekker surfen en we gaan ’s middags met de Mare Liberum naar het strand in de Simpson Bay. ’s Avonds drinken we met Bas en Marieke de Heineken Magnum fles op die we gekregen hebben, want zonder hun steun en enthousiasme hadden we waarschijnlijk niet meegedaan. Door de wedstrijdspanning, de adrenaline, het optimaal zeilen en een voortreffelijke teamgeest is de Heineken Regatta één van de highlights van onze reis geworden.

Dinsdagochtend beginnen we weer een beetje het ritme op te pakken en ons klaar te maken voor het vertrek naar de British Virgin Islands. Er wordt weer school gedaan, uitgeklaard en de laatste boodschappen gehaald. Om vijf uur halen we het anker op en varen naar de Franse kant waar Graham ondertussen ook al het anker opgehaald heeft en achter hem varen we het kanaal uit naar de brug. Als we de brug uitkomen blijkt het in de baai van Marigot erg onrustig te zijn want de wind staat erop en er zijn aardige golven opgebouwd. Het beloofd geen rustige nacht te worden en besluiten daarom maar na het eten gelijk door te varen naar de British Virgin Islands. Het is in totaal 80 mijl varen dus het kan makkelijk in een nachttocht. Om acht uur ’s avonds varen we de baai uit en zetten alleen de genua op. Het waait 15 tot 20 knopen en we varen zo’n 7 knopen. Het gaat  hard genoeg en we hebben geen zin om het grootzeil te hijsen dus varen we zo verder, we verdelen de wachten en gaan zo de nacht in. Gedurende de nacht gaat het minder hard waaien en het wordt uiteindelijk een rustige trip. ’s Nachts tijdens mijn wachten lees ik het boek van de Virgin Islands om te kijken wat we allemaal de komende week kunnen gaan doen. Om 9 uur varen we tussen de eilanden van Virgin Gorda door en gaan de Northsound in. Het is een hele grote groene baai met verschillende ankerplekken. We klaren in bij Gun Creek en zullen zeker de komende week gaan genieten van de British Virgin eilanden samen met Graham en Joannie.

Dear English readers: something went wrong with the English version on the last two blogs. I have updated  the English version again. Sorry for the inconveniences.

St. Maarten, Heineken Regatta.

 

Heineken Regatta.



Our  Startboat B.
 

Kids sitting in the railing for the weight.



Action on board.

Irma on the piano, all the halyards.



Bas: fore decker.

Joe: fore decker.



Our big competitor BiBa is coming up from behind us

Graham joined in as well for the race. Bas on the helm.

Joan participated as well.



Final bbq for the crew members.

 

De Lionheart voor anker in Falmouth Harbour.

Antigua

De eerste nacht slapen we erg onrustig in Freeman Bay, want de boot draait alle kanten op en de ankerplaats ligt redelijk vol. Als we ’s ochtends wakker worden blijkt dat het anker heeft liggen krabben en we zitten vrij dicht op onze achterbuurman. We halen het anker op en verplaatsen de boot naar voren. Al met al worden we niet echt blij van deze ankerbaai!! We besluiten om eerst de praktische zaken te regelen zoals, inklaren en school en dan later een nieuwe plaats te zoeken. Als Raoul terug is van de douane varen we de baai uit en zien veel wedstrijdschepen voor de ingang van de baai rondvaren. Het lijkt wel of ze gaan starten en we varen naar de ingang en maken de start mee, van wat later de RORC 600 blijkt te zijn. Alle schepen varen met een enorme snelheid langs ons heen en het lijkt een enorme chaos. Op een gegeven moment vaart de Bella Mente (schip met zwarte zeilen) met een razende vaart op ons af en gaat vlak voor ons overstag. Wat een geweld allemaal!! Raoul staat te smullen van alle zeilboten die langskomen. Na dit spektakel varen we terug de baai in en achter de haven ligt een lagune. We ankeren in de lagune, minder idyllisch maar wel lekker rustig. ’s Middags gaan we de kant op en bekijken de historische marinebasis, Nelson’s Dockyard. De haven van English Harbour is onderdeel van deze oude Engelse marinebasis, gebouwd in de 18^e eeuw om de Engelse oorlogsschepen die in de Carieb aan zeeslagen meededen weer op te lappen en is genoemd naar de belangrijke Engelse admiraal Horatio Nelson. De marinebasis is volledig gerestaureerd en in de oude gebouwen zijn allemaal winkels en bedrijven gevestigd. Het ziet er allemaal erg mooi uit en het is leuk om tussen de oude gebouwen door te lopen, want zoveel historische gebouwen zijn er in de Carieb niet te vinden. Aan de steiger van de haven liggen enorme megazeiljachten en motorboten. Antigua is het mekka van de zeilwereld en er varen hier enorme mooie zeiljachten rond, wat voor Raoul een belangrijke reden was om naar Antigua te gaan.Als we naar Falmouth Harbour, de volgende haven willen lopen zien we onze mast niet meer op de oude plaats liggen. In vliegende vaart gaan we terug naar de boot en we zijn wederom aan het krabben gegaan en liggen een stuk naar achteren. We halen het anker op en de bodem van de lagune blijkt uit zeer zachte modder te bestaan waar we het anker makkelijk doorheen trekken. Toch blijven we er liggen want het is rustig weer en we laten het anker nu rustig ingraven. We borrelen in Salty Dogs een café aan het water met prachtig uitzicht op de baai, zee, haveningang en de haven. De jongens zijn helemaal happy met het tafelvoetbalspel dat er staat en er is nog een goede internetverbinding ook zodat ik het weblog kan updaten. We roepen Salty Dogs spontaan uit tot ons lievelingscafé tot nu toe!!



Genieten!

Chaos voor de start.

Dinsdagochtend doen we school en veel huishoudelijke klusjes, zo is de was al twee weken niet meer gedaan en mag de boot ook wel weer eens een schoonmaakbeurt krijgen. Af en toe is het heerlijk om een aantal dagen ergens te liggen en even niet te reizen!! Ondertussen hebben we het aanbod gehad om een mooring te gebruiken, dus we liggen nu veilig aan een mooring. We krijgen bezoek van Jo, een Duitse solozeiler, die met een Albin Vega van 8 meter de oceaan is overgestoken. We hebben hem al een paar keer zien liggen en het is leuk om nu kennis met hem te maken. Wat reizen we toch luxe als we zijn verhalen horen!! ’s Middags lopen we naar Falmouth Harbour om bootjes te gaan kijken. Raoul kan zijn hart ophalen want er liggen wel meer dan 30 megazeiljachten aan de steigers. Wat jammer toch dat al die bemanningsleden van de luxe zeiljachten alleen maar aan het poetsen zijn, want anders had het me ook een leuke job geleken! Op de terugweg gaan we nog even naar Salty Dogs!



Maltese Falcon.

Athena.

De volgende ochtend doen we eerst school en varen dan naar Falmouth Harbour. We hebben dringend boodschappen nodig en in English Harbour zijn geen winkels. Falmouth harbour is een ruime baai en we vinden er makkelijk een plek en het anker houdt goed. Wat heerlijk na al het ankergedoe in English Harbour. We vinden inderdaad een grote supermarkt en doen inkopen want de komende dagen willen we ankeren achter onbewoonde eilandjes. Nu we toch in Falmouth Harbour zijn gaan we nog een keer bootjes kijken. We zien nu ook de Sea Leopard 3 liggen, die we al eerder in Tenerife hadden zien liggen en die de eerste dag als eerste is geëindigd in de RORC 600.

Green Island.

De afgelopen dagen heeft het redelijk hard gewaaid en nu gaat de wind eindelijk een beetje liggen. Een mooi moment om te vertrekken naar Green Island, aan de noordoost kant van Antigua. Eerst doen we nog school want dat moet ook doorgaan!! Rond de lunch vertrekken we naar Green Island en er staan buiten enorme golven. We moeten recht tegen de wind en golven in. We hebben weinig zin om ertegenin te moeten zeilen dus we hijsen het grootzeil, zetten het derde rif en houden de motor goed aan.  Zo duwen we de boot door de golven maar maken daarbij wel enorme klappen. Gelukkig is de tocht maar 12 mijl en na 2,5 uur stampen zijn we bij de ingang van Green Island. We varen tussen riffen door en het water is prachtig mooi turquoise. Bij Green Island liggen een aantal moorings, we pakken een mooring op met uitzicht op het rif en het eiland. Het is hier weer waanzinnig mooi alhoewel het toch niet kan tippen aan de Tobago Cays. Als Raoul de boot inspecteert ziet hij dat de verstaging van het rechter onder want kapot is. Als hij de mast in gaat ziet hij dat er twee stringen gebroken van de verstaging dus dat is wel even schrikken. Als de andere stringen nu ook kapot gaat knapt de verstaging, die voor de stabiliteit van de mast moet zorgen. Tja en als de verstaging kapot gaat kan de mast er wel eens afkukelen. We laten het hele probleem nog even op ons inwerken. Luuk heeft ondertussen zijn surfspullen al gepakt en neemt de kans waar om achter het rif te surfen. Een goede wind, mooi blauw water, weinig golven, een mooier oefenterrein is er niet te vinden. Uiteindelijk besluiten we ’s middags om morgen terug te varen naar Falmouth Harbour, omdat er daar een tuigerij is die dan eventueel nog naar onze verstaging zou kunnen kijken. Helaas duurt ons verblijft op Green Island daardoor wat korter maar we willen wel vaart zetten achter de reparatie.

Boot op het rif.

Vrijdagochtend varen we om 6 uur weg als het net licht wordt. We manoeuvreren tussen de riffen door en zien een boot op het rif liggen, waardoor we er weer aan herinnert worden om goed op te letten!! Eenmaal buiten op zee gekomen blijken er redelijke golven te staan maar we varen rustig op de motor en de genua naar Falmouth Harbour. We hebben voor de zekerheid de mast extra gefixeerd met een lijn. Het gaat allemaal goed en na anderhalf uur varen zijn we weer terug in Falmouth Harbour. Raoul gaat gelijk met de dinghy de kant op om bij de tuigerij langs te gaan. Als hij terugkomt blijkt dat de tuigerij totaal geen voorraad heeft en alles eerst besteld zal moeten worden. Aangezien we al bij veel mensen gezien hebben dat het bestellen van spullen tot een drama lijdt en in ieder geval tot veel wachttijd kan zorgen besluiten we om zo snel mogelijk door te varen naar St. Maarten met een tussenstop in St. Eustatius. Als we de kinderen vragen wat ze vandaag nog meer willen doen roepen ze in koor: “We willen naar Salty Dogs”. We gaan dus nog een laatste keer naar Salty Dogs om daar te tafelvoetballen, te internetten, te lunchen en van het uitzicht te genieten. ’s Middags verleggen we de boot voor Pigeon Beach in Falmouth Harbour om makkelijk naar het strand te kunnen. Zo hebben we nog een relaxte middag aan het strand en skimboarden en surfen de jongens in het rond.

 

St. Eustatius.

 

St. Eustatius

De volgende ochtend staan we om 5 uur als het nog donker is op om de lange tocht 75 mijl naar St. Eustatius te beginnen. Als we de haven uitvaren is de zee spiegelglad en als we achterom kijken zien we de verlichte masten van de megazeiljachten op de achtergrond. Rond zes uur wordt het  licht en zijn we al bijna achter het eiland vandaan. Er komt langzamerhand meer wind en hogere golven. We varen net zo als vorige keer alleen op de genua om de mast te ontlasten en houden de motor bij om vaart te maken en om ons door de golven te helpen. De eerste uren is de zee erg onrustig en maken we aardige schuivers. Elke keer kijken we of de verstaging het houdt maar relaxt varen is het niet. Gelukkig worden de golven gedurende de dag kalmer en neemt de wind ook wat af. Langzamerhand krijgen we steeds meer het gevoel dat we de oversteek goed zullen doorstaan en gaan dan ook aan de borrel als we tussen St. Kitts en St. Eustatius doorvaren. Als we bij Oranjestad aankomen zien we vele Nederlandse boten aan de moorings liggen. Een aantal boten zoals de Ostrea hebben we al sinds Lanzarote niet meer gezien, de Annalena al niet meer sinds Suriname, de Cedo Nulli sinds Tobago en later komt ook nog de Mare Liberum aanvaren. Wat een feest dat al deze boten hier liggen, dat beloofd nog wat!! Als we eenmaal goed en wel liggen komen Gerard en Rommy van de Annalena borrelen en we praten met hun bij over onze belevenissen  in de Carieb.

Fort Oranje.

Kanonnen op Fort Oranje.

 Zondagochtend moeten we als eerste de boot inklaren. We zijn wel even benieuwd hoe dat hier in ‘Nederland’ gaat. We vinden de douane in een container en er staat een vriendelijke douane ambtenaar, uit Veere,  klaar om ons in te klaren. We kunnen zelfs in Euro’s betalen, alhoewel er later uit de geldautomaat alleen maar US$ dollars blijken te komen. St. Eustatius ziet er vanaf de kant niet erg aantrekkelijk uit omdat er allemaal tankboten voor anker liggen, vanwege de olieopslag op het eiland en de haven vol staat met containers . In de 18^e eeuw was Eustatius een belangrijk handelseiland en werd er handel gedreven in slaven, rum, voorraden en specerijen. Het eiland werd ook wel de gouden rots genoemd. Aan de waterkant waren pakhuizen gebouwd, waarvan de funderingen nu deels in zee liggen en deels als ruïne langs de kant van de weg staan. Een aantal pakhuizen zijn met steun uit Nederland gerenoveerd. Oranjestad zelf ligt hoger op het eiland en via de oude slavenweg lopen we omhoog. Het Oranje Fort is prachtig gerestaureerd en de straten daarom heen zijn netjes betegeld. We bezoeken ook nog het museum om een beter beeld te krijgen van het verleden van St. Eustatius. Naarmate we verder de stad of beter gezegd dorp, 3.400 inwoners,  inlopen wordt het steeds rommeliger en heerst er een Caribische sfeer. De auto’s rijden links, er komt overal erg harde muziek uit de auto’s en we worden vriendelijk in het Engels gegroet. We zien weinig tekenen van Nederlandse invloeden!! Er rijden auto’s rond met de kentekenplaten: St. Eustatia, the historic gem. Naast het fort en de gerestaureerde pakhuizen kunnen we weinig historische gebouwen ontdekken en zien we weinig terug van het eens zo florerende St. Eustatius. We vinden we het erg leuk om St. Eustatius gezien te hebben vanwege de band met Nederland, maar begrijpen wel waarom veel zeiljachten dit eiland overslaan want zoveel te zien is er niet. Een leuke bijkomstigheid is dat er vele Nederlandse boten liggen en we hebben afgesproken om aan het einde van de middag te borrelen bij het zwembad. Het lijkt wel een soort reünie en het is erg leuk om alle belevenissen te horen en alle ervaringen te delen. Als we terugkomen op de boot blijkt de ankerplek erg oncomfortabel geworden te zijn want er komen nu redelijke golven binnen. We liggen erg te rollen en vinden het dan ook niet erg om morgenvroeg weer verder te varen!

Kentekenplaten op St. Eustatius.

 

Na een slapeloze nacht varen we om 6 uur weg bij St. Eustatius. Op naar St. Maarten maar dat is maar een kleine tocht van zo’n 35 mijl. Als we onder het eiland vandaan komen staat er een matig windje en kunnen we met de genua uit halve wind varen. We laten de motor bijstaan om vaart te blijven maken. Het is een aangename tocht zeker met in het vooruitzicht dat de verstaging waarschijnlijk in St. Maarten gemaakt kan worden. Om half één leggen we aan in Simpson Baai en gaan daar voor anker. Raoul gaat onmiddellijk naar de tuigerij, die in de Simpson Lagune zit en komt met goed nieuws terug dat de tuiger onze ‘speciale’ terminals  van de verstaging heeft. We kunnen om half 6 door de brug en dan bij de tuigerij aanmeren en Raoul kan dan al met het aftuigen van de verstaging beginnen. Dat klinkt in ieder geval goed. We hebben nog maar niet naar de prijs gevraagd!!  Als Raoul later naar de douane gaat doe ik school met de kinderen. Ondertussen zie ik dat Gerard en Rommy van de Annalena ook zijn aangekomen en naast ons liggen. Hebben we iemand om straks gezellig mee te borrelen!!

Bella Mente.

 

Dockyard museum

Luuk as a soldier of the West Indies.

Sjoerd as Nelson.

Freeman Bay

Looking at the mega sail yachts in Falmouth Harbour.

 

Behind the reef.

Luuk windsurfing behind the reef.

Our favorit bar Salty Dogs.

View from Salty Dogs.

 

 

 

 

 

 

Beautiful Caribbean house at St. Eustatia.

 

Dutch gathering at the pool in St. Eustatia.